Tha Flow

Hoogdravende thriller met een veel te lange speelduur.

Het sfeertje in de film is nog wel goed (doet erg aan Training Day en Crash denken) maaar de uitwerking is matig. Cliché wordt op cliché gestapeld en de film duurt echt veel te lang. Toch wordt er redelijk geacteerd (ik vond Hawke voor de verandering eens niet vervelend) en is de actie soms best bruut. Maar zeker de laatste drie kwartier had ik echt moeite om mijn aandacht er bij te houden. Schaamteloos laatste shot doet lijken alsof het hier om een geweldig epos zou gaan. Wat mij betreft zeker niet het geval.

2,5

Erg genoten van de nieuwe prent van Wes Anderson. Ik vond hem eigenlijk ook net ietsje beter dan de vorige films van hem. De Royal Tenenbaums vond ik destijds apart aantrekkelijk. The Life Aquatic was dolkomisch absurd. Maar deze film is een film om verliefd op te worden. De sfeer is geweldig, de muziek fantastisch, en wat een heerlijke gebeurtenissen en subtiliteiten. Met de proloog als opwarmertje ga je op reis door India die je trekt uit je dagelijkse sleur zoals een goede film dat hoort te doen. Heerlijk.
4 sterren

Mooie film. Je moet er van houden, het is echt een acteerfilm. Het acteren is ontzettend goed. Misschien dat de hoofdrolspeler iets minder uit de verf komt (heeft trouwens wel iets weg van Joaquin Phoenix, maar dan slechter) die ook goed speelt maar toch wordt ondergesneeuwd door het spel van de rest van de cast. Ik miste bij hem iets van karakter. Misschien ook wel mooi dat je niet precies ziet wat er in zijn hoofd omgaat en wat hem naar zijn moord drijft. Maar ik vond hem te vaag. Ook is al eerder gemeldt dat het aan het einde niet helemaal duidelijk is waarom Chris terug naar Chloe gaat. Hij houdt van haar maar ook ik mistte dat gevoel een beetje. En volgens mij lag dat puur aan de ietwat vage blik in de ogen van Jonathan Rhys-Meyers.

Scarlett Johansson speelt fantastisch. Die meid heeft alles. Natuurlijke charme, schoonheid, sex-appeal, en ze kan ook nog eens ijzersterk acteren. Echt een genot om naar te kijken.

Sfeervolle en sterk geacteerde drama met een verassend eind.

****

Deze gezien in de bioscoop naar aanleiding van een of ander project in de bioscopen waarbij ze alle films van Jaques Tati uitzonden. Deze en Mon Oncle heb ik daar aanschouwd en ik was toch wel aangenaam verrast door de andere manier van film maken dan ik tot nu toe gewend was. Als kind had ik wel Vacances gezien en die is qua humor en verhaal veel rustiger dan deze film (maar ook Mon Oncle) en dus ook veel makkelijker te volgen als kind. Nu heb ik dus ook de andere films gezien van Tati en ik zal de films nooit meer vergeten. Ik kan me qua recensie en mening helemaal vinden in mijn bovengangers en kan eigenlijk ook niet anders dan de film op zijn minst 4,5 ster te geven. Want het idee van die knotsgekke stad alleen al is zo orgineel en geeft zo te denken dat de film dit zeker verdiend.

Ik hem hem opnieuw gekeken en vond hem erg mooi en overtuigend qua sfeer. Ik vond Brad Pitt zeker niet slecht maar ik ergerde mij in het begin aan zijn zogenaamd duitse accentje. Dit wende wel maar viel me ietsje tegen. Gaandeweg de film begon ik steeds meer te twijfelen aan in hoeverre de film geloofwardig te noemen is. Het neemt de geschiedenis in de hand en pretendeerd in ieder geval uit te gaan van geschiedenis. Dat Pitt en zijn kompaan zomaar de stad binnenkomen terwijl er geen enkele buitenlander geaccepteerd word en gewoon binnen kan lopen bij een willekeurig iemand. Dat vond ik twijfelachtig. Het feit dat de Dalai Lama in gesprek komt met Pitt vond ik wel interessant. Een jongetje die toch DE Dalai Lama is en toch geacht wordt zich aan de 'regels' van het geloof te houden die toch zeer vrij en zonder de gebruikelijke etiquette in gesprek raakt met iemand uit een totaal andere cultuur. Wel interessant maar in hoeverre is dit gebasseerd op de werkelijkheid? Ik weet niet zoveel over de Tibetaanse cultuur maar ik vraag mij of of dit kan. Ik weet niet of dat dan ook de bedoeling was maar toch.

Lang verhaal kort; leuke film, mooie muziek, prachtig land. Ik sta op 3,5 ster

Ja, dit zijn de films waar ik wel van houd. Loom, realistisch en recht voor zijn raap. Heeft Jarmush hier nog iets mee te maken? Het deed me erg denken aan zijn stijl. De ondersteunende muziek, de heerlijke karakters, natuurlijk ook door geweldige acteurs tot leven gewekt. Ja dit is zeker een film die ik vaker wil zien. En dan Tom Waits om de film af te sluiten (wat een ontzettend mooi nummer ).

4 sterren.

Playtime en Mon Oncle waren natuurlijk geweldig, maar deze is toch ook wel memorabel. Ik kan me echt nog een hele hoop hilarische momenten voor de geest halen. De deur die elke keer zo'n irritant geluidje maakt, het oude echtpaar die constant elkaar af aan het zeiken zijn, en natuurlijk Monsieur Hulot! En allemaal rustig en op tijd gebracht met een relekstheid waar je weemoedig van word. Daarbij komt nog het nostalgische zwart/wit, de muziek en het flinterdunne nononsens verhaaltje. Echt een heerlijke film.

4 sterren