Salò o Le 120 Giornate di Sodoma (1975)

Deze film vandaag maar eens gekocht. Ben erg benieuwd.

Ik adviseer je deze te bekijken met kerstmis vóór je aan het kerstdiner begint.

En met de hele familie!

Hahahaha gezellig met de familie.. lijkt me leuk!

Ik heb de film gister avond gelijk maar gekeken omdat ik erg benieuwd was en ik moet zeggen dat ik er nog niet uit ben wat ik er van vond.

ik laat de film nog een paar dagen bezinken voor dat ik hem ga beoordelen.

De eerste keer dat ik 'm zag vond ik er eigenlijk weinig aan, wel behoorlijk goor en extreem bij momenten. Achteraf op Amazon een review gelezen over deze film van iemand die hem wel wist te appreciëren. Daarna nog eens gezien, en ik moet zeggen dat ik hem nu wel beter vindt. Voor een film die 35 jaar geleden gemaakt is, heeft hij nog altijd dat extreme evenzeer behouden.

Tja, erg moeilijk te beoordelen.

Tuurlijk is het allemaal behoorlijk ranzig, dat wist ik op voorhand gezien de reputatie van de film en omdat ik het boek van de Sade al gelezen had, het boek dat qua gruwel overigens de film vele malen overstijgt.

Ik las hier en daar dat dit een aanklacht tegen het (neo-)fascisme moet voorstellen en dat Pasolini daarom behoorlijk shockerend uit de hoek moest komen. Boodschap gemist me dunkt, dit is helaas te karikaturaal en theatraal om echt impact te hebben. Je krijgt ook totaal geen binding met de slachtoffers: hoe erg de vernederingen en martelingen ook zijn, het deed me weinig.

Maar de echte reden waarom de boodschap niet overkomt is de keuze om de Sades "De 120 dagen van Sodom" te verplaatsen naar het Italië tijdens WO II. Hoe kan je immers het libertinisme uit de 16e/17e eeuw vergelijken met het fascisme uit de twintigste eeuw? Het zijn twee totaal verschillende opvattingen/stromingen/denkwijzes.

Wat ik vooral miste was een meer filosofische benadering, die in het boek wel terug te vinden is en uitermate interessant is. Verder dan macht corrupteert komt Pasolini niet, maar nogmaals, dit is wellicht het gevolg van de foute keuze om libertinisme met fascisme te vergelijken.

Inhoudelijk faalt deze film dus, visueel daarentegen vond ik hem wel meevallen. Het afstandelijke camerawerk, de vaak barokke decors, de piano, de klederdracht van de vertelsters, het draagt bij tot een soms wat surreeële sfeer die contrasteert met alle smeerlapperij die je te zien krijgt. Acteerwerk vond ik ook best meevallen, af en toe wat theatraal, dat wel, maar il Presidente bijvoorbeeld vond ik echt een creepy verschijning.

Sowieso heeft deze film me niet het shock-effect bezorgd dat ik verwachtte.

De film komt over als een reeks van martelingen, zowel geestelijk als lichamelijk en niet meer dan dat. Tja, en dan nog een loze boodschap. Het is niet alsof de wereld ondersteboven is van fascisme en de enkele fascisten op deze planeet zullen echt niet wakker liggen van een filmpje als deze. Zelfs in de jaren 70 niet. Het enige commentaar komt te liggen op hetgeen wat duidelijk vertoond wordt, de martelingen, maar werkelijk geen enkele discussies betreft het fascisme of een onzinnige ideologie als de Sade's libertinisme. Wat mij betreft had de film net zo goed mogen eindigen met een op hun hoofd neerstortende meteoor. Kijk dan was de boodschap tenminste duidelijk. Dood aan het fascisme!

Gisternacht gezien en een zware tegenvaller. Pasolini had uit dit thema veel meer kunnen halen. Het voelde net als Glacius aan als een reeks martelingen op film en niks meer dan dat. En eerlijk gezegd, de eerste marteling dan kijk je er misschien nog van op maar als voor de zoveelste keer iemand zn lul uit zijn broek trekt bij het horen van een vies verhaaltje gaat het bij mij al snel over op lachen. Op een bepaald moment is dit gewoon niet meer serieus te nemen. Ik snapte ook niet echt wat de film mij nou eigenlijk wou overbrengen, het heeft in mijn ogen ook gewoon niks met facisme te maken.

Zoals ik het nu heb begrepen lijkt het erop alsof Pasolini duidelijk wil maken dat alleen facisten naar SM feestjes gaan.

