Ik had deze film in 2016 in de bios gezien en toen vond ik hem al heel goed binnen het genre.
Beklemmende film in een naargeestige, donkere setting. Vooral de eerste helft. Met name één goed schrikmoment in het begin. Muziek uitstekend en audiovisueel ook. Tweede helft iets minder uitgewerkt en iets te voorspelbaar.
Wat ik trouwens wel origineel vond en niet-standaard is dat de vriend van Rebecca niet werd vermoord door Diana, maar realistisch genoeg het leven werd gespaard, zodat hij de politie kon inschakelen.
Diana - wat ze ook maar was, zag er in het donker best sinister uit, maar in het licht had dat wel wat minder 'nep' gekund. Dat deed iets afbreuk.
Maar al met al de eerste helft 4,5 sterren en de 2e helft 2,5. Gemiddeld dus 3,5.
Zeker de moeite waard om te zien. Als je het licht maar aan laat
Sfeervolle setting, soms wat griezelig door de desolate landschappen en verlaten gebouwen. Vond het wat rommelig qua verloop, maar aan het eind vielen de puzzelstukjes toch nog op z'n plaats. Maar dat stelletje waren 'nachtwezens', dus vampieren. Hij dronk het bloed van Alex. Ik vraag mij af wat dat uiteindelijk met de laatste scene had te maken.
Maar ach, al met al is de film best goed geslaagd, al had er van mij wat minder herhaling in gemogen voordat het echt spannend werd. Ik vond het soms zelfs schunnig of humoristisch overkomen en dat deed voor mij afbreuk aan de spanningsopbouw...
Alternatieve titel: The Undertone, 3 mei, 00:32 uur
Creepy setting met onderhuidse spanning heel de film door. Goede opbouw ook. Op een gegeven moment speelt de film zelfs met je eigen geest, want je weet niet wat je kunt verwachten als ze iets normaals (een vertrek) expliciet in beeld brengen. Dat gaf een onheilspellend gevoel.
Elke keer dacht ik: nu valt vast het kruis van de muur, maar dan gebeurde het juist niet en gebeurde er soms niets.
In het begin gebeurt er nog weinig, maar gedurende ze de tapes afspelen en de ontknoping naderen, gebeuren er vreemde dingen in het huis. Abyzou had bezit genomen van haar moeder (toch?) Zij wilde haar dochters baby.
De film moet het vooral hebben van de sfeer. En daar houd ik juist zo van. Het hoeft niet altijd heel bloederig te zijn. Een goede spanningsboog vind ik belangrijker. Deed me ook wat denken aan de film White Noise.
Met name het achterstevoren afspelen van (kinder)liedjes en de verweven mythe/duistere kant ervan spreekt mij erg aan. Maar dat is natuurlijk persoonlijk.
Een aanrader, in tegenstelling tot de - soms - slechte recensies.
