Rosicky

127 Hours

Na zijn instant-classic Trainspotting, kende regisseur Danny Boyle wisselend succes. Films als The Beach en Millions werden slecht ontvangen en zijn samenwerking met Cyllian Murphy resulteerde in Sunshine en 28 days later. Beide spraken een zeker publiek aan, maar konden ook niet tippen aan de zijn doorbraaktitel. Sinds vorig jaar is Boyle echter weer helemaal terug. Met Slumdog Millionaire sleepte hij alle belangrijke Oscars binnen. De vraag is natuurlijk of Boyle met zijn jongste worp aan het succes van ‘Slumdog’ kan tippen. Het antwoord op die vraag is een volmondig ‘ja!’

James Franco speelt de jonge ingenieur Aron Ralston, een man die zich buiten kantooruren bezighoudt met bergbeklimmen, hardlopen, mountainbiken en godweet wat nog meer in de woestijn van Utah. In mei 2003 komt hij met zijn arm vast te zitten tussen een rotswand en een grote steen en kan hij geen kant meer op. In de komende vijf dagen probeert hij zich los te wurmen, terwijl hij langzaam vermagerd, zijn watervoorraad begint op te raken en hij begint te hallucineren. Na verloop van tijd realiseert Ralston zich dat er maar één manier is om uit zijn penibele situatie te geraken: amputatie.

Het begin van 127 Hours is flitsend. Boyle gebruikt split-screens, extreme close-ups, felle kleuren en ga zo maar door. Dit werkt erg lekker om meerdere redenen. 1: Omdat we er op deze manier achterkomen hoe energiek en positief de persoonlijkheid van Ralston is. 2: Om voor het publiek een vrolijk sfeertje te schetsen. 3: Om het contrast met de periode waarin onze hoofdrolspeler vastzit extra groot te maken. Een klein kwartiertje laat Boyle zijn film op deze manier ronddartelen, dan begint de film pas echt.

127 Hours kent daarna eigenlijk maar één setting: de kloof waarin Ralston vastzit. Voor zo’n 80% speelt de film zich ook daadwerkelijk op die locatie af. Dat verdient an sich al een compliment. Boyle slaagt erin om zijn film interessant te houden, terwijl we als kijker toch vooral naar het hoofd van James Franco zitten te kijken. Wanneer het beeld zich buiten de kloof begeeft, is dat voornamelijk voor flashbacks. Deze segmenten zijn steeds zeer kort, maar leveren keurig hun boodschap. (de ene keer zien we hoe Ralston verliefd werd op de woestijn en de rotsen, de andere keer zien we hoezeer hij van zijn ouder houdt) Een klein probleempje met deze flash-backs is dat het er iets te veel zijn. Na verloop van tijd raak je erop uitgekeken. De hallucinaties werken een stuk beter. De helft van de tijd weet je als kijker niet wat een hersenspinsel is en wat niet. Bovendien zijn deze hallucinaties vaak een logisch gevolg van wat Ralston doormaakt. (Hij heeft dorst, hij denkt zichzelf te hebben bevrijd etc.)

Boyle houdt zijn film fris door een snelle cameravoering, waarbij vaak wordt geswitcht tussen handheld, een door Ralston zelf opgenomen videolog, maar ook rustige overzichtshots. Daarnaast acteert James Franco vol overgave, waardoor je als kijker nooit de mogelijkheid krijgt om je een seconde te vervelen. Franco draagt de pijn en frustratie van zijn personage op een gevoelige, maar niet sentimentele manier over. Een hele prestatie voor een acteur die tot nu toe vooral bekend was als die andere jongen uit Spider-Man. Zijn Oscar-nominatie is dan ook zeer terecht, al zal hij naar alle waarschijnlijk niet met het felbegeerde beeldje aan de haal gaan.

