Herbie

Bij een film als deze weet je wel ongeveer wat je kan verwachten. En daar heb je soms wel zin in, soms niet. Gisteren in de bios had ik er wel zin in

Jammer dat de film dan toch niet helemaal geslaagd uitpakt. Een film als deze hoeft voor mij niet geheel geloofwaardig te zijn, maar er waren net teveel van die momentjes die me uit de film haalden.

Want dat moet zo'n film dan wél met volle overtuiging doen: me de volle rit kunnen mee slepen. En daarvoor zaten er helaas toch teveel onnodig trage stukken en "gemaakte" spanningsmomenten in (bv. dat hele gedoe met die tandwielen, pfff).

Maargoed, ik heb ook heerlijk kunnen genieten van de overweldigende rampen scènes en alle adrenaline die daarbij komt kijken. Wat dat betreft kreeg ik grotendeels wel waar ik op hoopte, en alleen al daarvoor is het een bioscoopbezoekje dan toch wel weer waard

Al met al 2,5*

Wat een heerlijke, fijne, leuke film!

Prachtige humor hier en daar, leuke down to earth gesprekjes en ontmoetingen, maar ook een zeker mysterie en vooral een gave sfeer door de hele film heen. Heel veel geweldige muziek ook, en mooi hoe je je helemaal aanwezig waant op dat feest, hier en daar steeds flarden opvangend van de levens van anderen. Of eigenlijk geldt dat niet alleen voor het feest, maar voor de gehele film.

Een aparte maar zeer prettige filmervaring! 4* met potentie voor meer

Ik blijf met een ontzettend dubbel gevoel zitten.

Tijdens en kort na het kijken van deze film vond ik het allemaal maar heel, heel erg matig. Veel langdradige stukken, stijlwisselingen die me niet aan stonden (bv. van een psychologisch drama ineens naar een extravagant SF spektakel), en vooral het gevoel dat er héél veel mogelijk interessante dingen zijn blijven liggen en de balans soms ver te zoeken was (bv. alles rondom die onnozele Dr. Know scène enzo )

Er zitten wel degelijk hele boeiende thema's in, maar de uiteindelijke uitwerking vond ik erg tegen vallen.

Ik lees hier hele pagina's discussie over de invloed/uitwerking van Kubrick versus Spielberg. In mijn beleving is het een visueel overdreven gebeuren (Spielberg) met een lang niet altijd lekker lopend scenario (beide?), die het tóch waard is om doorheen te worstelen vanwege de hele boeiende basis, thematiek en vraagstukken (Kubrick) die de film bevat.

Een film die dus heerlijk stof tot nadenken geeft en daarmee zin in herziening, terwijl het daadwerkelijke idee van herziening me niet direct enthousiast maakt... Maf hè?

Anyway, voor nu 2,5 *

Wauw. Ik ben om. Before Sunrise staat al jaren op 5* en zelfs in m'n top 10. Ook Before Sunset vond ik een unieke, schitterende film, maar toch vooral "het vervolg op". Vanavond heb ik ze voor het eerst direct achter elkaar gekeken. Wat is dit mooi...

Richard Linklater is een held. Stel (in theorie) dat je Before Sunrise nooit gezien zou hebben, is Before Sunset dan op zichzélf een briljante film? Weet ik veel... Dat is (voor mij) hypothetisch.

Twee zulke mooie mensen, met zo veel levenswijsheid, bij elkaar. Na 9 jaar. Durf je je hart te laten spreken, ook al weet je niet wat daar van zal komen? Dit is pure magie, de geëvolueerde vorm van hun ook al zo heerlijke jeugdige "encounter".

Geen twijfel meer over mogelijk. Ook Before Sunset krijgt van mij de maximale score: ***** En voor eeuwig diep in mijn hart. Ik kijk uit naar 2013

Goh, ik had niet verwacht hier al stemmen aan te treffen

Ik heb de film gisteravond gezien in "dé" Raj Mandir, de beroemde bioscoop in Jaipur, India. Dat betekent met ruim 1000 Indiërs in één zaal, die (zoals het hele pand) de vormen en kleuren van een suikertaart heeft; zo lelijk dat het bijna weer mooi wordt

De film had geen ondertiteling, maar de acteurs gebruikten verrassend veel Engelse zinnen tussen hun Hindi door, waardoor het verhaal eigenlijk prima te volgen was. Zó veel Engels zelfs, dat ik me eerlijk gezegd af vraag of de gemiddelde Indiër het allemaal wel kan volgen.

