Mula Sa Kung Ano ang Noon (2014)

Nog steeds razend enthousiast over deze film, ondanks dat ik m nog niet zag...

Wat een meesterwerk is Lav Diaz's 'From What Is Before'. Een epos van bijna zes uur over de staat van het Filipijnse volk in de jaren '70 en het effect van de dictatuur van Marcos op een kleine gemeenschap. Met shots die mij niet lang genoeg konden duren.

Na het lage budget en wat amateuristische uiterlijk van Diaz's eerdere Elegy to the Visitor from the Revolution (wat al met al de film wel sympathiek maakte), vreesde ik een beetje voor deze zes uur durende zit. Maar dat was nergens voor nodig: de film oogt prachtig (net als zijn Storm Children, trouwens) en weet je van begin tot eind te pakken.

Nu ik alweer twee films van Diaz heb beoordeeld met 4.5 sterren, moet ik eigenlijk wel alles van hem gaan zien, want hij streeft zowaar die andere grootheid van slow cinema, Apichatpong Weerasethakul, voorbij.

Het eerste half uur was ik nog niet erg gegrepen door dit drama van Diaz, inmiddels de derde film die ik van hem zag, en de langste. Ik voelde al enige onrust, nadat tot drie keer toe een personage langzaam het beeld inloopt richting de statische camera. Dat was me niet zozeer te 'slow', daar had ik me uiteraard ook op ingesteld, maar vooral te gemakzuchtig. Gelukkig herpakt Diaz zich en levert hij een boeiend portret van een afgelegen gemeenschap tijdens de politieke onrust begin jaren 70. Niet alle verhaallijnen waren even geslaagd, en tegen het einde neemt hij misschien iets te veel overbodige hooi op de vork (de onthulling dat de bemoeizuchtige marskramer een spion was was vooral erg underwhelming). Diaz moet dat soort fratsen beter niet uithalen. Maar de scenes met de twee zussen, de wanhoop bij de zee, het wel en wee van de goedhartige Mr Sito, en het prachtige rouwliedje van Babu, om maar wat te noemen, maken dit toch weer een bijzondere film.

Ik wil vooral nog graag zijn Evolution nog zien, en die staat blijkbaar op MUBI. Misschien moet ik dat nu eindelijk eens gaan uitproberen.

De enorme lengte deed me besluiten de film in vier delen te zien en pas achteraf kon ik de film echt bewonderen. De de eerste uren hebben zeker indringende momenten, maar het is pas naar het einde toe als de verhalen worden afgerond wanneer het rauwe drama echt voelbaar wordt. De lange shots en de zwart/wit beelden deden me zeker bij aanvang aan Sátántangá denken, toch vond ik From What Is Before dat niveau niet halen. De al aangehaalde onregelmatigheden in het geluid werken dan ook niet echt mee, het voelde soms amateuristisch aan. Dat is toch zonde want de zorgvuldige opbouw en verschillende intens beladen thema's maakten soms heel wat los in me.