Als tegen het einde van de film de amputatiescene aanbreekt, is die sympathie voor Franco en zijn personage cruciaal. Mocht Ralston slecht zijn neergezet, dan was de pijn en ellende tijdens de ontknoping waarschijnlijk een stuk minder heftig geweest. Na deze schokkende scenes zien we nog Ralston’s weg naar de vrijheid. Wellicht een goedmakertje aan van het publiek, maar dit einde heeft hoe dan ook een te hoog ‘feelgood’-gehalte.

Zolang het duurt is 127 Hours een intense, verrassend sterk geacteerde achtbaanrit. Waarschijnlijk zal ‘ie vooral herinnerd worden als de film waarin James Franco bewijst een volwassen acteur te zijn geworden en Danny Boyle aantoont meer dan één goede film op rij te kunnen maken.

2012 is zoals te verwachten viel een clichematige maar daardoor nog niet slechte spektakelfilm. Alle personages zijn voorgekouwde aftreksels van voorgangers, die geen enkele diepgang kennen of ook maar ergens iets doen waarvan je het niet verwacht. Gelijk het grootste minpunt. Personages zijn stuk voor stuk waardeloos. Het is dat ik wel symphatie heb voor John Cusack en dat ik tegen het einde ineens tegen mezelf kon zeggen "He, dat is die Chinees uit the Dark Knight" anders had ik me constant doodgeërgerd.

Ander nadeel is dat 2012 te lang is. In het eerste halfuur gebeurt praktisch niks. De opbouw duurt veel te lang, en iedereen weet toch dat de wereld eraan gaat, daarvoor ga je naar deze film. Als het spektakel dan eenmaal losbarts is het meteen bingo. Maar dat houdt dus wel in dat het hoogtepunt van de film al na 40 minuutjes voorbij is. Daarna komt nog een hoop gezeik over een paar arken, maar tja. Ik heb de wereld net zien vergaan, kan mij het dan schelen of een paar Russen al dan niet in een Ark terechtkomen...

Daarbuiten irriteerde ik me over het constante gezeur bij de overheid. Waar heeft Emmerich daar zo'n moeite mee. Net als in Independence Day moet altijd de kant van de overheid de boventoon voeren. Het was veel origineler geweest om eens een andere aanpak te kiezen dan enerzijds het stereo-type gezin, anderzijds de US Gouvernment.

Qua Special Effects zit het in 2012 wel snor. Dat is voor velen al een reden om te komen, dus zal de film z'n geld zeker wel opbrengen. Zo was ik zelf in de bioscoop met wat vrienden die wel geilen op een rampenfilm. Toen ik ze naderhand vertelde dat ik de film maar matig vond werd ik voor gek verklaard; de special effects waren immers zo goed...

Al met al is 2012 precies geworden wat je verwacht. Simpel plot, geen onverwachte wendingen. Veel (en goede) Special Effects, maar wel een 13 in een dozijn film. Niets bijzonders.

Viel me dat even tegen.

The Exorcist werkte voor mij enkel als komedie. Een aantal lachwekkende scenes als de beroemde masturbatie en het traplopen zijn eng bedoelt, maar komen op mij slechts grappig over. Voordat we dat voorgeschoteld krijgen zijn er al drie kwartier om waarin he-le-maal niets gebeurt. Als sfeervolle horrorfilm is The Exorcist voor mij dan ook volledig mislukt. De film is te saai en simpelweg nooit eng.

De personages in de film zijn niet allemaal even geweldig. De agent voegt nauwelijks iets toe terwijl hij erg veel speeltijd heeft. Het personage van Von Sydow komt weer nauwelijks in de film voor en dat is jammer. Het einde vond ik behoorlijk kortaf en goedkoop.

In het rijtje met horrortoppers als Psycho, Jaws en the Shining hoort the Exorcist absoluut niet thuis. De film heeft een paar memorabele momenten, maar is te saai en bij vlagen te bespottelijk voor woorden.

Gisteravond Inception gezien, en yup, Nolan flikt het weer.

Ik kan niet ontkennen dat ik vooraf misschien wel op nog iets meer had gehoopt. Nog iets meer spektakel, nog iets meer mindfuck. Natuurlijk, toen ik de filmzaal uitliep was ik overdonderd door hetgeen ik gezien had, maar ergens had ik stiekem toch op iets meer gehoopt.