Anyway, de film zelf was een lachertje. Af en toe mooi geschoten actie scènes die in een willekeurige Fast&Furious o.i.d. niet zouden misstaan, maar het was verder totaal niet pakkend laat staan geloofwaardig.
Als leuke Bollywood ervaring in India erg geinig en ik heb een hele leuke avond gehad, maar puur als beoordeling van de film kom ik toch op een laag sterren aantal uit...

Pfff, wat een náre film is dit toch eigenlijk. Maar zó vreselijk goed...
Liefde en lust, waarheid en leugen, in hoeverre kan en/of wil je het spel spelen? Confronterend...

Wat is Clive Owen hier overtuigend zeg, intimiderend gewoon. (en afgelopen vrijdag zag ik hem ook al schitteren in Children of Men). En Natalie Portman... Wauw. Wat een actrice, zo goed, zo mooi, in élke film weer wint ze m'n volle respect (met als persoonlijk hoogtepunt Garden State). Maar ook hier weer: intens, fenomenaal.

Closer had ik ooit al eens gezien, maar nu komt hij pas écht binnen. Stof tot nadenken. Prachtig

Een prachtig sprookje.

Ooit in een heel ver verleden al eens gezien, maar ik kon me er nauwelijks nog wat van herinneren. Destijds wist ik nog niet wie Johnny Depp was, en had ik zéker nog nooit van Tim Burton gehoord (want films, dat zijn acteurs, nietwaar? )

Juist vanwege die namen en mijn vage positieve herinnering heb ik hem nu, heel wat jaartjes en filmervaring verder, eindelijk weer eens herzien en ik heb er enorm van genoten Een ontroerende en visueel erg mooie film met prachtige muziek. Ook de heerlijk overdreven (jaren 50?) kleurrijke suburb setting, met vaste patronen en simpele karakters, vond ik leuk om te zien en in deze film ook zeer functioneel. Geeft een mooi contrast met Edward en zijn treurige, eenzame achtergrond en accentueert des te meer dat hij een buitenbeentje is en altijd zal blijven...

Mooie film, 4*

Leuke film!


Inderdaad! Ik vond haar ook een zeer overtuigende aanwezigheid, en leuk koppie ook trouwens. Gelijk even op IMDB gekeken, maar helaas heeft ze blijkbaar na deze film nauwelijks nog rollen gespeeld.

Dan is er natuurlijk Reese Witherspoon als Tracy:
Prachtig verwoord Aan de ene kant een irritant personage, maar ik vond het wel mooi dat ze niet ál te plat werd voorgesteld. Weliswaar overambitieus en af en toe zeer vals, maar toch ook met gevoelige momenten.

Maar toch vooral een mooie rol van van Matthew Broderick (Ferris als leraar! ), die een veelzijdig personage neer zet. Beetje sullig, maar wel echt menselijk.
En geinig en herkenbaar hoe je soms van die korte periodes in je leven hebt waarin alles tegelijk lijkt te komen en gebeuren, van die zwaartepunten in de tijd. Juist dan liggen geluk en drama erg dicht bij elkaar.

Leuk ook hoe de film hier en daar sneren naar de "echte" politiek bevat, met name de speech van Tammy. Sowieso zit er wel een hoop satire in.

De algehele stijl van de film beviel me ook. Hoewel met name freeze frames en voiceovers heel "gemaakt" over kunnen komen, vond ik het hier leuk gedaan.

Van regisseur Payne gaf ik eerder About Schmidt en Sideways beide 4* maar die voelen voor mij als totaal andere films. Geinig, want ook Election vind ik 4* waard, en ik denk eigenlijk dat ik deze film vaker zal zien, omdat hij prettiger weg kijkt.

Een intrigerende film, die me desondanks toch nergens écht wist te "pakken". Wat ik een beetje miste is de uitwerking van de landelijke escalatie van haar leugen op het meisje zelf. Nu krijgen we nauwelijks een idee van wat dit eventueel met haar doet. Zou ze berouw krijgen, gewetensproblemen? Nu wordt ze gewoon ineens geconfronteerd met een onmogelijkheid in haar verhaal, ze bekent, en dat is dat. Vond ik jammer.

