Een film met sterke herinneringen. Ik weet nog dat de film toen een diepe indruk had achtergelaten, wat ik eerder al beschreef bij een recensie hier.
Film Pegasus schreef:
Wow, effe laten bezinken deze film. Het is nogal een zware film voor een maandagavond, maar langs de andere kant heb ik met bewondering gekeken. Je krijgt in het begin situaties te zien in verschillende talen en culturen, waarvan de verhaallijn stilaan in elkaar vloeit.
Even alles overlopen:
Het blok met de Marrokanen: geeft echt de sfeer daar weer hoe het bvb normaal is voor jongeren om met een wapen om te gaan. Ook de frustatie van een 'gewone' schotwonde en dan geen ambulance of deftige dokter te kunnen vinden. Geen medicijnen, het naaien gebeurd met een doodgewone naald die met een aansteker wordt gesterilliseerd... Het contrast met de andere toeristen die zich op die moment enkel druk maken om de airco en zo snel mogelijk door willen rijden. Het solidaire van de plaatselijke bevolking voor een vreemde vrouw tegenover het koele afstandelijke van de toeristen die enkel aan zichzelf denken.
Het blok in Mexico: de vrouw zit in zak en as en probeert het beste te doen. Ook al zit zij in met de kinderen en woont ze al 16 jaar in de VS, toch is ze een illegale die het land uit moet. (tja, langs de andere kant liep het dan al 16 jaar geleden voor een stuk mis doordat die illegale gewoon een job heeft gekregen zonder boe of ba) Door even te rijden met de auto (dezelfde dag zijn ze bij het trouwfeest) zitten ze in een andere cultuur. Geen tv, maar spelletjes met een kip zonder kop bvb
Het blok in Japan: echt wel spectaculair hoe men de leefwereld van een doof meisje laat zien. Ze ziet er net uit als de andere meisjes en de jongens hebben op het eerste zicht wel interesse. Maar als ze weten dat ze doof is moeten ze haar niet meer. Net als het verschil in talen (Babel) is er een verschil tussen praten en niet praten. De troef van de regisseur is om sommige beelden zonder geluid af te spelen. Heel sterk is de scene in de discotheek met de muziek, en soms weer zonder muziek, vanuit het standpunt van het dove meisje.
De regisseur toont het verschil in talen en culturen tussen de mensen. Maar dan wel op zo'n manier dat het niet ver van ons bed show is. De boodschap die hij overbrengt gaat van horen/proeven van de verschillende talen en gaat stelselmatig over naar het tonen van de grote verschillen en hoe belangrijk taal en cultuur wel is. En ook hoe een verschil bij één van die 2, een enorme schok is voor andere culturen en talen en wat zo'n verschil kan teweegbrengen. Het meisje krijgt geen jongen beet, door een stomme schietpartij denkt de buitenwereld al direct aan terrorisme, van begin af aan is de Mexicaanse nanny een pure illegale crimineel, .... Een film die je doet nadenken.
Verder deed deze film me vooral denken aan Crash, alleen niet zo Amerikaans als Crash (dus geen Oscar voor deze jongen waarschijnlijk...)
Ik had het geluk deze op goed geluk in de bioscoop te zien. Maar de vraag was natuurlijk of hij nog zou handhaven bij een herziening.
Ik ben weer omver geblazen. Een film met zo'n indrukwekkend verhaal. Een grote kijk op communicatie en hoe mensen vooral naast elkaar communiceren. Op vlak van taal, verkeerde interpretaties, streekgebonden gewoontes, snel getrokken conclusies, stereotypes, zich niet kunnen uiten, emoties opkroppen, lichaamstaal, gevolgen van miscommunicatie, ...
Waarschijnlijk de enige film ook waarbij Brad Pitt mij kan overtuigen met z'n emoties. Ook andere acteurs en actrices acteren geweldig met overtuigende emoties.
Tijd dus voor een opwaardering en een stijging in m'n top 10!
4,5
5,0
[permalink] geplaatst op 19 augustus 2010, 22:54 uur
