A Torinói Ló (2011)

Typische cinefiele film. Toch de twee en een half uur moeiteloos uitgezeten. Hypnotiserend traag. Film heeft absoluut niets met Nietsche te maken en gaat eigenlijk nergens over. Maar toch 10 x beter dan alles van Tarkovsky.

Zes dagen uit het leven van een oude boer [János Ohlsdorfer] en zijn dochter [Erika Bók] anno 1889. De dochter helpt haar vader bij het omkleden, vader en dochter gaan aan het werk, keren terug, eten zonder bestek en gaan slapen. Zo nu en dan komt het paard in beeld, maar afgezien van een buurman [Mihály Koroms] die politieke preek komt houden valt er 150 minuten lang niets te beleven. Het verhaal achter de titel is beduidend interessanter. Zelfs op dubbele afspeelsnelheid is dit amper vol te houden, ondanks de sublieme zwart wit fotografie van Fred Kelemen,

Ben inmiddels écht wel wat contemplatieve slow cinema, maar ik denk dat ik deze ga noemen als traagste film die ik ooit zag. Had het er best moeilijk mee én toch was ik ook wel gefascineerd.

Deze ultieme zwanenzang is tergend langzaam, maar ook wonderschoon. De thematiek is niet eens subtiel, maar wel sterk en bijzonder om zo een prachtig oeuvre tot een einde te breien.

Een zeer depressieve film over het een vader en een moeder wiens dagen op elkaar lijken met slechts een handvolle verschillende activiteiten, steeds bedoeld omdat het nodig is. Het minimum dat nog nodig is om te kunnen overleven. Uitzichtloos en vooral leeg. En dat voor 2 en een half uur. Je moet hier wel van houden.

Ik hou wel van de nodige drama, al was het ook voor mij moeilijk om echt te genieten. Daarvoor is het te traag en zwartgallig. Maar los daarvan kan ik ook niet rond de oh zo mooie verfilming. Want ook al is onderwerp zwaar, het is wel heel mooi in beeld gebracht. Elk shot telt, de setting is perfect en ook het geluid zit goed. Prachtig aangekleed allemaal, het zorgt ervoor dat deze film veel meer een kunstwerk is dan een filmdrama (als je begrijpt wat ik bedoel). Heb ik hier van genoten? Eigenlijk niet. Maar mijn waardering voor de mooie beelden zorgen dat dit toch veel meer blijft hangen.

Bespreking van The Turin Horse - ikruikversemosterd:

"“kész” zegt de boerendochter tegen haar vader. “It’s done.” De aardappelen zijn gekookt. Ze kunnen eten. Met één hand drukt vader de aardappel plat en propt de stukken gulzig in zijn mond. Zijn dochter, hoofd verborgen achter lang haar, eet langzamer. Ingetogen.

Vóór “kész” vertrouwt Belá Tarr puur op de sombere zwartwit beelden van vader en dochter tijdens hun dagelijkse routines op de boerderij. Hoe ze worstelen met een bokkig paard dat bevelen negeert. De shots worden gedragen door weeïge muziek. The Turin Horse schildert een machtig poëtisch sfeerportret en heeft geen woorden nodig.

Als boerendochter de weemoedige stilte verbreekt voelt dat als verstoring van het ritme. De stilte is aangetast. Er klinkt een echo in de put. “kész”. Het gedicht is niet meer zuiver.

Die ingreep roept spanning op, want dat krijg je met zo’n subtiele barst in de beklemmende stilte, en het is prettig om stemmen te horen, ik vind het ook jammer. Had ons laten staren naar het grauwe leven in de modder. Naar de gelijnde kop en de woeste gezichtsbeharing van boerenvader. Het eten van de aardappelen. Boeren op het platteland, ver weg van de bewoonde wereld. Totdat het echt stil wordt. En het leven geruisloos verdwijnt."