Overigens heb ik geen idee in hoeverre in deze film een reconstructie is van hoe het destijds echt is gelopen, of dat het slechts een interpretatie is.

Er wordt wel goed geacteerd trouwens. Vooral de hoofdrolspeelster is erg charmant en mysterieus tegelijk Al met al zeker een mooie film om eens gezien te hebben.

Wauw, wat een film.
Prachtige liefde met nog 'een beetje' extra lading aan béide kanten. Zeer overtuigend geacteerd ook. Een film die me ontroert, dat moge duidelijk zijn. Maar daarnaast ook heerlijke humor, mooie beelden van NYC (heb ik altijd een zwak voor) én onverwacht het mooie 'Breathe' van Anna Nalick. Een film die je weer helemaal wakker schudt: Enjoy life, every day!

Mja, mooi, en toch ook weer niet echt.

Visueel "natuurlijk" prachtig, dat is wel aan Jackson besteed. Maar het verhaal en de weergave daarvan vielen me tegen. Bijvoorbeeld het einde vond ik wel erg kort door de bocht, "even de kijkers een goed gevoel geven door de man zomaar van een afgrond te laten vallen", makkelijk hoor. Is misschien meer het boek aan te rekenen, maar hier in de film vond ik het in elk geval niet werken. Schrijf je script dan anders!

De film voelde ook niet consistent. In de scène met Lindsey en Harvey in het huis wordt de spanning enorm opgebouwd, meer dan mij nodig leek, en dan ineens loopt het met een soort sisser af en volgt er een vluchtige omslag naar een lieflijk-emotionele scène als moeder ineens weer thuis is. Af en toe vroeg ik me af wat Jackson nou eigenlijk wilde, en ik had ook het gevoel dat er hier en daar wel erg bewust (doorzichtig) geprobeerd werd de kijker in bepaalde emoties te krijgen. Ik kwam maar niet écht "in" de film.

De algehele poëtische sfeer vond ik dan weer wel mooi neergezet. Maar dat heeft dan weer veel met de visuals te maken. En natuurlijk de muziek, die is mooi dromerig. En het acteerwerk was goed, overtuigend.
Ik moest vaak aan What Dreams May Come denken, en ook Heavenly Creatures. En vonden meer mensen Saoirse Ronan wel iets van de jonge Kate Winslet hebben?

Ik ga de film zeker vaker zien, daarvoor intrigeerde hij genoeg. Voor nu blijf ik toch met een lichte teleurstelling zitten. Jammer, want het onderwerp sprak me erg aan. Al met al nu een krappe 3,5 * met kans op verhoging mocht ik toch een keer wél "gegrepen" worden door de film...

Ontroerend mooi, dit.

Hoewel het verhaal niet eens zo speciaal is, wordt het op zo'n intense en overtuigende manier neergezet dat het me echt, écht diep raakte. Ook het acteerwerk vond ik fenomenaal, zeer terecht dat Timothy Hutton hiervoor een Oscar ontving maar ook de anderen waren zeer sterk.

Zelden een film gezien waarin onderhuidse en opgekropte gevoelens en emoties zo mooi naar buiten worden gehaald.
De angst om heftige gevoelens en gedachten toe te laten en vooral ook te uiten. De explosieve maar noodzakelijke situaties die dat soms oplevert wanneer men over die drempel begint te gaan. Maar waardoor er eindelijk weer Leven komt binnen een vastgeroest gezin en vooral in de personen zelf.

Wauw. 4,5*


PS ik heb me nooit echt in de criteria verdiept, maar ik zie dat Hutton de Oscar voor Supporting Actor heeft gekregen, terwijl hij hier in mijn beleving toch de Leading Role had...

Wat een ontzettend warme en heerlijk sfeervolle film... Ik heb echt genoten van de personages en de sfeer. Wat is die Licia Maglietta ongelooflijk charmant zeg!

Dit soort humor vind ik ook echt heerlijk, af en toe kolderiek maar meestal heel 'natuurlijk'. Niet omdat het grappig moet zijn, maar omdat het leven zelf gewoon zo leuk kan zijn.

Maar het is zoveel meer dan een komedie: hier en daar wat drama, maar vooral heel veel warmte tussen de personages, een warmte die langzaam op gang komt, maar geleidelijk aan alsmaar voelbaarder en fijner wordt. Een film die me vervulde met een gevoel van plezier en, tsja, het woord waar ik steeds op terug kom: warmte... Heerlijk!

