Meningen

Slechte docu, waarin de aandacht vooral wordt gelegd op de twee partijen die dat juist niet verdienen, namelijk: de aandachtsgeile moordenaar van Jun Lin en de nét zo aandachtsgeile groep wannabe helden.

Beide partijen zijn triest: vol van zichzelf, en wanhopig op zoek naar aandacht, bewondering en bevestiging van buitenaf, óók als dat ten koste gaat van anderen.

De overleden personen (en de waarde van het menselijk leven) lijken slechts bijzaak in dit verhaal. Zowel voor de moordenaar, die het leven van Jun Lin afnam om zelf door "shockvalue" beroemd te worden, als voor de wannabe helden die Jamsy Cramsalotinhisass de dood injaagden en zichzelf daarna alsnog probeerden neer te zetten als heldhaftige, moedige en overschrokken strijders wiens daden hebben gezorgd voor gerechtigheid voor de hele wereld...

Walgelijk en onnodig om in deze docu (delen van) de moordfilmpjes te tonen en in detail te beschrijven. Hetzelfde geldt voor het veelvuldig tonen van het gezicht en gebruik van de naam van de moordenaar. Dit getuigt niet van respect voor de overledenen en hun nabestaanden, en speelt nog lekker in op de wens van de moordenaar...

Zeer hypocriet ook, dat die leipe wannabe held mevrouw aan het eind op een zogenaamd "diepzinnige" manier suggereert dat de rol van de kijker thuis misschien wel gelijk staat aan de rol van de wannabe helden?

Grappig moment was toen meneer en mevrouw wannabe held elkaar ontmoetten. Mevrouw wannabe held viste naar complimenten, door te zeggen dat ze het waarschijnlijk niet zonder Meneer wannabe held had gekund. Meneer wannabe denkt dat inderdaad ook. Wanneer Mevrouw wannabe suggereert dat dit vice versa is, ontkent Meneer dit; hij denkt namelijk dat hij het zelf wél had gekund, zonder háár. Wat nog eens op ironische en treffende wijze benadrukt hoe triest de wannabe's zijn, wanhopig op zoek naar applaus en bewondering van anderen. (Onder het mom van "strijden voor rechtvaardigheid")