Rear Window (1954)

Fantastische film!

Hitchcock geeft de kijker de mogelijkheid de hele film zelf te bepalen. De film laat je constant in een soort onzekerheid hangen, terwijl je toch je eigen verhaal begint te ontwikkelen in je hoofd. Daarnaast blijf je als kijker ook bezig of Jefferies nou in zijn eigen hersenspinselen afdwaalt, of dat hij het toch allemaal goed ziet.

Een ode aan de perceptie van de mens, en misschien zelfs wel de paranoia van de mens!

Grote pluim voor zowel Hitchcock als Stewart en Kelly. Hitchcock weet als geen ander een heerlijke sfeer neer te zetten. En als je dan ook nog eens een cast hebt die zo sterk acteert...puur genot!

Soms iets te langdradig, voor de rest een prima film.

Was hier erg benieuwd naar. Het concept is erg leuk, wel tof gefilmd ook. Vond er echter veel saaie dialogen inzitten en bar weinig spanning. Tegen het einde wordt het wat boeiender maar op een paar aardige momenten na een grote tegenvaller.

Zeer sterke Hitchcock, die zich vrijwel in één ruimte afspeelt. Het zomerse zwoele sfeertje dat opgeroepen werd beviel me erg en hielp ook mee de spanning te verhogen. Als kijker raakte ik helemaal betrokken in het mysterie van Stewarts overbuurman. Wat gebeurt daar nou allemaal? Het sterke is dat je nooit in de woning van zijn overbuurman komt maar alles vanuit Stewarts oogpunt blijft bekijken. Erg leuk om dat zo te volgen .

Ohja Rear Window heeft ook... Grace Kelly. Altijd goed .

De film zit inderdaad heel goed in elkaar. Het acteerwerk is ontzettend goed, de dialogen (Vooral aan het begin van de film vond ik) waren van een hoog niveau en de opbouw is prima.
Toch was ik ontevreden over deze film. Het begon uitstekend, maar na een klein uurtje begon het allemaal wel heel langdradig te worden en het hele gebeuren met die buurman begon me steeds minder te boeien, omdat ik steeds ongeduldiger werd naar het verhaal achter de moorden. Op het eind wordt dat dan ook nogs eens aan je fantasie overgelaten en dat vond ik zeker jammer.
Maar goed, puur op sfeer, dialogen, setting en ander filmtechnische dingen geef ik de film *2,5

Aan mijn updates te oordelen is de herfst het Hitchseizoen bij uitstek... Begrijpelijk. Toch zou ik iedereen die deze film nu voor het eerst bij kou en mist en regen en harde wind gezien heeft, willen aanraden eens op herhaling te gaan op een zweterige zomeravond (of in een plaknacht) na een stervenshete dag tijdens een hittegolf. Rear Window is nog zoveel beter als je er zelf in meebroeit...

Mijn derde Hitchcock na The Birds en I Confess. Tot nu toe is Rear Window ook gelijk de beste van de drie en misschien wel de beste van allemaal.

De "master of suspense" laat hier echt een goed potje suspense zien. Ik keek hem samen met mijn moeder en constant waren we in gedachten wat er nou gebeurd zou zijn. We lieten er een boel theorieën op los moet ik zeggen. De sfeer is perfect en het acteerwerk is voortreffelijk. Grace Kelly steelt hier de show, maar dat kan ook bijna niet anders met zo'n mooi koppie. Stella(Thelma Ritter) vond ik een heel leuk personage met erg mooie en grappige uitspraken. Naast het verhaal waar het om draaide waren ook de bijverhalen interessant en best grappig moet ik zeggen.

Naar het einde toe begon het echt spannend te worden en zou ik bijna de volle mep geven, totdat de versnelling plaatsvond. Wat was dat man? Ik zat er nog niet met mijn mond vol tanden. Het kost Rear Window dan ook een half sterretje. Maar ondanks dat valt het niet te ontkennen dat het een zeer goede film is. En wie weet, als ik in de toekomst begrip krijg voor het versnelde beeld dat er nog wel eens vijf sterren worden gegeven. Voor nu:

4,5*

Vandaag herzien op groot scherm, en dat komt de film ten goede. De film kent een bijna ultieme spanningsboog over de volle lengte van de film en laat dit daarnaast ook nog eens op schitterende wijze zien.

Door de manier van filmen die Hitchcock gebruikt is het bijna alsof je zelf in de kamer bij Jefferies zit. Je wordt meegezogen en voelt je zelf bijna ook een 'gluurder'. Doordat je net als Jefferies niet precies weet wat er in de kamer afspeelt wordt je steeds nieuwsgieriger.

