Meningen

Boeiende docu over de typisch Belgische ruimtelijke ordening, of beter: het gebrek daaraan. De drie afleveringen gaan respectievelijk over Brussel, de steenweg (jawel) en de Belgische kust. Niks nieuws onder de zon voor wie wat voeling heeft met het onderwerp, maar zeer bevattelijk in beeld gebracht met behulp van een mooie selectie aan experts en ervaringsdeskundigen.

Btw, the ugliest country in the world?? Let's agree to disagree

Waar het in P'tit Quinquin nog voornamelijk om Quinquin en zijn vrienden draaide, steelt vooral Kapitein Van Der Weyden (wat een figuur!) hier de show. Heerlijk absurde en bij momenten ronduit bizarre miniserie maar eens ik er in zat kon het niet lang genoeg duren... Heb nu alweer zin om de eerste te herbekijken, al vond ik deze een tikkeltje beter.

De begingeneriek vertoont trouwens opvallende gelijkenissen met die van het legendarische RTBF programma Strip-Tease

Nog een weetje om mee af te sluiten: Kapitein Van Der Weyden, gespeeld door Bernard Pruvost, werd in een Franse recensie de beste Franse gendarme sinds Louis de Funès genoemd. Was ie uiteraard heel erg trots op!

Niet bijster originele maar erg persoonlijke documentaire over de moeilijke band tussen de regisseur en zijn vader en de rol van diens verleden hierin. Wie al op de hoogte is van de recente geschiedenis van Chili zal hier weinig van opsteken, maar deze film maakt wel duidelijk hoe de effecten van sommige sociopolitieke gebeurtenissen nog generaties lang blijven doorwerekn in het dagelijkse leven en de relaties van de betrokkenen.

Fly on the wall-documentaire die het dagelijkse leven registreert in een Parijs' taalklasje. Kent een sterk eerste uur, waarin we nader kennis maken met de leerlingen, hun afkomst en eigen levensverhaal). Tijdens het laatste half uur gaat de aandacht naar de prijsuitreiking van een filmcompetitie waar de leerlingen aan deelnemen en het afscheid van de taalleerkracht, die niet genoeg lof kan krijgen voor haar inzet en harde werk ten bate van deze jongeren.

Intense documentaire over een aanslag in een Israëlisch busstation waarin ooggetuigenverslagen worden afgewisseld met beelden van veiligheidscamera's. Het bijzondere aan deze korte docu is de tijd die de getuigen krijgen om hun verhaal te doen: daar waar veel regisseurs de verslagen van de ooggetuigen zouden opknippen tot een chronologisch geheel, krijgen de getuigen hier de gelegenheid om één na één hun verhaal te doen, wat bijdraagt aan de benauwende sfeer. Sterk werk, waarvoor hulde!

Bijna huiselijke documentaire over de makers van onder andere Panique au Village en Ernest et Célestine waarvoor de interviews - of beter: groepsgesprekken - gewoon op straat - met achtergrondgeluiden van lawaaierig verkeer - of bij iemand in de keuken - met de pruttelende koffiezet op de achtergrond - of aan een gammel terrastafeltje - met aangebroken blikken Cara - werden afgenomen. De protagonisten komen zelden alleen of met zijn tweeën in beeld, bijna altijd zijn ze omringd door een groepje medewerkers of vrienden - of beide, het onderscheid is niet altijd even duidelijk. Er loopt ook wel eens iemand door beeld, maar dat draagt enkel bij tot de huiselijke sfeer van deze docu. Naast alle gezelligheid geeft deze docu ook inzicht in Patar en Aubiers gemeenschappelijke parcours, manier van werken en in het losvaste groepje mensen waarmee ze vaak samenwerken. Mooi portret.

Het kleine franstalige broertje van de onvergetelijke televisiereeks Kinderen van de Collaboratie die zich vooral (maar niet uitsluitend, als ik me goed herinner) richtte op collaboratie aan Vlaamse kant. In deze docu vertellen zeven getuigen, waaronder een nakomeling van de bekende negationist Léon Degrelle, over de donkere bladzijden van hun Waalse of Brusselse families tijdens en na de Tweede Wereldoorlog. Sommigen onder hen ontdekken het volledige verhaal over hun familielid pas voor de camera, wanneer ze voor het eerst getuigenissen, foto's en brieven uit de oorlogstijd onder ogen krijgen. Opnieuw valt op hoe verschillend iedereen omgaat met zijn of haar familiegeschiedenis en hoe de eigen herinneringen aan een ouder of grootouder hun morele oordeel kleuren. Toch blijven de getuigenissen minder hangen dan die uit de tv-serie, wat deze documentaire veel minder indringend maakt.

Wat mij betreft kan dit dus slechts een aanvulling zijn op het essentiële Kinderen van de Collaboratie.

Deze docu is nog tot begin april te bekijken op VRT Nu.

Vooral een aanrader voor de prachtige (nachtelijke) beelden van Istanbul, een stad waar ik zelf erg van hou. Het 'verhaal' van de regisseur en zijn crew kon me minder boeien.

Voor wat achtergrondinformatie verwijs ik graag naar deze pagina:

HASRET CONJURES THE SPIRIT(S) OF ISTANBUL - indieRepublik

Teleurstellende docu die ten onder gaat aan idolatrie van overbodige talking heads. Waarom McQueen's kleindochter per se iets moest komen zeggen over hoe hij zich gedroeg op de filmset of een MMA-worstelaar over hoe gevaarlijk sommige stunts wel waren is me een raadsel.

De moorden waarvan sprake in de plotomschrijving komen slechts zijdelings aan bod in deze sobere documentaire over de onderbuik van de Hongaarse samenleving. De ellendige levensomstandigheden op het Hongaarse platteland zijn treffend en vormen een moeras waar armoede, alcoholisme en geweld welig tieren.

Lekkere mockumentary over een extremistische groepering binnen het Vlaams nationalisme - zie me eens diplomatisch zijn
Ga dit zo doorsturen naar enkele vrienden met bepaalde politieke sympathiën.

Online te bekijken via deze link.

Mooie docu over een stukje Vlaamse folklore. De duivenmelker die gevolgd wordt komt echter nauwelijks aan het woord. "Hij is niet zo'n prater", zeggen we in Vlaanderen. Ook de vader van de documentairemaakster lijkt me dat niet te zijn, maar bij hem (en zijn vrouw) durft ze net iets meer aan te dringen: "Welke waarden zou je willen doorgeven?" Waarop zijn weifelende antwoord boekdelen spreekt. Generatiekloof.

Deze docu is een passend eerbetoon aan een Flandre profonde en haar inwoners (die grijze haren!) die over enkele jaren hoogstwaarschijnlijk niet meer zal bestaan.

Prachtig stukje animatie ook op het eind, deed voor mij de balans omslaan naar 4*.

Een kleine 40 jaar aan Midden-Oosterse geschiedenis er eventjes op 51 minuten doorjagen... volledig of diepgravend kan je dan natuurlijk niet zijn. Deze korte docu bevat weinig nieuws voor wie op de hoogte is van de recente geschiedenis van het Midden-Oosten en de levensloop van begin dit jaar vermoorde Iraanse generaal Qasem Suleimani.

De korte inhoud zegt eigenlijk alles. Dit resulteert in een meeslepende documentaire over een prachtig land met fantastische mensen en een fenomenale muzikale traditie.