Het ligt toch veel complexer, hoor. De meeste mensen zien dit als een nogal overdreven, ongenuanceerde aanklacht tegen het fascisme, maar de film is eigenlijk subtiel en meerlagig. Ik heb er pas nog een interessant stuk over gelezen, ik zal proberen de essentie ervan later even samen te vatten.

Dat klinkt wel interessant ja, ik begreep gewoon werkelijk niet waar Pasolini naar toe wou gaan. In die aanklacht tegen het facisme kan ik me simpelweg niet vinden, dat zou toch veel te kortzichtig zijn of niet soms.

Ik heb deze film voor het eerst gezien jaren terug toen de vpro hem een keer uitzond.

Erg onsmakelijk allemaal, vooral de cirkel van de p***.

Toch is het een goed gemaakte film die de excessen van het facisme laat zien.

Deze film was deel 1 in de triologie van de dood. Helaas heeft Pasolini niet lang genoeg geleefd om de volgende delen ook te maken, wie weet wat dat nog meer voor cinema had opgeleverd.

Nee, gewoon Nee!,

Ik bekeek deze n.a.v. een review van Srpski Film door Drs. Daja.
En de daar uit ontstane discussie (zie ook volgende pagina aldaar)

Goed, over Salò

Ik sta redelijk open voor eigenlijk alles, maar deze prent raakt kant noch wal voor mij.
In het eerste geval nodigt een film van inmiddels 36 jaar geleden mij niet echt uit om te gaan kijken.
Dat bewijst deze voor mij ook weer door bijvoorbeeld de irritatie die de lipsync bij me opwekt.
Zal uiteraard wel een dingetje van die tijd zijn, en dat ie later is nagesynchroniseerd qua spraak in een studio vanwege de opnamemogelijkheden met beeld en geluid ofzo...
Anyway, ondanks dat zet ik me er overheen en laat ik het verhaal op me inwerken.
De film is verder voor die tijd IMO wel prima geschoten, en de "effects" hiervan zijn daar dan ook naar, en zijn dan ook passend.

Ten tweede raakt het verhaal na het inwerken me totaal niet en kan het me ook nergens te pakken krijgen.
De verwijzing naar het fascisme...??? Het zal wel...
Ik snap het wel maar het raakt me echt niet, te ver van mijn bed en te lang geleden om daar een film boeiend over te krijgen vandaag de dag.
De martelingen weten me ook niet te bereiken, en gedurende de film begint de geloofwaardigheid van de slachtoffers erg de degraderen.
Als je bijvoorbeeld eerst liever dood gemaakt wilt worden, en enkele ogenblikken later je laat vernederen door een vers-gelegde Italiaanse bolus te verorberen dan ben je mijn geloofwaardigheid kwijt, zéker op het filmische gebied waar alles mogelijk is.

Het acteerwerk vind ik dan ook echt onbevredigend, ik denk dat dat wellicht een dingetje van de tijd is, en dat dat destijds misschien veel overtuigender was.
We zijn natuurlijk in de loop der tijd al wat gewend geraakt op acteer en film gebied...

Verder, als ik een totaalbeeld van deze film voor mezelf opmaak kan ik maar tot één conclusie komen:

Het is een rare en zielige poep, plas en seksfilm met vieze mannetjes met rare gedachten die uitloopt in een ongeloofwaardige verfilming van machtsmisbruik door regenten.

Ik kan dan ook niet anders als uitkomen op een welverdiende en hierbij redelijk onderbouwde 0.5*
Ik was blij dat ie was afgelopen....

Met stip in mijn nooit aan iemand aanbevelen films lijstje.
Terwijl ik dat dan bij Srpski Film stiekum dan toch weer wél zou doen....

0,5*

@gijsvogel, Wat oude films betreft is denk ik een smaak kwestie maar verder hierover heb je volkomen gelijk. Ik snap ook werkelijk niet wat dit werk met het fascisme te maken heeft. Was Pasolini werkelijk zo stom om te denken dat hij op deze manier het fascisme in een kwaad daglicht te kunnen stellen. Het resultaat lijkt op een gefrustreerde poging daarvan. Echt onzin gewoon deze film. En de zoveelste keer dat iemand z'n broek uit trekt werkt op een bepaald moment ook gewoon op je lachspieren.

Wazige film.

De mens als beesten; zonder moraal, geweten of hogere idealen.

Alhoewel je toch bepaalde ideeën en intellect moet hebben om elkaar op deze manier te pijnigen en te martelen. Dieren verzinnen zoiets niet.

Maar een aanklacht tegen het fascisme en/of kapitalisme?

Vond het meer een orgie van geweld en lust. Deed wat denken aan La Grande Boeuff. Maar dan minder subtiel en minder intelligent.

