Meningen

Hoopvol, weemoedig en enthousiast waren termen die mijn gemoedstoestand op weg naar de bioscoop beschreven. Terug naar huis voelde ik me bedrogen, gedesillusioneerd en desolaat. En had ik het idee dat ik mijn oren moest laten checken bij de dokter.

Na een jeugd en studententijd waarin Baantjer een grote rol speelde keek ik ontzettend uit naar deze nieuwe film. De Cock in zijn jonge jaren. Ik keek uit naar een jonge Buitendam, een jonge Den Koninghe, maar daar kwam niets van terug. Ook niets van de zo herkenbare muziek of zelfs de typmachine in de leader! Het beperkte acteervermogen, dat kwam dan wel weer bij een aantal terug – maar goed dat ze vaak niet te verstaan waren. Om niet al te cynisch te worden, gezegd moet worden dat het camerawerk en de montage erg goed in elkaar zaten en de gevechten en achtervolgingen mooi in beeld gebracht werden. Ook zetten Robert de Hoog en Fedja van Huet een keurige acteerprestatie neer.

Het verhaal is leuk bedacht, maar ontbeert in de film elke vorm van spanning. Daarnaast bestaan er enkele onverklaarbare gebeurtenissen, zoals de romance tussen Jurriaan en Pien (is dit overigens het moppie dat we in de serie altijd aan de keukentafel zagen – ik kan mij niet heugen dat zij de hippe naam Pien droeg), het ontsnappen van Pien en met name de duistere figuur die bovenop het dak bij de Dam verschijnt. Het blijft een raadsel wie dit is.

Al met al een met moeite vermakelijke film waarbij enige kennis van de serie Baantjer niet noodzakelijk is en het ontbreken hiervan het kijkplezier misschien zelfs wel verhoogt.

2 sterren.