Alternatieve titel: Whisper of the Heart, 26 september, 17:20 uur
''Ik keek naar mensen die een beetje rondliepen''.
Eindelijk gezien. Eerste anime ook nog. En helaas geen groot succes. Ik snap echt helemaaaal niets van die hoge score. Schijn bedriegt dus.
Is er spanning? Nee.
Voel ik emotionele connectie met de personages? Nee.
Is er een verhaal, nieuwsgierigheid of een vorm van mysterie? Nee.
Heeft het een sterke sfeer? Nee.
Zijn er memorabele momenten? Nee.
Zijn er diepgaande gesprekken of gebeurtenissen? Nee.
Gaat de film ergens heen? Nee.
Ik kan nog wel even doorgaan. De film heeft letterlijk niets. Slaapverwekkend. GTST in het klein, maar dan nog minder diepgang. En opzich ben ik wel blij met deze film, want het is een kantelpunt geworden in mijn verdere verloop van films kijken. Ik begrijp steeds meer wat ik goed vind aan films en welke ik dus geweldig vind. Het moet in ieder geval een emotionele motor hebben, diepgang, betrokkenheid, emotie, geen verveling en betekenis. Vooral niet saai, traag of leeg. Het slurpt al je energie weg en dat is precies wat deze film bij mij gedaan heeft. Kan er echt niet meer van maken. Misschien speelt een deel van verkeerde verwachtingen ook mee, maar als je dat elimineert maakt dat de film ook niet beter.