De zogenaamde fascisten in deze film waren eigenlijk meer een stelletje zielige, sexueel gefrustreerde oude mannen dan geweldadige machthebbers. Als dat het doel van de film was geweest dan is de film geslaagd

Vond het voornamelijk een ranzige film, (en zeker niet shockerend) waarbij het er te nadrukkelijk om ging om taboes te doorbreken en controversieel te zijn.

Je kon merken dat deze film meer uit een soort decadent denken is voortgekomen dan uit een oprecht idealisme om misstanden aan de kaak te stellen en mensen wakker te schudden. Althans zo is het bij mij overgekomen (het eten van uitwerpselen dat dat moet verbeelden het opgedrongen krijgen van ongewilde cultuur, politiek of zoiets?, tsja het zal wel)

Wellicht heeft deze film in de 70'r jaren wel een grote impact gehad en zette het de mensen wel tot nadenken over het fascisme, wie weet?

Vannacht ook maar eens gekeken, had gelukkig een Blu Ray versie binnen gehaald.

Maar echt veel vond ik er niet aan, soms best wel saai eigenlijk. Ik was zelfs half in slaap gevallen.

Er zitten wel wat shockerende dingen in, zoals: het verkrachten, uitwerpselen eten en op het eind ging het helemaal los met de martelingen. Alleen die ene scène met dat die oog eruit gestoken werd zag er wel erg nep uit.

Interessant om een keer gezien te hebben, maar boven alles overheerst eigenlijk saaiheid. Vond het naar mijn mening nergens over gaan: geen verhaallijn, personages waar je niet mee leeft, over het algemeen meer gelachen over het acteerwerk.
Ik heb gelezen dat deze film gebaseerd is op een boek, misschien dat het daar nog enigszins aan ligt.

0,5 Sterren.

Niet bepaald een lekkere feelgood movie die je lekker onderuit gezakt bekijkt.

Shockerend? Tja, al gaat dat wel wennen op den duur. De saaiheid niet.

Gezien en snel weer vergeten.

Wow, wat een vloedgolf van kritiek weer.

Ik blijf denken dat mensen deze film met totaal verkeerde verwachtingen gaan kijken. Door tips bij films van een heel ander kaliber (zoals A Serbian Film) hopen ze op een spannend, luguber horrorfilmpje. Ik lees hier ook vaak dat mensen niet meeleven met de personages en dat komt omdat ze geen afzonderlijke persoonlijkheden schijnen te hebben. 'Het individuele' is hen als het ware ontnomen. Het begrip 'massaprotagonist' is nochtans niet zo ongewoon, komt ook bv. voor in Stachka van Eisenstein.

Veel tijdgenoten van Pasolini hebben anti-fascistische films gemaakt (Visconti, Brass, Bertolucci) en Salo wordt er dan ook van verweten geen geloofwaardige voorstelling te zijn van de ideologie. Dat komt omdat de film volgens mij het fascisme niet alleen bekritiseert, maar belichaamt: alles in deze film is strak, beheerst, amoreel, compromisloos en onsentimenteel. Niets wordt verklaard of gerationaliseerd. Het is geen film over fascisme, maar een fascistische film.

De aanpak is bovendien verbazingwekkend sober en integer, niet enkel in camerawerk en enscenering, maar ook in betekenis: in beide gevallen is het juist die soberheid die de film choquerend maakt. We zijn op vlak van gruwel en sadisme in film verschillende grenzen en verklaringen gewoon. De inhoudelijke leegheid van Salo maakt het een wereldvreemd object, vandaar waarschijnlijk dat het soms moeilijk geapprecieerd wordt.

Ik kan de kritiek dus wel begrijpen, maar sommigen commentaren schilderen de film nogal plat en eendimensionaal af.

Schokkend maar dan wel typische jaren 70 cinema dat vandaag nooit toegelaten zou worden, en voor die reden zeker een film die gezien moet worden.

Hier ben ik het dus niet mee eens, hoewel de marxist Pasolini het misschien wel graag zo gezien zou willen hebben. Ik zie deze film niet meer als een verfilming van het gelijknamige zeer bekende boek van D.A.F. de Sade met dit verschil dat de handeling uit de 18e eeuw verplaatst is naar de 20e eeuw.

Volgens de Sade vormen we slechts een inwisselbaar onderdeel van een blinde natuur en zijn we elkaar onderling geen enkele rekenschap verschuldigd, omdat elke moraal die voortkomt uit consensus, religie of overheid tegennatuurlijk zou zijn. De mens zou juist de hartstochten moeten botvieren die hem door de natuur zijn ingeblazen, ongeacht de verschrikkelijke uitwerkingen die dat op zijn medemens heeft. Dat hebben wij in deze film dus duidelijk kunnen zien.