Pfff, da's nou al de tweede film in 2 dagen die me vréselijk tegen valt En dat terwijl ik juist in zo'n goede stemming ben de laatste tijd!

Ik vond het maar traag en saai, ik zat maar tevergeefs te wachten totdat alles eindelijk eens op gang zou komen. Het was één grote, ellenlange aanloop naar... helemaal niets!! Pas op het allerlaatst werd de spanning een beetje opgebouwd en werd alles een beetje spannend en creepy, maar het eindigt weer met een enorme anticlimax. What the heck??!!

Het acteerwerk was best aardig, vooral Mia Farrow die als Rosemary steeds angstiger maar ook vechtlustiger wordt. Ook visueel ademt het een zekere kwaliteit, en de "droom"scène in het begin ("This is no dream, this is really happening!") vond ik wel degelijk erg freaky en beklemmend.

Maar verder wisten zowel het verhaal als de hele sfeer (of het gebrek daaraan) mij totáál niet te pakken en de film werd daardoor een zeldzaam saaie, lange zit. En ook het einde vond ik veel te "clean" gebracht. Ze stapt dus ineens die "worst nightmare" binnen, het wereldje dat ze langzaamaan steeds meer begon te vrezen. Maar de hele setting, belichting en sfeer is meer die van een saai verplicht verjaardagsfeestje!

De film hád nog freaky kunnen zijn als voor de kijker meer in het midden gelaten zou zijn of Rosemary gewoon onterecht van alles in haar hoofd aan het halen was, of dat ze écht op het spoor van een vreselijke, duivelse conspiracy was. Deze twijfel aan jezelf en de bijbehorende doodsangst, die iedereen zich zou kunnen voorstellen, hád het beklemmend kunnen maken. Maar ik vond alle aanwijzingen en ontwikkelingen echt tóó obvious waardoor het maar een cleane vertelling werd.

Echt jammer, en meer dan 2* kan ik er helaas niet aan kwijt.

(en ik vind dat ik nou wel weer eens een pósitieve verrassing verdiend heb )

Een ontzettend mooie film met een voor mij teleurstellend einde.

Schitterend hoe de sfeer gecreëerd wordt, met het kleurfilter, het camerawerk en de subtiele muziek. De beelden en composities zijn prachtig. Ook het acteerwerk was heel overtuigend waardoor het een echt aangrijpend drama werd. Al met al voelde ik helemaal mee met elk van de drie hoofdpersonages, hoewel vader iets afstandelijker en mysterieuzer bleef.

De scène waarin vader ineens naar beneden donderde vond ik zeer knap gebracht. Het greep me aan, en kwam voor mij als een mokerslag doordat het zo onverwachts gebeurde en zo snel ging. Precies zoals je het zou beleven als je het zélf echt zou mee maken: je schrikt, en voordat je beseft wat er gebeurd is ligt hij daar al dood op de grond...

Heel erg mooi om te zien hoe de broertjes gedurende de film geleidelijk aan dichter bij elkaar komen. Door de hierboven genoemde sleutelscène natuurlijk, maar überhaupt doordat ze ondanks hun grote karakterverschillen zich ineens in dezelfde situatie bevinden: na 12 jaar is pa er ineens weer.
In principe is het verhaal simpel, maar onderhuids gaat het allemaal erg diep.

Maar het einde vond ik echt jammer. Een verhaal hoeft van mij niet afgerond te zijn en na een film in het mysterie blijven hangen kan heerlijk zijn, maar in deze film vond ik dat er teveel dingen aangereikt werden die volstrekt onduidelijk blijven.
Die foto's op het einde misten bij mij dan ook volledig hun doel, ik vond het geforceerd artistiek, in gedachten zat ik de regisseur bijna uit te schelden dat hij zo'n mooie film nou zo nodig zó moest eindigen...
Terwijl het concept an sich enorm aangrijpend kan zijn, ik moet ineens weer denken aan Pieces of April waar het mijn adem echt deed stokken en me tot tranen roerde.

Maar ondanks die korte deceptie merk ik nu, door het allemaal uit te schrijven, dat de film overall toch echt indruk heeft gemaakt. Ik heb nu al zin om hem over een tijdje nogmaals te zien Vooruit, toch 4*