Het aller knapste aan Inception is dat je in een complete surrealiteit terecht komt, waarin tijden door elkaar lopen en er overal van alles ontploft, en dat je toch de hele tijd precies weet waarnaar je aan het kijken bent, en waarom het gebeurt. Dat is de gave van Nolan. Bij the Prestige en in mindere mate ook bij Memento liet hij al zien een meester te zijn in het helder houden van een ingewikkeld plot. Een echte mindfuck vond ik Inception dan ook niet. Op een open einde na is er niets dat aan je eigen verbeelding wordt overgelaten, en worden allen vragen keurig beantwoord.

Het zweverige plot van Inception moet je maar net aanspreken. Als je absoluut niet over verbeeldingskracht beschikt, zal de film gegarandeerd tegenvallen. Persoonlijk heb ik echter genoten van het vernuftige plot, inclusief persoonlijk drama van DiCaprio. Het plot is ondanks al z'n onmogelijkheden erg logisch en prima te volgen, het zit barstensvol actie, retecoole special-effects en links en rechts ook nog wel wat humor.

Visueel is Inception overdonderend. Waar ik me er bij the Dark Knight nog aan stoorde dat alles er zo realistisch uitzag (een batmanfilm moet er juist comic uitzien in mijn ogen) vond ik dat bij Inception een groot pluspunt. Het vuurgevecht in de stad was misschien wel het meest indrukwekkend. Ook surreele scenes waren verbluffend. Die waarin de zwaartekracht wordt getart zijn het hoogtepunt hiervan.

DiCaprio is weer op dreef voor de zoveelste film in korte tijd waarin hij zich helemaal kan laten gaan. Joseph Gorden Levitt steelt samen met Ken Watanabe de show, wat hebben die twee me in positieve zin verrast. Natuurlijk is Levitt een goede acteur, maar in Inception is ie echt ontzettend bad-ass. Tom Hardy is ook erg leuk als Britse hitman en over alle andere bijrollen valt eigenlijk ook niets negatiefs te melden. Murphy, Page, Cotillard, allemaal prima in orde.

Al met al is Inception waarschijnlijk toch gewoon dé film van het jaar geworden. Alles is tot in de puntjes verzorcht, al miste ik op de een of andere manier iets toen de film af was. Geniale blockbuster!

Met hoge verwachtingen gisteren de plaatselijke Utopolis binnengestapt, om te kijken naar Kick-Ass. Was dit voor mij een prettige ervaring? Zeker. Heb ik genoten van de film? Hoe dan ook. Had deze film door een paar kleine aanpassingen veel en veel beter kunnen zijn? Absoluut.

Kick-Ass begint fenomenaal. De opbouw is enorm goed. De saaie pubers zouden wandelende clichés kunnen zijn, maar zijn dat wonderwel niet; al vanaf minuut één zit Kick-Ass vol met goede, en soms pikzwarte humor, die duidelijk bedoeld is voor een wat ouder publiek. Eerste valkuil ontlopen: check.

Dit zorgt ervoor dat Kick-Ass tot aan de pauze een uitstekende film is. Lompe actie, die soms zelfs als schokkend kan worden gezien. Schittert camerawerk en nog betere montage, met als hoogtepunt een stripboek dat in 3D wordt bekeken. De film is visueel overdonderend. Het eerste probleem begint zich rond deze tijd echter al te laten zien: het hoofdpersonage is bij lange na niet het meest interessante personage in de film. Hitgirl en Big Daddy zijn de echte sterren, vanaf het eerste moment waarin ze te zien zijn.

Kick-Ass zelf is inmiddels - op een erg originele manier, dat wel - bevriend geraakt met het mooiste meisje van de klas. De eerste echte valkuil wordt vervolgens ingelopen.Onze hoofdrolspeler krijgt toch een relatie met het meisje, en dat is jammer. Dit is namelijk geen romcom, en een romance had uit moeten blijven.

