Christiane F. - Wir Kinder vom Bahnhof Zoo (1981)

Erg heftige drama-film met een aantal schokkende scenes.
De film sleurde je echt mee in het duistere sfeertje waar Christiane in leefde. Erg dat zo'n dingen echt gebeuren.

Rauw drama over de 14-jarige Christiane die de Berlijnse drugsscene binnenrolt. De heftige scenes zijn sterk gespeeld en werken fascinerend. Hoe komt iemand er op om op zo'n jonge leeftijd in een openbaar toilet een spuit in je arm te zetten? Enig minpuntje is dat de film ietwat eenzijdig is. De kijker krijgt voornamelijk drugsgerelateerde scenes te zien. in plaats van dat de relatie tussen Christiane en haar moeder verder uitgediept wordt.

Mmm... wat moet je hier van vinden. Het thema spreekt me wel en films als dit kunnen misschien wel preventief werken bij jongeren. Het acteerwerk is prachtig, heel sterk om dergelijke rol te spelen door zo'n jong meisje. Wel zijn er enkele zaken die ik een pak minder vind. Er is zeer weinig aandacht voor de relatie met de moeder. Er zijn uiteraard helaas veel ouders die niet echt naar hun kinderen omkijken. Maar zelfs na een eerste confrontatie is er amper aandacht voor Christiane. Ze haalt zomaar die vriend binnen (hoe die hem kent is een vraagteken), vraagt eerst nog of ze een dokter moet halen (als moeder vraag je dat zelfs niet, dat doe je gewoon) en later volgt ze de situatie met haar dochter niet eens op gezien de omstandigheden.

Ook bij de aanwezigheid van Bowie's muziek stel ik me vragen. Bij Requiem for a dream volgt de muziek het verhaal en sleept je mee in een draaikolk van verslaving. Hier wordt David Bowie schijnbaar gebruikt als excuus voor een bekende kop in de film. In het begin wel een optreden en als idool van de jeugd. Maar eens het verhaal echt begint is hij amper aanwezig. Hoeft niet gezongen te zijn, maar als je de muziek wil verzorgen moet dat over heel de film sterk blijven.

Ik denk wel dat dit in z'n tijdsgeest een enorm afschrikkende film moet geweest zijn, zeker in de plaats waar dit echt gebeurd zou zijn. Nu is hij wat gedateerd en hebben films als Requiem for a dream, Kids, Thirteen en Traffic de plaats ingenomen. Maar acteerwerk en verhaal zijn wel sterk zodat de film zeker nu nog een aanrader is.

Dat Bowie puur voor de film is gebruikt als excuus is natuurlijk onzin. Iedereen die het boek gelezen heeft weet wat Bowie en zijn muziek voor Christiane betekent. Een voorbeeld is dat Christiane door de muziek van Bowie (o.a. tijdens het concert "It's to late...") beseft dat het niet goed met haar gaat. Helaas is de film slechts een korte samenvatting van het levensverhaal van Christiane Felscherinow. Dat verklaart ook waarom de relatie tussen Christiane en haar ouders minder goed wordt uitgediept.

Ik heb het boek niet gelezen. Bowie zal ongetwijfeld z'n motieven hebben gehad, maar dat komt totaal niet over in de film.

Bowie zelf, is rond 1976 naar Berlijn vertrokken om onder andere van zijn overmatig drugs gebruik (met name cocaïne) af te komen. Wellicht heeft dat meegespeeld.

Deze film ging ijzingwekkend goed samen met het rauwe tijdsportret wat Uli Edel maakte. Als je die briljante combinatie tussen beeld en muziek niet door hebt (zoals de vallende en rennende jongeren in het winkelcentrum met "Heroes" of "Station Too Station" tijdens het concert) ligt het buiten je smaak of ben je simpelweg ongevoelig voor de synthese van beeld/geluid.

Dat beeld was wel mooi met die vallende jongeren, maar het kwam gewoon bizar over.

Als ik meer opzoek op pakweg wikipedia wordt er al een heel deel duidelijk. Je krijgt meer info over de ouders en ook over het gebruik van Bowie's muziek in de film. Maar ik heb eerst de film gezien zonder verdere achtergrond en dan schiet hij toch wel wat te kort.

Je spreekt over de briljante combinatie tussen beeld en muziek bij Heroes en Station too Station. Maar dan is ook de vraag waar het accent van de film ligt. De liefde voor Bowie of een 14-jarige die aan de heroïne zit. Ik ben niet helemaal vertrouwd met het repertoire van Bowie op de bekendste nummers na (Heroes kende ik bvb wel). Maar ik leg zeker de link niet met de beelden. Voor mij was dit enkel een idool van Christina die trouwens stilaan op de achtergrond verdwijnt als de drugs in de plaats komt (ze verkoopt haar platen zelfs). Bowie heeft een tijd in Berlijn vertoefd, wat de keuze van de artiest had kunnen verklaren.

Als je dan de echte motieven leest voor het gebruik van z'n muziek is dat een heel ander verhaal. Maar dat komt niet tot z'n uiting voor leken.