De setting en de acteerprestaties zijn goed en de muziek kent een leuke gimmick, doordat hij veelvuldig 'gespeeld' wordt door de overbuurman.

Dik punt erop, dus 4.5*

Oja, en ik ben verliefd op Grace Kelly

Gij het t goe gehad

Zeer goede film. Alleen één iets wat ik niet begrijp. Hoe komt het dat deze film in kleur is, en Psycho niet? Terwijl Psycho 6 jaar later is uitgebracht dan deze film.

Zwart/wit doet niet onder aan kleur.

In die periode werden zowel kleuren als zwart/wit films uitgegeven.

Beweer ik ook niet, want Psycho vind ik een betere film. Ik vroeg gewoon hoe het kwam?

kwestie van wat het beste bij de film past. kijk maar naar schindler's list, daar werkt zwart-wit ook 't beste bij.

De enige film van Hitchcock die ik afgezien hiervan in zijn totaliteit heb gezien is The Birds en die vond ik niet al te best. Sterker nog, die deed me helemaal niks afgezien van me doen afvragen waarom ik in Godsnaam naar aan het kijken was.

Rear Window was echter een aangename verrassing! We keken hem voor het vak filmgeschiedenis en ik snap nu waar Hitchcock de bijnaam Master of Suspense vandaan heeft. Althans, die naam draagt ie toch? Dankzij deze film mag dat van mij in ieder geval wel.

Ik kon het direct vinden met de drie kibbelende hoofdkarakters. Ze maken gebruik van sublieme dialogen en het feit dat heel de film zich nagenoeg afspeelt in slechts één kamer doet de spanning enorm stijgen. Nooit ook maar één blik in het appartement van de buurman, tenzij door een verrekijker en/of telelens waardoor het verhaal zeker aanvankelijk slechts van één kant verteld wordt.

Zodra de verdachtmakingen beginnen ontstaat er al een kat-en-muisspel in het hoofd van de kijker zelf, de theorieën die deze op de film loslaat blijven elkaar namelijk opjagen. Is er nou echt iets niet in de haak of is het de op hol geslagen fantasie van Jefferies? Je wordt al meteen in twijfel gebracht maar dat wordt nog erger als de mensen in zijn omgeving in zijn conclusies gaan geloven.

Misschien mede door The Birds verwachtte ik een redelijk goedkoop einde. Op zich was het slot niet heel spectaculair maar hier gaat het ook meer om de spanning vooraf. En die was vaak om te snijden! Ik zat er echt helemaal in en de karakters waren helemaal niet zo stijf als ik had gedacht. Ik kon althans erg van hun gekibbel genieten en werd direct aan het denken gezet door de dialogen, theorieën en de moraliteit van Jefferies. Want ook al loste hij een moord op, hij deed dit wel door het doorbreken van iemands privacy. Kortom, wat moest ik er nou van vinden? En al deze elementen in één film van ruim 55 jaar geleden. Wauw! Petje af!

Na The Birds was ik allesbehalve benieuwd naar de rest van Hitchcocks oeuvre maar nu ben ik wel voor een stukkie suspense uit de ouwe doos te porren!

@Flipman:

Kijk maar eens naar "Psycho", "Vertigo" en "The Man who Knew too Much" om enkele pareltjes te noemen.

geweldig filmpje van hitchcock. Ondanks dat de film zich grotendeels op 1 plaats afspeelt, sleurt ie je toch onmiddellijk mee. En ook de manier van 'gluren' wordt mooi in beeld gebracht natuurlijk. Oja, en dan zou ik nog bijna het fantastische acteerwerk van Stewart en Kelly vergeten.

Een pareltje; verdiende 4*. Misschien bij herkijking een 0.5je hoger en een top 10 plaats

Zeer intense film, bijna benauwd in beeld gebracht. Interessante personages geven vorm aan een aardig plot in deze klassieker. Laatst voor het eerst gezien en zeer onder de indruk. Vier sterren.

Hitchcock heeft Psycho in zwart/wit moeten draaien omdat ie anders te choquerend zou zijn.

Ik heb deze film gekeken. Vooral om de grote naam Hitchcock. Ik vond eigenlijk niet zo geweldig om eerlijk te zijn. Ik vond de film daarnaast ook niet echt saai. Vandaar mijn neutrale rating.

Op het begin vond ik de film wel goed. Het camerawerk vond ik goed gedaan. Later werd het een beetje langdradig allemaal. En eigenlijk op het einde kwam er weer wat actie in het spel. Achteraf vond ik de film toch niet echt een topper..... maar hij was ook niet slecht....

