1976Ben

Sombogaart is een meesterverteller en heeft een stel klassieke schoonheden de belangrijkste vier rollen laten spelen. Mooie details maken de film tot een schitterend tijdsbeeld en de emoties komen vanaf het begin al goed door. Een klassefilm zoals ze niet vaak uit Nederland komen.

Een film over geluid, en over perceptie uiteraard. Je moet er zin in hebben, maar als je je mee laat slepen wordt je beloond met een geweldig schrikeffect, een interessante ontknoping en een mooi tijdsbeeld, met de modernste snufjes van 1974.

Zojuist herzien en hoewel de 2de helft inderdaad net wat te lang duurt, toch nog een halje d'rbij. Ik ken nauwelijks films waarin zo goed op een natuurlijke manier geacteerd word. Verder zijn de karakter ontzettend menselijk neergezet. Een onconventioneel meesterwerk met humor die ook nog eens echt om te lachen is .

Gezellige, lekker ouderwets aandoende thriller die constant boeit, maar wellicht nog net een tandje spannender of verrassender had mogen zijn. Ook merk je dat Ewan McGregor, een mooie, bijna "classistische" acteur aan het worden is, een Hitchcock-achtige "held" in deze film.

Het schitterende verhaal van Hachiko met liefde in beeld gebracht. Schitterend vooruit kabbelend, geweldige muziek, geweldige mensen, geweldig hond. Niet voor cynici!

Na vandaag "a serious man" gezien te hebben had ik zin om een oude Coen te herzien. Was een tijd geleden, maar dit is een technisch perfecte Capra pastiche met mooi schmierende hoofdrollen van Tim Robbins en een geweldige (je moet er wél van houden) Jennifer Jason Leigh, die zich een ontzettend neurotisch typetje heeft aangemeten. De film stuwt stug mooie beelden op je netvlies en begeleidt die met heerlijke muziek. Zoals bijna alle films van de Coens, briljant bedacht.

Zoals te verwachten een zeer interessante mislukking. De versie die ik zag had een zeer slechte Engelse dub, waardoor de chaos nog groter was. Een opeenvolging van scenes die nauwelijks door enige vorm van narratie bij elkaar worden gehouden.

De mooie vrouwen, de markante kop van Kinski en de muziek maken dat je je niet hoeft te vervelen, maar uit alles doorklinkt het gevoel van willen, maar eigenlijk niet kunnen.

De bijna slotscene, waar Kinski tot bloedens toe wild op z'n viool hakt kan zich bijna meten met de slotscene van Aguirre.

Als fan Kinski moet je 'm een keer gezien hebben, maar de kans is groot dat je er hoofdpijn van krijgt.

Terence Malick hanteert een geweldige en volstrekt unieke filmstijl, waardoor zijn film een ervaring wordt. Als je mee bent met die stijl is het geweldig. Je wordt meegenomen in de meanderende maalstroom van betoverende beelden, flarden van conversaties en dwarrelende gedachten. Er wordt niets uitgelegd, maar dingen gebeuren gewoon. Een associatieve gevoelsfilm, gemaakt door een zeer bijzondere regiseur. Je deelt de verwondering van het ontdekken van een nieuw land en nieuwe mensen, door de extreem persoonlijke manier van fimen.

Geen film voor mensen die op zoek zijn naar een vette lach, maar een zeer dappere en persoonlijke film van de Coen Brothers. Commerciële zelfmoord (?), bedoeld voor een klein publiek. Mooie karakters neergezet. Je gunt de hoofdpersoon een vorm van verlossing uit z'n misere, maar die zul je zelf moeten verzinnen, dankzij een behoorlijk open einde.

Verder na de Cable Guy dé film waarin het best gebruikt wordt gemaakt van Somebody to Love van Jefferson Airplane.

Super, super, supervet. Overdonderend audiovisueel geweld dat in de bioscoop beleefd moet worden. Het simpele verhaal sleept je middels de functioneel flitsende montage en extreem beweeglijke camera mee naar de ijzingwekkende laatste 20 minuten.

Zeer goed gedaan weer van Jason Reitman. Goed geschreven dialogen, een verzameling mooie karakters en gelukkig niet té moralistisch. Als ie nog een beetje scherper en subversiever was geweest, een meesterwerk. Voor nu gewoon het beste wat je uit Hollywood (van de grote studios) kan krijgen.

Zou inderdaad (zie reactie hiervoor) jammer zijn als het succes van de film komt door het "schattige" karakter van Pablo Pineda.

Wat ik vooral goed vond aan de film was het thema van stigmatisering en de invloed die dat heeft op mensen met het Down syndroom.

