Miami Vice (1984-1990)

Miami Vice seizoen 1 Toen de serie uitkwam heb ik er enkel wat flarden van gezien en nu zoveel jaar later de box aangekocht (geen idee wat mijn familie toen per se wilde bekijken op tv ). En wat een enorme meevaller is dit. Een prachtcombinatie van politiewerk, stijl, architectuur, muziek, en eighties vibes. Voor die tijd revolutionair in filmische benadering van een serie, wanneer ik de bonusdocu’s mag geloven. Er werd ingezet op cinematografie alsook de juiste muziek bij het juiste beeld, wat de kostprijs van elke aflevering de hoogte injoeg. Alle grote popartiesten van die tijd komen dan ook langs: Phil Collins, Sting, U2, The Stones etc. En dan is er natuurlijk ook nog de sublieme soundtrack, gecomponeerd en volledig op synth uitgevoerd door Jan Hammer. De combi van Don Johnson en Philip Michael Thomas werkt perfect, maar ook de bijrollen zijn prima qua karaktertekening. Qua casting regelmatig bijdragen van gastacteurs, waaronder voor mij meest opvallend Ed O’Neill, Bruce Willis en Pam Grier. Fijn om hen in hun jongere jaren aan het werk te zien. De scenario’s zitten ook altijd snor. Niet te ingewikkeld eigenlijk, en altijd sfeervol. Laat de volgende seizoenen maar komen.

Miami Vice seizoen 1 Zo'n 20 jaar geleden raakte ik als student in de ban van Miami Vice. Destijds crappy Kazaa shit met Zweedse ondertitels. Het strandde bij het begin van seizoen 3. Nu ben ik weer overnieuw begonnen. Ik weet niet wat het is, maar er is een soort magie die van deze serie uitgaat, die me terugbrengt naar toen, hoewel ik destijds nog vrij klein was. Maar een grote liefde voor de jaren 80, met de stijl, de kleding, de muziek, de auto's en de relatief langzame, simpele en toch kitscherige wereld van toen heb ik altijd wel gehad. Meer dan welke andere serie dan ook, voelt Miami Vice als een portaal naar de tijd waarin het gemaakt is. Niet vanwege het realisme, per se, maar van vanwege de vibe van toen. Omdat de serie zo invloedrijk was, is de serie bijna meer beeldbepalend voor herinneringen aan de jaren 80 dan de jaren 80 zelf. Het eerste seizoen vat dit perfect samen met een heleboel inmiddels klassieke jaren 80 hits en gastoptredens van mensen die later wereldberoemd zouden worden: Ed O'Neill, Burt Young, Bruce Willis, John Torturro, Giancarlo Esposito, Glenn Frey en Dennis Farina. Ook zit de prachtige Ferrari Daytona er nog in, die aan het begin van seizoen 3 ingeruild zou worden voor een vrij suffe witte Testarossa (hardtop, waarom in godsnaam). Het verhaal er achter is wel mooi: Ferrari vond het niet tof dat de Daytona eigenlijk een Corvette met bodykit was (een nep-Ferrari dus), en stelde daarom de Testarossa ter beschikking. Aardig, maar wel een downgrade. Want in Miami, en zeker in Miami Vice, rijd je met het dak open! Naar wat ik heb gelezen, worden de eerste twee seizoen wel als beste gezien. Daarna kwam gestaag de klad erin en het publiek - en dientengevolge de studio's - was toen nog onverbiddelijker dan nu. Ratings te laag? Dan kon je inpakken met je show. Het heeft met altijd verbaasd dat een serie die zó ongelooflijk hot was, toch maar vijf seizoen heeft gehad, terwijl sommige andere series veel langer liepen. Het zal ook met productiekosten te maken hebben gehad, en sterren die negen maanden per jaar in Miami woonden (terwijl ze eigenlijk liever in Los Angeles waren) en daar steeds meer geld voor vroegen. Al met al, ondanks dat dat er 'maar' vijf seizoenen van zijn, is het een prachtig tijdsbeeld. Is het perfect? Nee. Als je veel moderne series kijkt is het fragmentarische / episodische karakter van dit soort oude TV-series wel een beetje een afknapper. Desalniettemin zitten er wel degelijk terugkerende personages en verhaallijnen in, maar bij lange na niet zoveel als je nu gewend bent. Om over het gebrek aan cliffhangers nog maar te zwijgen. Ook geen overkoepelend plot dat de start verbindt met het einde. Vrijwel iedere verhaallijn wordt binnen één aflevering geheel afgerond en meestal worden de gebeurtenissen daarna voorgoed vergeten. Dat voelt zowel stom als gedateerd, maar dat is dus het probleem van bijna iedere TV-serie uit het pre-streaming tijdperk. Qua acteerwerk is het daarentegen prima. Dat geldt ook voor de cinnematogarfie, alleen de harde, platte, felle verlichting van nachtshots is soms echt storend. Je weet soms echt dat er schuin achter de camera een enorme lamp op een statief staat. Maar goed... Detail. Op naar seizoen twee! 5 sterren P.S. vergelijk altijd even goed de officiële episodes lijst met hetgeen de aanbieder toont: op Prime mist bij seizoen 1 bijvoorbeeld de aflevering "Evan" (ep.22).