Ik gaf een 3.

Lijkt me sterk. Is dat met zwart-wit minder het geval dan?

Ja, zwart-wit lijkt mij wel minder realistisch. Bloed is donkergrijs in plaats van rood.

De Hayes production code was nog volop actief in 1960. Psycho was één van de eerste films die daar wat tegenin ging, onder andere door een doorspoelend toilet te tonen. Dat was nooit eerder gebeurd in Hollywood. Maar het moest dus wel in zwart-wit.

Onder andere ja...

(link)

(link)

Schitterende detective.

De manier waarop Hitchcock het hele gebeuren in beeld brengt is ongezien. Alsof hij alle verschillende zijpersonages op afstand bedient.

Buiten de moordenaar wordt de rest af en toe wat theatraal weergegeven. De balletdanseres, de componist, Mrs. Lonely, ze kennen allen het begrip 'overacting', en dan nog wel zonder een woord te zeggen. Of het ook de bedoeling was om ze op deze manier weer te geven weet ik niet, maar het is wel leuk om deel uit te maken van het leven van deze personages.

James Stewart zet hier een meesterlijke rol neer. Hoe hij zijn rol zo kan inkleuren zonder een poot te verheffen, chapeau.
Ook Kelly (Lisa), is een interessante rol. Ze maakt duidelijk een evolutie door, tot groot genoegen van Jefferies. Hij ziet namelijk dat deze 'perfecte' vrouw stilaan meer van haar trendlijn begint af te wijken.
Ook heb ik erg genoten van het samenspel tussen deze twee tortelduiven. Het gebruik van sarcasme, lichtzwarte humor en speelsheid zorgt er bij mij voor dat ik deze romance makkelijk tot in het heden kan doortrekken. Nuja, eigenlijk vind je deze humor in de hele prent terug. Tijdloos.

De afstand tussen waarnemer en 'crime scene' is natuurlijk waar het allemaal om draait. Dit feit alleen al zorgt voor het grootste deel van de spanning. Vooral wanneer die afstand doorbroken wordt zit je op het puntje van je stoel.

Mooi gebruik van licht en schaduw. De scène waarin je alleen de sigaret van Thorwald ziet opgloeien, geniaal.

Affijn, niets dan goeds.

Heb me voorgenomen om me iets meer te gaan verdiepen in de oudere klassiekers. Zo ook Rear Window, en ik moet zeggen deze beviel me goed! Het is allemaal aan de trage kant, wat natuurlijk ook logisch is aangezien het een film uit '54 is. Toch heel erg knap hoe dit een erg spannende film weet te worden terwijl het zich allemaal in één ruimte afspeelt, vanuit het perspectief van een man in een rolstoel.. De wijze waarop L.B. naar zijn buren gluurt is erg sterk neergezet, geeft de film echt een extra sfeer dimensie. Toch een minpunt waardoor het voor mij niet een echte topper is. Het einde.. Die kwam ietwat afgeraffeld op me over.. Leef je de gedurende de gehele film naar een climax toe, en dan wordt de climax in een soort notendop weergegeven. Erg jammer.. Verder een goeie film!

3,5*

Na van de week Vertigo te hebben gekeken wist ik dat ik binnen zeer korte tijd nog een Hitchcock zou kijken.
Het bleek deze te zijn.

De film begint uitstekend. Nadat ik de beschrijving had gelezen, zat ik het eerste half uur op het puntje van mijn stoel. Wie wordt er nou vermoord? En waar? De hele tijd die snelle camerabewegingen tussen de ramen en elke keer dacht je: 'Dit wordt hem!'
Uiteindelijk kwam het dan overwachts en de manier waarop was nog overwachter. Uiteraard was dit een uitstekende keuze van Hitchcock.

À la 12 Angry Men kom steeds een beetje meer te weten en de ontknoping is misschien nog wel mooier dan de manier waarop. Ik zat echt op het puntje van mijn stoel. Wat een spanning!

Steeds meer respect krijg ik voor Hitchcock. Wat die man allemaal bedenkt. Geniaal! Zelfs ruim 50 jaar na dato leveren de films niks in.
Muziek is altijd top, hier ook. Er zat weinig muziek in, maar wat erin zat was perfect.
Grace Kelly uiteraard een schitterende (letterlijk en figuurlijk) actrice. Wat een schoonheid is het toch.

Heel af en toe miste ik de spanning van 'Heeft hij nou echt een moord gezien?' en 'Heeft hij het dan gedaan?'

Daarom een 4,5*, maar zeker een aanrader en herziening waardig.