Vervolgens komt het grootste minpunt uit de film. In een scene die veel wegheeft van een videogame zien we hoe hitgirl een aantal van onze helden probeert te redden. Hierin sterft Big Daddy vervolgens een langzame, pijnlijk, emotionele maar vooral misplaatste dood. owowow wat past deze scene totaal niet in de verder zo luchtige film. Het einde vormt ook een tamelijke anti-climax, waarin we leren dat over-the-top wel degelijk te ver kan gaan.

Al met al is Kick-Ass een erg leuke, lekker wegkijkende actiecomedy. Nicolas Cage is geweldig, evenals zijn dochtertje, de hoofdpersoon is wat minder. De film is stoer, grappig en bij vlagen erg lomp (in de goede zin van het woord). Het is dan ook eeuwig zonde dat Kick-Ass heeft te lijden onder een misplaatste romance, een misplaatste sterfscène en een anti-climax. Deel 2 van Kick-Ass zal waarschijnlijk snel komen. Het enige wat nog nodig is is een bekende acteur. De helden en de boef zijn reeds bekend gemaakt aan het einde van dit eerste deel.

Heerlijk ouderwerts avonturenprentje

Brad Bird steekt een dikke vinger op naar alle regisseurs die een duister sfeertje nodig hebben om een serieuze actiefilm op het doek te toveren. MI4 neemt genoegen met een erg goedkoop verhaaltje over een stoute Rus die de wereld zonder reden op wil blazen. Het gevolg is een heerlijk ontspannen, luchtige actiefilm, die bijzonder goed werkt. De balans tussen spanning en humor is nagenoeg perfect.

De suspencescènes zijn overzichtelijk in beeld gebracht, een verademing in vergelijking tot de Micheal Bay-montage. Vooral de belevenissen op en om de Burj Dubai en de zandstorm die daarop volgt zijn bijzonder spectaculair. Cruise en zijn team (bestaande uit Pegg, Renner en een hele lading aan Apple en BMW-producten) belanden van de ene in de andere ongeloofwaardige, zwaar over-the-top actiescene, maar het blijft constant erg leuk om naar te kijken.

Spectaculaire nonsens.

Niet eens zo heel beroerd

Doutzen Kroes in 3D. Van veel meer moet Nova Zembla het eigenlijk niet hebben. Doutzen is in drie dimensies nog mooier dan anders, maar acteren kan ze niet. Er zijn wel vaker vrouwen opgevoerd vanwege hun schoonheid en niet vanwege hun acteerkunsten, maar zo slecht als Doutzen Kroes heb ik nog nooit een vrouw zien acteren. Ze kan niet eens fatsoenlijk praten! Maar god, wat is ze mooi.

Nova Zembla begint erg slecht. De hele epiloog in Amsterdam is een aaneenschakeling van lastig te volgen scènes en matig geschreven dialogen. Zodra het gezelschap koers zet naar Nova Zembla wordt het wat beter. De tocht over water is mooi in beeld gebracht en de film concentreert zich meer op de het karakter van Robert de Hoog, die het vrije aardig doet. De vraag hoe hij het ervan af brengt is de enige die de film oproept. Het verhaal is verder niet meer dan een serie losse flarden zonder diepgang.

De film ontkomt niet aan de nodige saaie tussenstukken en nietszeggende momenten. De reis mislukt, het hele verhaal had verder geen zak te betekenen. met onzinnige shots van de tieten van Doutzen probeert Oerlemans het publiek wakker te houden. Onaangenaam zijn die shots allerminst. Een onnozel cliché is het wel.

Nova Zembla is niet heel slecht. Het verhaal is wat onsamenhangend en stelt weinig voor, maar verveelt in 108 minuten zelden. Doutzen is mooi, erg mooi zelfs, maar kan absoluut voor geen meter acteren. Oerlemans heeft ballen om zo'n duur project te maken. De keus om dit alles in 3D te doen is jammer, als gewoonlijk voegt het ook hier he-le-maal niets toe.