Zo ver ik weet spelen in de fascistische ideologie nationalisme, religie en een alles controlerende overheid een zeer belangrijke en overheersende rol. Dat men louter zijn hartstochten zou moeten botvieren, daar is in die ideologie echt geen sprake van. Ik denk eerder het tegenovergestelde.

Mocht Pasolini met deze film de bedoeling gehad hebben de praktijken van het fascisme aan de kaak te stellen of gewoon een fascistische film te maken, dan heeft hij in mijn ogen een zeer slechte film gemaakt, maar als verfilming van het boek "De 120 dagen van Sodom" van De Sade is deze film volledig geslaagd. Juist omdat hij zo walgelijk is.

Maar waar komt dan de link naar het fascisme vandaan? Ik lees in veel kritieken dat deze film daardoor getriggerd is. Sterker nog het kapitalisme wordt er bij gehaald.

Zijn bepaalde personages wellicht gebaseerd op destijds politiek leiders? Of refereren bepaalde scenes aan specifieke gebeurtenissen uit die tijd? (Italie jaren 60 - 70)

Zoals de film nu bij de meesten overkomt is het gewoon een uitspatting van de meest ranzige driften. Het lijkt mij meer een soort kritiek (of ode aan) op de decadente amorele samenleving dan op het fascisme

Ik denk dat je mij ietwat misbegrepen hebt wibro. Ik ben het met je eens dat de gebeurtenissen in de film niet een accurate voorstelling zijn van het fascisme en dat dat al evenmin de bedoeling was. Dat was ook de reden dat ik reageerde: veel mensen vinden de zogenaamde aanklacht overdreven en ongenuanceerd.

Maar die benadering vind ik te simplistisch. Het fascisme zit volgens mij in de manier waarop de film gemaakt is en de kijker het dus moet ondergaan: de personages hebben geen identiteit, omdat enkel het 'grote geheel' van het belang is bij het fascisme. De enigen waar we iets meer over te weten komen zijn de elitepersonen. Ook de gruwel wordt op een strak gedirigeerde manier uitgevoerd en in scène gezet.

Omdat de machthebbers in deze film fascisten zijn. Maar dat lijkt me eigenlijk van ondergeschikt belang en het is spijtig dat zoveel kijkers zich daarop blindstaren. Pasolini was een dubbelzinnige filmmaker. Een directe aanklacht à la Bertolucci's Novecento was niets voor hem.

Dat betwijfel ik.

De film speelt zich af tijdens de tweede wereld oorlog, zelfs als je de film niet gezien hebt kun je dat nog lezen in de synopsis hierboven.

ja, dat begrijp ik, maar ik doel op de (zogenaamd) symbolische scenes die niet letterlijk moeten worden genomen maar verwijzen naar fascisme, kapitalisme of whatever.

Blijkbaar ontgaat een groot gedeelte van de simpele mensen (zoals ik) compleet de hogere bedoeling hiervan

Simpel gesteld gaat de film over macht en machtsmisbruik. Het laat zien hoe wij mensen ons gedragen, weliswaar in extreme vormen, maar juist daardoor zie je het duidelijk. Wij eten, we hebben sex, we genieten van kunst en onderdrukken andere mensen en buiten ze uit. Dat alles ten voordelen van onszelf. Ik zie het daarom vooral als een portret van de soort.

Want laten we wel wezen. Zoveel verschil is er niet tussen het eten van poep of of dode dieren, mensen sexuele handelingen laten plegen of voetballen naaien aan een ketting in een Indiaas atelier, iemand de ogen uitsteken of blind laten worden in een kolenmijn. Als je het van een afstand bekijkt komt het grotendeels op hetzelfde neer, alleen de wanstaltigheid ervan is duidelijker.

Als je dat soort zaken niet in de film herkent zal het inderdaad een lange zit zijn. Beetje net als 2001, het is vooral aan de kijker om de lege riumtes in te vullen.

is wel de nihilistische kijk op het leven. Goed of slecht bestaat niet. Idealen bestaan niet. Het vlees moet worden botgevierd no matter what... kortom een leeg leven

Moest trouwens bij deze film eerder denken aan het het huidige Berlusconi Italie, met zijn zwembadfeesten en decadente levensstijl...

Het is ook een nihilistische kijk op het leven, althans dat is wat ik er uit haal. Die feestjes van Berlusconi zijn eigenlijk ook behoorlijk nihilistisch. Feesten tot je dood. Wat schiet je ermee op?