Man vs Baby - Seizoen 1 (2025)

Heeft hij zich verbrand aan personages als Mr Bean, Johnny Englisch, Blackadder e.d. Waar Man vs Bee nog ietwat voor een leuke glimlach zorgde, is deze poging tot een schitterende mini kerstserie, eerder ontaardt in een typisch kleffe ,1 uit de duizenden kerstfilms/ series. Ze hadden zijn onhandigheid beter wat meer uitgespeeld, of het verhaal niet zo stereotype hoeven te maken, zodat er toch nog wat meer humor in zou zitten. Want dat is toch wat we uiteindelijk verwachten van Rowan Atkinson.

Voorspelbaar, dom en kinderlijk slecht geschreven.

Vanaf aflevering 3 ben je blij dat er maar 4 zijn en kun je nog net met de tanden op elkaar de rit uitzitten.

1 ster

Alles wat er miste aan Mr. Bean: product placement, AI-baby's, AI-honden, kerstliedjes, een vriendelijke hoofdpersoon die het beste voor heeft met iedereen, grappige bijrollen, houterige slapstick en ploinktiedoink muziekjes. En weet je wat het ergste is? 'Man VS Bee' (2022) had nog aardige grappen, maar ze hebben het voor dit vervolg over zo'n luie boeg gegooid. Not the fob! Not the fob!

Ondanks zijn ouderdom en de humor die je al ver van tevoren ziet aankomen, is Atkinson in deze miniserie voor de jongere generatie amusant. Het soort humor wat dreigt te verdwijnen in een steeds hardere wereld wordt door Atkinson met kleine touchés nieuw leven ingeblazen. De achterliggende boodschap van de rijke elite met alles en de armere mens die in een kelder woont is goed getroffen. Het gezamenlijke kerstdiner ligt voor de hand, doch is ook de eye-opener dat Kerstmis draait om samenzijn met elkaar. De cgi van de baby valt tegen en dat is jammer. 2,7*

MvB haalt zeker niet het niveau van eerder werk van Atkinson. Toch keek ik samen met het gezin in één avond de serie uit, zonder dat mijn tieners ook maar één keee naar hun mobieltjes grepen. Ook al is het soms erg voorspelbaar en snap je sommige keuzes totaal niet, blijft het toch allemaal vermakelijk.

Ouderwets kerst, met een einde zoals het hoort.

In mijn jeugd echt wel groot fan geweest van het werk van Rowan Atkinson, dus ik zal hem altijd een beetje blijven volgen. Man vs. Bee sprak me persoonlijk wat minder aan destijds, dus die heb ik gemist, maar deze Man vs. Baby leek me wel wat, zeker vanwege het kerstsfeertje.

Trevor Bingley is een veel sympathieker personage dan Mr. Bean, maar toch vind ik Bean wel een goede maatstaaf om te bepalen of dit iets voor je is. Beide zijn qua opzet vrij simpel, de onhandigheden van beide personages liggen in het verlengde en, ondanks dat Trevor wél praat, zijn de gefrustreerde geluidjes die Atkinson produceert toch wel grotendeels hetzelfde. Persoonlijk vind ik wel dat het ook iets minder hilarisch is dan de befaamde creatie van Atkinson. Lang niet alle grapjes werken en soms is het handelen van Trevor dusdanig onlogisch dat je moeite moet doen om niet naar het scherm te schreeuwen, zoals bijvoorbeeld met die fob of met dat hondje.

Nu klink ik waarschijnlijk wel negatiever dan ik daadwerkelijk ben. Atkinson heeft nog steeds genoeg talent in zijn donder om dit moeiteloos te kunnen dragen. Dit personage praat meer dan Mr. Bean, maar is tegelijkertijd lang niet zo verbaal als zijn creaties in Blackadder en Johnny English. Het komt er dus op neer dat hij vooral de rol van aandoenlijke vader moet spelen, maar dat doet hij met verve. Opmerkelijk genoeg komen de geslaagde grappen eigenlijk vrijwel altijd van hem; niet van de baby. Daarnaast doet de serie er verstandig aan om in te zetten op de kerstsfeer. Daardoor wordt het toch al gauw hartverwarmend en kijkt het lekker weg. Natuurlijk is het einde ook gewoon het einde waar je op hoopt. Afleveringen duren maar kort, dus de tijd vliegt ook voorbij. Niks hoogstaands of vernieuwends, maar ik heb me er toch wel weer goed mee vermaakt.

3*

Man vs Baby is slecht op een manier die al na één aflevering volledig duidelijk is en daarna eindeloos wordt herhaald. De serie draait rond Trevor Bingley, die alleen achterblijft met een baby in een luxueus penthouse, maar alles wat volgt is volstrekt onrealistisch en krampachtig. Concrete scènes maken dat meteen duidelijk: de baby wordt verstopt in tassen en kasten, meegesleurd door het appartement en zelfs door publieke ruimtes, zonder enige geloofwaardige reactie of consequentie. In meerdere afleveringen gebruikt Trevor dure design-sjaals en willekeurige huishoudspullen als geïmproviseerde baby-uitrusting, niet als subtiele grap maar als luid uitgesponnen slapstick. Kleine handelingen escaleren binnen seconden naar totale chaos, puur door montage, geluid en overdreven acteerwerk, niet door oorzaak en gevolg. De baby zelf voelt onnatuurlijk en artificieel aan, eerder een uncanny prop dan een echt kind, met een bijna Chucky-achtig effect dat eerder storend dan grappig is. De acteerprestaties zijn breed en lui, de productie oogt goedkoop en elke grap is ruim op voorhand voorspelbaar. Veel kijkers ervaren hetzelfde: stress, irritatie en verveling in plaats van humor. Vergeleken met de oude Mr. Bean, waar fysieke comedy steunde op timing, herkenbaarheid en precisie, voelt dit als een lege, luide imitatie die lawaai verwart met komedie.