Filmclichés

Er is altijd wel een (vadsige) slapende man in de bioscoop als het niet al te druk is.

Bh-sex. (Sex met bh aan).

In alle Star Wars films en animatieseries waar er geregeld de zin ''I have a bad feeling about this'' voorbij komt.

(1)

Als er twee ruziënde volwassenen zijn krijg je erna een beeld van een kind op de gang (blijkbaar wordt er alleen in de vroege avonduren geruzied) dat zwijgzaam (niet zelden met een knuffel) op de gang staat. Ook al is de aanwezigheid van het kind volkomen irrelevant. Als het kind niet net was gaan slapen, krijg je een shot van de kinderkamer met het kind op bed.

(2)

Na een scène met viezigheid, zoals hondenpoep, braken of zo, volgt er steevast een eet- of kookscène, het liefst in close-up. Het meest populair is denk ik een close-up van een koekenpan waarin een ei wordt gebakken.

(3)

Thema van de film: Een hitman of andersoortige crimineel zit in geldnood en gaat nog één, ja dit wordt echt de laatste, opdracht aanvaarden. Ra-ra hoe gaat na talloze routinematige klussen deze laatste klus aflopen…

Gevangenisfilms hebben er ook een handje vol van. Altijd één vreselijke hufterige bewaker, altijd een of andere verkrachter en altijd een goedaardige oudere man waarvan iets ontnomen word en iedereen het zielig vind.

Wat ik ook altijd mooi vind zijn de medische clichés.

1. Mensen in een ziekenhuis hebben altijd een zuurstofslangetje in de neus. Of je nu van een brug afvalt of aan de diarree bent, het maakt niet uit.

2. Bij een personage met een schotwond blijft op raadselachtige wijze altijd de kogel ergens vlak onder de huid steken. Men begeeft zich dan naar óf een tatoeëerder, óf een dierenarts, óf een verpleegkundige, óf een leek. Vervolgens drinkt men één slok sterke drank. Direct aansluitend wordt in close-up met een tang de kogel verwijderd (er komt meestal enig gewrik aan te pas). En dan volgt echt altijd een close-up van de kogel die met een harde plof in een glazen bakje wordt gedropt.

3. Bij reanimaties zijn er twee uitkomsten; of het slachtoffer krijgt weer een hartritme na elektroconversie (niet "klapbare" situaties heb je sowieso nooit in film) en dan is alles perfect in orde, of de patiënt krijgt ineens een flatline op de monitor met een aangehouden biebtoon. In dat laatste geval trekt de dokter met een boos gebaar z'n handschoenen uit, smijt die weg, kijkt op de klok en zegt "time of death ...".

4. Over psychiaters hoeven we het denk ik niet te hebben, dat is zowat de meest clichématig geportretteerde beroepsgroep, inclusief baarden, corderoy-broeken enz. enz.

Vrouwen die (liefdes)verdriet hebben zoeken altijd troost door ijs te gaan eten.

Wat mij ook altijd opvalt, vnl. in series, is dat bij een gezin dat bezoek krijgt van buren, familie of vrienden, dat de gasten altijd meteen de koelkast openen om iets te drinken of een snack te pakken.

Kweetniet of dat gewoon is in Amerika, bij mij zouden het niet moeten doen, dat weet ik wel.

Bij een achtervolging in een drukke straat is er nooit iemand van de omstanders die de crimineel tegen probeert te houden. En ze eindigen dan bijna altijd in een leegstaand gebouw met trappen aan de gevel. Ook zie je nooit iemand naar adem happen na zo'n achtervolging; zelf zou ik meteen in een zuurstoftank moeten.

Leuk topic dit. Misschien is wat ik schreef al eerder genoemd maar ik had geen zin om alles door te lezen.

Dit blijkt niet alleen een cliché in Hollywood etc, maar bleek op het IFFR toch een wijdverbreid fenomeen, ook in de 'World Cinema'.

De cicada in Japanse films ... en volgens mij gebruiken ze ook écht allemaal dezelfde opname ofzo.

Nu kun je daar ook niet echt omheen als je in Japan bent. Je hoort ze overal.

Nieuw cliche of voor mij dan, ik zie het zich in ieder geval zeer rap zich uitbreiden. Licht van achter alsof het een krans betreft ala Jezus als de hoofdpersoon een ingeving of breekdoor moment heeft. Gezien in The Judge, Theory of Everything en Kill the Messenger. Het is een beetje gelijk aan het lampje boven Donald Duck zijn hoofd als ie nadenkt.

