Meningen

Ik had hier stiekem gehoopt op een leuke, gedachteloze Amerikaanse komedie, met twee acteurs in de hoofdrol die niet veel spraakmakend op hun naam hebben staan, maar ook niet veel slechts. Flauwheid in haar ergste vorm is aanwezig in the Ugly Truth. Krijgen landgenoten van Luketic het al decennia voor elkaar om te bewijzen dat Amerikaanse flauwheid juist heel leuk kan zijn, slaat deze man telkens de plank mis in de meeste gênante voorspelbaarheden in deze film. Butler, die we gewend zijn als een typische knappe man met aardige komedietiming, zit hier alles behalve goed in z'n vel en nergens wordt de film echt spraakmakend grappig. De onrealistische gebeurtenissen (twee verslaggevers die elkaar vol op de bek nemen) hadden goed gewerkt in een film kaliber American Pie, maar niet in een verhaal dat nog enigszins vage realiteit en een portie romantiek wil voorschotelen aan de kijker. Nog niet de spreke van de muziek. Waarom in Gods naam de film beginnen met Hot 'n' Cold van Katy Perry? Het paste niet bij de scène en de tekst was op geen enkele manier te binden met het verhaal. Was dat dan alleen maar om irritante tieners in de zaal te laten juichen dat hun favoriete Top 40 hit langs is gekomen? Opluchting was, tot mijn grote verbazing, Heigl, die erg leuk haar personage neerzet. Ze schept sympathie bij de kijker en men kan zich, relatief vergeleken met de andere personages, nog goed inleven bij haar. Maar eigenlijk is 't alleen maar zonde dat ze zoveel energie in het neerzetten van een karakter stopt. Het is allemaal tevergeefs. De film flopt in alles, flopt nog meer op het einde en Butler flopt nog het meest in zijn buitengewoon irritant gedrag. En dat is pas de ugly truth...

Ik snap de hoge waardering voor deze film nog steeds niet. Waarschijnlijk ligt het er aan dat ik als kind dol op het boek was, maar voor mij is dit het symbool voor het gebrek aan fantasie dat men had in de jaren '80.