Jawel. tijdens Station to Station is het nummer zelfs aangepast om de tekst "it's to late" te herhalen op het juiste moment tijdens het optreden. "Heroes"' dubbelzinnigheid en armoedige schreeuw als karakter zeggen tijdens de "euforische" rooftocht in het winkelcentrum hetzelfde, sterker zelfs Bowie heeft speciaal voor de film halverwege het nummer overgeschakeld in het Duits, lijkt me een behoorlijk directe band die ze aangaan. Dit Duitse wordt bovendien ingezet tijdens haar zelfgemaakte tatoeage, voor haar euforisch maar net zo dubbelzinnig als het nummer "And I'll drink all the time..." Sterker zelfs om in de discosene qua gehoor goed te liggen, heeft hij "clubnummers" hoger gepeeched net als hoe ze in te harde discotheken klinken. Er zitten veel letterlijke overeenkomsten in maar ook alles werkt gevoelsmatig. Sense of Doubt is perfect deprimerend en wordt gedurende de film meermaals perfect gebruikt voor de mood. Toen ik de film op 14-jarige leeftijd keek zag ik niet alle letterlijke overeenkomsten, maar gevoelsmatig werkte het voor mij werkelijk perfect. Ik denk helaas toch echt dat het probleem bij jouw ligt, probeer hem anders nog een keer, waanzinnige film.

Ze heeft het boek niet zelf geschreven, Kai Hermann en Horst Rieck hebben dit gedaan nadat ze haar verhaal deed aan hen.

De film zit veel vernuftiger in elkaar dan dat jij hem waarschijnlijk ervaren hebt.
Je moet er rekening mee houden dat een heel boek met allerhande aparte gebeurtenissen hier op 2 uur moet weergegeven worden.
Vergeleken met het boek zitten alle grote lijnen wel in de film, zij het in details.
Prachtig geacteerd door Natja Brunckhorst die zelf nog maar 14 was.
Bovendien zit de combinatie tussen de beelden en de muziek ook vrijwel perfect, ik ken weinig films waar dit zo juist zit. Bij de intro zit het met V2-schneider al direct goed.

Ik begrijp echt niet waarom je dit vern??kt noemt, ik vind het een film met behoorlijk veel respect voor het originele verhaal en niet een reclamestunt van David Bowie ofzo.
Het boek is fantastisch maar als je maar 2 uur tijd hebt is deze film een goed alternatief.
Binnen een paar jaar nog eens zien zou ik zeggen.

Ik had deze film vroeger op school eens gezien maar ik wist eigenlijk niks meer van het verhaal. De film stond me altijd bij als best heftig en aangrijpend. Daarom gister maar eens herzien.

Christiane F. is best een heftige film, maar ik moet zeggen dat het niet zo vreselijk was als ik me herinnerde. Sure, het is erg triest om een spontaan, leuk meisje zo af te zien takelen naar een verslaafde tippelaar, maar echt gevoelens van groot medelijden en medeleven kreeg ik nou niet. Daarvoor deed ze toch wel wat onlogische en domme dingen.

Zo zie je in het begin van de film dat Christiane een goede band heeft met moeder en zus, maar waar zijn zij als Christiane later in de film al maanden aan het aftakelen is? Een beetje moeder merkt dat en grijpt in. Als moeder haar later in de film halfdood aantreft vond ik haar reactie ook wel lauw. Dan zet je je zwaar verslaafde dochter met haar zwaar verslaafde vriend alleen in een slaapkamer en laat je het ze maar uitzoeken? Jammer dat de film de inbreng van de moeder niet beter uitwerkte.

Daarnaast vond ik ook acties van Christiane raar. Nou ben ik gelukkig zelf nooit in aanraking gekomen met drugs, maar als je net compleet afgekickt bent en een tijd later weer oude verslaafde vrienden treft, is het dan logisch dat je meteen weer heroine over gaat nemen en meteen weer verslaafd raakt? Want zowel Christiane als haar vriend waren op zich geen domme mensen...
Ook het hele verslaafd raken vond ik wat onlogisch. Plots uit het niets ga je als puber een tatoeage zelf aanbrengen op je arm? Waarom schakelde ze toen ze in de problemen raakte niet iemand in? Haar moeder bijvoorbeeld?

Maar buiten enkele onlogische zaken is Christiane F. wel een boeiende en soms aangrijpende film geworden. De sfeer is best depressief in die grauwe Duitse stad vol spuuglelijke flats, stations vol met hoertjes en verslaafden, van die lelijke koekblik auto's en meer van dat naargeestige gedoe. De setting van de film was dus goed gevonden. De hoofdrolspeelster deed het ook erg goed. Op jonge leeftijd meteen een erg overtuigende rol neergezet. De bijrollen waren ook niet slecht, al viel niemand nou echt op.
En dan heb je nog de aanwezigheid van David Bowie. Beetje overbodig als je het mij vraagt. Al kon zo wel de soundtrack gebruikt worden voor de film.

3,5*