AA-meetings...

Ik zag net A Walk among the Tombstones (2014)

Het zal niet de laatste film zijn waarin het hoofdpersonage naar AA-meetings gaat, maar het begint nu dus wel een behoorlijk cliché te worden, of dat was het al...

Nog zo'n vervelend cliché in veel horrorfilms is wanneer er (meestal) twee mensen een huis in gaan, de één de ander kwijtraakt en niet reageert wanneer hij geroepen wordt, om vervolgens de zoekende persoon even lekker te laten schrikken.

Het valt me op dat er zoveel auto-ongelukken in films gebeuren.

Vaak ook totaal irrelevant voor het plot.

-Goodguys die de hele film bestand zijn tegen de grootste tegenslagen, maar uiteindelijk dood gaan door iets heel doms of gewoon door pech. Auto-ongeluk(kappeuter), een personage dat aan het einde totaal onverwacht zijn wraak neemt op de goodguy, een totaal onnodige opoffering om een andere hoofdrolspeler te redden, etc.

- Als de hoofdpersonage blijft leven had hij allang dood moeten zijn, en als hij dood gaat is het volstrekt onnodig.

- Wanneer een personage wordt neergeschoten/neergestoken en allang dood had moeten zijn, nog een paar laatste woorden en zinnen kan spreken in het grootste belang voor het plot

en krijgen altijd een privékamer, ook al hebben ze slechts een splinter in hun vinger

Over kotsen gesproken. Ik snap dat niet dat het altijd zo nodig in films moet, en het is duidelijk dat je niet van een acteur kunt vragen om even op commando te gaan braken, maar kunnen ze op zijn minst proberen om het bijbehorende geluid te maken? Overgeven klinkt niet als spuug spuug, maar als BWEEAAAAGHHAHAHHHHURGG...wie denken ze nou voor de gek te houden?

Dit is er een die echt eens moest worden genoemd. Beginnen acteurs pas om twee uur smiddags aan het werk of zo, want in elke ontbijtscene staat de zon ontieglijk hoog aan de hemel. Aan de andere kant...

..het lijkt erop alsof het alleen 'snachts kan onweren en stortregenen. Kan iemand zich een film herinneren waarin het overdags bliksemde?

In een aflevering van Daredevil is er een scène waarin Daredevil telefonisch vraagt aan de dokter wat hij moet doen met een kogel in een Russisch maffialid dat hij wil bijbrengen om te ondervragen (voor meer duiding moet je de serie maar zien). Daar wordt verwezen naar een filmcliché waarbij de dokter zegt dat het geen film is en je de kogel beter kan laten zitten. In veel films zie je de held met wat instrumenten een kogel verwijderen, enkel met een vertrokken gezicht en een scheut alcohol. Terwijl dat net infecties kan veroorzaken. Maar het geeft wel leuke beelden.

In slasherfilms met een groep mensen wordt er altijd besloten om te splitsen zodat ze 1 voor 1 lekker vermoord kunnen worden.

Nog één:

Als de hoofdrolspeler vanaf een misdaad of moord thuiskomt en de tv aanzet, staat gelijk het nieuws aan met die gebeurtenis. Meestal kijkt de persoon met een close up, verontrust.

Elke onderzeeër in de filmwereld lijkt wel standaard een nucleair wapen te hebben. Lijkt me in werkelijkheid eerder een optie te zijn.

Zal vast wel herkenbaar zijn. Bij horror/thriller films dat ze iets in een kast horen of andere kamer waarna ze te eigenwijs en nieuwsgierig zijn, gaan kijken en worden vermoord.

Comedy genre;

80 minuten wordt moeilijk gedaan, laatst 5 minuten wordt het opgelost.

Zwaargewonde/zieke personages die zelf besluiten dat hun ziekenhuisopname lang genoeg heeft geduurd en vroegtijdig het ziekenhuis verlaten. Ze strompelen naar buiten. Onderweg proberen verpleegkundigen nog te zeggen dat ze absoluut nog niet weg kunnen, maar ze negeren dit uiteraard.

Typisch ook voor films is dat 1 of 2 agenten bezig zijn met een enorme zaak. In het echt zit daar altijd een team achter, in de filmwereld is dat enkel de agent of het duo in kwestie, een roepende chef en een hulpje dat hen helpt bij informaticaproblemen. Heel soms ook een jonge agent die de buurt mag ondervragen, maar waar je na 3 seconden ook niets meer van hoort.