Meningen

1992 is een beter dan gemiddelde serie, die drama combineert met een historisch accurate achtergrond.

Ondertussen heeft opvolger 1993 het levenslicht gezien.

Het vervolg op 1992, met dezelfde verhaallijnen en dezelfde personages.

Maar.

Ja, die maar zat eraan te komen.

Maar, het haalt niet het niveau van een jaar eerder.

Het begint aan een stevig tempo, met de scalp van Craxi en de - in 1992 veelal een onbetekenende bijrol, maar hier prominent(er) aanwezig - blijde intrede van Silvio Berlusconi.

Het is erg jammer dat de drive en het tempo van de eerste twee afleveringen niet wordt doorgetrokken. Vanaf aflevering 3 tot en met 7 (er zijn er acht in totaal) doen de scenaristen er alles aan om toch maar alle verhaallijnen te blijven trekken. Maar als niet-Italiaanse kijker is het een vieni e vai van te veel personages die allemaal wel iets te maken hebben met een bloedschandaal. Maar boeien doet dat eigenlijk niet.

Gelukkig was er Veronica. En Bibi - ik kom van het zuiden, maar ik ga zo hard mijn best doen om Milanees te klinken door niet te articuleren Mainaghi.

En van de levenswandel van de protagonisten wordt ook maar een zootje gemaakt. Het is mij ook niet echt duidelijk wat en hoe ze de protagonisten gaan laten opdraven in 1994, het derde en laatste seizoen van de reeks. Opnames moeten nog starten.

Het wordt uitkijken naar Suburra. Na Romanzo Criminale en Gomorra opnieuw een tv-verwerking van een eerder gemaakte film.

Helemaal eens met jou, Pecore. Het is mijn persoonlijke favoriet. All time.

Hoewel het 5 jaar geleden is, krijg ik het typische deuntje nog steeds niet uit mijn hoofd.

Ik ben ervoor in behandeling, maar La Banda blijft winnen, vrees ik.