Een zesje.

Uiteindelijk toch gezien, na hem principieel lang te hebben gemeden.

Heel even, aan het begin van Precious, dacht ik dat ik de film niet zo slecht ging vinden als ik had gehoopt. Er werd aardig geacteerd, visueel deed Daniels wat leuks met z'n camera en het verhaal werd nog prima ingeleid. Dat Precious vervolgens alles, en dan bedoel ik ook echt alles, wat je tegen kan zitten ook daadwerkelijk te verduren krijgt is een paar bruggen te ver. Had ze nou een of twee problemen gehad, dan konden we die uitdiepen, nu echter heeft ze zoveel ellende dat het onaangenaam word om naar te kijken. Precious kotst een paar keer, word in beeld gebracht terwijl ze word verkracht door een behaarde, oude, zwetende neger en zo nog wel even verder. Onverklaarbare woedeaanvallen van moederlief kunnen er dan nog wel bij.

Dat Sibide hier een oscarnominatie voor kreeg is belachelijk. Ze doet niets anders dan zwijgen en dik zijn. Alleen in verschrikkelijke kitch-droomscenes mag ze zich van een andere kant laten zien. Het enige pluspunt aan de film is Mo'nique, die weliswaar ook een gigantisch stereotype neerzet, maar dat dan nog met een beetje overtuiging weet te brengen.

De film probeert een statement te maken. Sterker, de film probeert tientallen statements te maken. Bijvoorbeeld dat dikke, lelijke, zwangere, HIV-positieve, mishandelde meisjes wel degelijk een toekomst hebben, dat homo's cool zijn en dat iedereen voor zichzelf op moet komen. Net zoals de problemen van het titelpersonage zijn ook de statements een overkill. Het is wederom veel te veel van het goede.

Melodrama van de ergste categorie. Alleen mevrouw Mo'nique - god mag weten hoe ze eigenlijk heet - weerhoud mij ervan de laagst mogelijke score te geven.

Sint is helaas niet helemaal geworden wat ik had gehoopt. Ik wist dat het slecht zou zijn, maar ik hoopte dat het zo slecht zou zijn dat het weer goed zou worden omdat het zo slecht was zodat het dan weer.... Begrijpt U wel?

Na niet minder dan 2 epilogen ontvouwt zich een verhaal over de welbekende moordende Niklas, gespeeld door Huub Stapel. Stapel is echter slechts één keer herkenbaar in beeld, en dat is na een minuut of drie in de film. Vervolgens speelt een GCI-Sint zijn rol en dat is best jammer. De In-your-face-cinema van Maas is soms storend. Zijn grappen en schrikmomentjes hadden soms wel wat subtiliteit kunnen gebruiken. Bijvoorbeeld zijn verwijzing naar Flodder... De verwijzing naar De Lift is wel subtiel en dat kan ik dan wel weer waarderen.

Het verhaal maakt (uiteraard) no sense at all. Hier en daar is duidelijk dat de film een beperkt budget had. Zeker voor de pauze hebben we alleen te kampen met huis, tuin en keukenscenes. Het hoogtepunt van de film is de achtervolging over de daken die er heus niet zo goed uitziet als sommigen beweren. Naar Nederlandse maatstaven is het acceptabel, maar echt iedere Amerikaanse A-film heeft betere, duurdere en spannendere suspencescenes. Suspence is er sowieso te weinig. Een beetje filmkijker heeft direct door dat je in een schrik-scene zit, en al die scenes worden op dezelfde manier opgebouwd, resulterend in een onvermijdelijke schrikmoment. Een beetje eentonig.

Zo eindigt Sint een beetje tussen wal en schip. De humor is vaak flauw en erg kinderachtig. De enge scenes moeten zo overdreven duidelijk eng zijn dat je al weet wat je gaat gebeuren, maar als geheel is de film dan ook weer niet zo slecht dat je je echt zit te ergeren. Sint had veel beter kunnen zijn, maar ook nog best een tikkie slechter. Kleine onvoldoende.