Meningen

Aangeraden door mijn promotor, die me eerder ook al Breaking Bad aanraadde. Volgens hem was dit zelfs beter. Daar ben ik het niet mee eens, maar dit is wel degelijk erg onderhoudend, ondanks het door anderen al eerder aangehaalde gebrek aan een jaren 80 vibe, wat inderdaad wat jammer is.

Een aantal markante figuren in deze serie. Natuurlijk Escobar zelf; ik kan dan ook erg genieten van oneliners als "plata o plomo!" Maar Gacha ("El Mexicano") lijkt nog meer larger than life te zijn. Ik heb een vriend die claimt dat geweld de oplossing van alles is, en als het niet werkt, dan heb je gewoon niet genoeg geweld gebruikt. Nucleaire wapens lossen uiteindelijk letterlijk alles op. Dit lijkt een filosofie te zijn die Gacha in deze serie ook lijkt te volgen, tot aan bazooka's aan toe.

Wat ik me afvraag bij dit soort criminelen is in hoeverre hun ego ze helpt of ze in de weg staat. Er zat duidelijk een steekje los bij die Escobar, die volgens mij veel verder had kunnen komen als hij veel minder een kort lontje en veel meer een low profile had gehad. Maar misschien is een dergelijke stoornis die met een bepaalde brutaliteit gepaard gaat juist een voordeel om aan de top te komen. Of misschien toch niet, gezien het Cali kartel waarbij de leiders juist een low profile opzochten.

Wel jammer is dat de criminelen weinig karakteruitdieping krijgen zoals Walter White in Breaking Bad. Een gevolg is dan ook dat mijn sympathie meer ligt bij de bestrijders van het kartel, waarvan de denkwereld soms erg interessant is. Wat geeft iemand de moed om tegen de drugscriminelen in actie te komen, wetende dat de kans erg groot is dat er een aanslag op je gepleegd gaat worden? Hoe kan je dit soort criminelen bestrijden zonder zelf over de schreef te gaan? Is dat überhaupt mogelijk? Of is dit letterlijk oorlog waar er geen regels meer zijn?

Met enthousiasme ga ik in ieder gevan het tweede seizoen tegemoet. Voor dit seizoen 3*.

Direct vervolg op Bakemonogatari die ook op deze site te vinden is. De miniserie die hierna uitgebracht is, maar die een directe prequel van Bakemonogatari is, is Nekomonogatari (Kurio en is te vinden op Moviemeter.

De titel van Nisemonogatari is net als de voorganger een woordspeling; een samentrekking van twee woorden, namelijk "nisemono", wat iets als "namaak" of "oplichting" betekent, en "monogatari", oftewel "verhaal" of "sprookje". Het eerste woord slaat op twee personages, namelijk Kaiki,

die letterlijk een oplichter is, en zusje Tsukihi, die zonder het te weten een soort van bovennatuurlijk koekoekskind is.

Over het algemeen gaat Nisemonogatari verder waar Bakemonogatari is gestopt. Zowel qua plot als qua fanservice. Het laatste gaat wel erg ver, en wat mij betreft ontspoort het zelfs een beetje want sommige momenten zijn gewoon incestueus te noemen. Dit gaat ten koste van de puntige dialogen, waardoor ik het allemaal wat minder fris vond overkomen dan Bakemonogatari; dit ondanks de animatie die er iets op vooruitgegaan lijkt te zijn.

Al met al dus wat minder dan de voorganger. 3*.