Doordat de moeder van Daniel hem stug aan heeft gesproken op zijn intelligentie is hij verder gekomen dan andere mensen met Down die hun hele leven als kind behandeld worden. En vervolgens dan weer de tragiek dat deze hogere mate van kennis en zelfreflectie hem uiteindelijk ook minder gelukkig zal maken dan andere mensen met Down.

Ook het subplot rondom de verstoorde relatie van Laura met haar vader (seksueel misbruik?) en de uiteindelijke manier waarop haar schoonzus aangeeft dat haar vader voor hij in coma raakte om vergiffenis vroeg is hartverscheurend. Een veel bijzonderdere film dan ik verwacht had.

Via een zeer gewaarde ex-collega bekwam ik vrij recent het vergeten Nederlandse psychologisch melodrama/thriller uit 1983: "Een zaak van leven of dood" (naar de novelle van Hans Vervoort).

De film vertelt het verhaal van Hans (Peter Faber) en zijn labiele vrouw Eva (de sensuele Carla Hardy). Door niet nader genoemde oorzaken verandert Eva van een fris en levenslustig type (zie de zeer functionele naaktscene na zo'n 12 minuten) in een emotioneel wrak met straatvrees.

Aangezien een psycholoog haar onvoldoende kan helpen, gaat zij op aanraden van een ex-collega van Hans, Jack (Derek de Lint), naar een psychiater. Echter, in plaats van zich onder behandeling van de psychiater (in wie we Karin Albers uit GTST kunnen herkennen) te stellen, stelt zij zich onder behandeling van Jack. Zij raakt verwikkelt in een licht sadomasochistisch (lees: 9 1/2 weeks avant la lettre) spel, dat Jack initieert om haar, door middel van gehoorzaamheidsopdrachten van haar fobie af te helpen.

Dit alles loopt gruwelijk uit de hand op het moment dat Hans, inmiddels zelf overspannen, vertrekt naar "het buitenland" op het moment dat Eva bij hem terug wil keren. Zonder het eind te bederven, aangezien dit de eerste scene is en de rest van de film grotendeels een terugblik behelst op de voorafgaande gebeurtenissen, kan verklapt worden dat Eva een val met dodelijke afloop maakt.

Wat de film met name tot een must see maakt, is dat het één van de weinige, zo niet de enige, film is die speelt in het milieu van marktonderzoekers. Op trefzekere wijze worden marktonderzoekers geportretteerd als kille, afstandelijke neuroten. Typerend hiervoor is de scene waarin Hans Eva vraagt of ze 's avonds mee een blokje om wil lopen, als ultieme poging haar van haar straatvrees af te krijgen.
Hans werkt eerst bij het bureau Rademakers, maar gaat al snel, samen met Lucas (Gerard Cox), werken bij het meer ambitieuze bedrijf "Data", waar Eva nog korte tijd de enqueteurs op hysterische wijze aanstuurt. De film leert ons in een krachtige scene dat in 1983 vragenlijsten door kinderen van enqueteurs op de fiets rond worden gebracht.
De plot concentreert zich gedurende de tweede helft van de film op Hans, die vermoedt dat Jack meer te maken heeft of meer weet van de dodelijke val van Eva, dan hij deelt. In een sleutelscene, waar de ware aard van marktonderzoekers naar boven komt, zegt Hans in een opwelling tegen Lucas: "Jack, die laat ik schuld bekennen, gewoon een kwestie van de juiste vraag op de juiste plaats!" Waarop Lucas Hans van repliek dient door hem van beroepsdeformatie te beschuldigen.

De film werd mede mogelijk gemaakt door Autoplon, Caballero, Philips Nederland, American Express, Seven Up Nederland, KLM en Kodak. Dit leidt voor de oplettende kijker tot een paar momenten van weinig subtiele product placing. Zo krijgt het KLM vliegtuig waarmee Hans naar "het buitenland" vertrekt ongeveer anderhalve minuut zendtijd. Verder is in een korte scene te zien hoe er een Beeldplaat op wordt gezet, met een voor die tijd zeer moderne videoclip erop en wil Hans voor een dure kamer graag met American Express betalen. In bed wordt er uiteraard Caballero gerookt.

Ik ga ervan uit dat Autopon voor de voertuigen heeft gezorgd, maar voor de rest daag ik een ieder uit die de film nog gaat zien om Seven Up (en eventueel Kodak, maar zij zullen het celluloid wel hebben verzorgd) te ontdekken.

Tot slot nog een noot over de muziek van "The Two". De ijle synthesizerklanken, die goed combineren met de vaak wat overbelichte, klinische beelden en de enigszins staccato dialogen, geven de film een unheimische sfeer.