Een van de bekendste films van Hitchcock. Hoog in eigenlijk alle toplijstjes, met een in al zijn eenvoud geweldig plot. Echt een vooruitstrevende film voor die tijd. Voor de goede orde: we hebben het hier wel over een film uit 1954.Waanzinnig knap ook hoe je een spannende film kan maken terwijl er amper van locatie wordt gewisseld gedurende de film.

Rear Window heeft misschien het imago van een simpele thriller die gewoon op dit vlak sterk is uitgewerkt en bijzonder is door het uitgangspunt van de gedwongen glurende hoofdpersoon, maar de film is zoveel meer. De dialogen zijn geweldig en vol humor, de sfeer is geweldig, en je gaat gewoon helemaal in het verhaal zitten, al heeft het plot een beetje een aanloopje nodig en wordt het pas echt interessant vanaf het moment dat Jefferies een moord denkt te hebben waargenomen. Bovendien spelen er ook grote acteurs uit die tijd mee, die overigens wel ietwat theatraal spelen af en toe, zoals gebruikelijk destijds. Het camerawerk is imponerend mooi en zijn tijd vooruit eigenlijk. Ook de belichting mag er zijn.

Alles in de film wordt op een duidelijke manier uitgelegd, zonder dat het aanvoelt als gemaakt alles aan de kijker overbrengen. De buurtbewoners worden ook prima geïntroduceerd, en het zijn uiteenlopende en interessante personages. Je hebt echt het gevoel dat je ze een beetje kent op een gegeven moment. Het broeierige zomeravond-sfeertje is gewoonweg heerlijk, en doet denken aan van die mooie zomeravonden dat je lekker op het balkon zit, het al begint af te koelen en lekker ruikt buiten. Door de film krijg je ook gewoon zin in vrijdagavondfeestjes en cognac.

De tegenstellingen tussen Jefferies en Lisa zijn wel erg groot, waardoor je amper kan geloven dat ze een stelletje zijn geworden. Maar zijn meer als middel voor een van de thema’s van de film bedoeld, lijkt me. Ook aan de sceptische politievriend kon ik me niet storen.

Humor bevat de film dus ook, vooral in de lekker snedige dialogen. Al vind ik ze op momenten wel iets te leuk gemaakt aanvoelen. Bijvoorbeeld Stella die ironisch “uhu-uhu… great conservations” zegt.

Extra leuk, verfrissend en spannend wordt het als Jefferies zijn verrekijker gaat gebruiken, en direct erna zijn camera, waarmee hij nog een stuk beter alles kan volgen. Daar word ook slim mee gespeeld. Sowieso zit de film vol met vaste routine-handelingen van de buurtbewoners, herkenbare achtergrondgeluiden, enzovoort. Zowel qua beeld als geluid lekker gedetailleerd, maar zonder dat het chaotisch en onherkenbaar wordt. Die oplichtende sigaret is een van de mooiste subtiele details in de film.

De hoofdpersoon laat zich steeds meer meeslepen door de gebeurtenissen, en met hem de kijker (gold voor mij tenminste). Het is allemaal op een of andere manier erg spannend en boeiend om naar te kijken, en je wilt echt weten hoe de vork nou precies in zijn steel zit. Dat wordt vakkundig stapje voor stapje onthuld. Na de introductie van een half uur of zo kon ik al echt niet stoppen met kijken. Op het einde worden er nog wat aangename twists ingegooid. Sommige scènes zijn ook nagelbijtend spannend, juist vanwege het observeerders-perspectief. Thorwald ziet er ook creepy uit.

Hitchock heeft veel gevoel voor een dramatische climax in een film stoppen, ditmaal met Thorwald die je langzaamaan het appartement van Jefferies hoort naderen, en daarna die dialoog in het donker en dat spannende gedeelte met de lichtflitsen, zeer inventief. Overdreven veel toeval hierna natuurlijk, zoals wel vaker in het verhaal, maar het blijft een film. Een heerlijke finale, misschien wel het hoogtepunt van het waanzinnig spannende en meeslepende laatste half uur of zo. Films van deze klasse zijn zeldzaam. 4.5*

Nou,

zo spannend vind ik 'm nou ook weer niet maar ik moet zeggen dat Hitchock hier weer 'n klasse werkje mee heeft afgeleverd.

Vlijmscherpe thriller met 'n lekker mysterieus plot en een heerlijke sfeer zoals dat alleen in de jaren 50 gedaan zou kunnen worden.

Zal vast ook vooruitstrevend geweest zijn in die tijd maar ik blijf erbij dat Vertigo de beste Hitchock is.