La Famiglia (2016)

La Famiglia seizoen 1 Het had op zich de potentie van een leuke maffiaserie: een kleine Italiaanse middenstander en zijn gezin, die een plaatselijke pizzeria hebben als dekmantel voor een criminele organisatie, krijgen opeens te maken met criminele afrekeningen en familievetes. Oerhollandse lulligheid met een snufje 'Breaking Bad', over 'gewone mensen' die uit noodzaak zich door de criminaliteit moeten stuntelen. Op de soundtrack mierzoete Italiaanse tearjerkers en over de lens felle filters om de Neder-Italiaanse sfeer extra dik aan te zetten. Zelfs Joke Bruijs is van stal gehad voor een portie vooroorlogse gezelligheid. Toch weet de serie nooit helemaal de juiste toon te vinden. Het heeft de lieflijke karakterschetsen van Maria Goos, waarin mannen knuffelbare lobbesen zijn die heus het beste met anderen voorhebben, maar zich steeds geconfronteerd zien met brute mannencodes en een ego dat ze in de weg zit. Het heeft snoeihard geweld en inktzwarte komedie. Het is een familiedrama met een zoon die vreemdgaat met de ex-vriendin van zijn oom en de dochter uit de kast komt als een lesbienne. Het heeft ook een slapstickachtige kant met vaste huisgasten en een goeiige politie-inspecteur die met zijn keffertjes langs het restaurant wandelt. De uitersten - gezelligheid en kilheid- kunnen alleen werken met een sterk script dat een serie iets eigens en unieks geeft. En dat lukt niet, want de maffia- en Italianenclichés liggen er zo dik bovenop dat het meer voelt als een gemakzuchtige voortzetting van zoveel betere producties. Daarnaast voelt het seizoen ook teveel uitgerekt rond te weinig materiaal om de spanning erin te houden. Zeker aan het begin lijken lang niet alle gebeurtenissen, zoals de moord op een belangrijk personage, van invloed op de slotconfrontatie die er uiteindelijk komen gaat. Pijnlijk dat je aan alles ziet dat de makers er genoeg zin in hadden om vervolgseizoenen te maken, maar dat de kans klein is dat de productie een vervolg gaat krijgen.