Bojack Horseman (Netflix)

An all new Netflix original

http://ia.media-imdb.com/images/M/MV5BMTUxNDYwMzEzM15BMl5BanBnXkFtZTgwNTM0ODkyMjE@._V1_SX640_SY720_.jpg

Een geanimeerde komedy gecreëerd door Raphael Bob-Waksberg. Met stemmen van: Will Arnett, Aaron Paul, Alison Brie, Amy Sedaris, Paul F. Tompkins en Minae Noji.

De serie gaat over Bojack Horseman, wie, na zijn carrière in een comedy serie, zijn bekendheid weer probeert terug te winnen. (Vrij vertaald van wikipedia)

Zoals ik het zie zit Bojack in zijn midlife crisis en probeert hij zijn leven weer op orde te krijgen.

Ik heb nu drie episodes gezien en het doet me met regelmaat denken aan Family Guy, vooral door de vele flashbacks. Prima vermaak en prima serie so far, met dank aan leuke characters en rare situaties.

Ik ga eerdaags ook aan deze serie beginnen, misschien is het wel wat

Ongeveer een week geleden de laatste aflevering gezien.

Over het algemeen een prima serie. De fantasie wereld waar mensen samen leven met pratende dieren is geweldig! Hoe het normale gedrag van deze pratende dieren naar voren komt, is geweldig gedaan.
Naarmate de serie vordert, het verhaal belangrijker wordt en de humor minder. Het verhaal is interessant genoeg om te blijven volgen, mede omdat het geen standaard verhaal, met een standaard einde is.
Het is geen komedie serie. Te veel verhaal te weinig humor. Als je dit gaat kijken verwacht dus geen komedie, maar een meer serieuzere serie, die zichzelf niet al te serieus neemt. Klinkt raar. Ik bedoel hier mee dat de serie een serieus verhaal heeft, maar hier wel af en toe, door middel van humor, met zichzelf spot. En hier moet de serie het van hebben.

7/10

Heb me goed vermaakt met de uitgerangeerde Bojack. Verder weinig aan het verhaal van freek toe te voegen. 8/10

4*

Ik was bang dat het een slap aftreksel van Entourage/Californication zou zijn. Invloeden van die populaire shows zijn terug te zien, maar de aanwezigheid van antropomorfe karakters maakt dat het een eigen feel heeft. De show is het grappigst in zijn subtiele visuele grapjes waarin je niet meer ziet dan een giraffe die in een Ferrari stapt of levensgrote musjes die wegvliegen. BoJack zelf is een prettig overdreven karikatuur van een narcistische klootzak, die het eigenlijk niet verkeerd voor heeft met de mensen om hem heen. Daarmee wordt het onverwacht ook een meer ontroerende serie dan je van het flauwe concept zou verwachten. Ergens begon ik het idee te krijgen dat dit de diepgang heeft waar latere seizoenen van Californication geforceerd naar op zoek waren. Nu maar hopen dat het niveau hetzelfde blijft in vervolgseries.

Ik moest aan Bob Saget denken, Horsing around heeft wel wat weg van Full house.

Derde seizoen is online, blijft mooi.

(van TV-meter) Met de onderwateraflevering komt deze serie in mijn top 10 terecht. Echt steengoed. Een van de mooist geanimeerde series van dit moment, zeker nu ze het budget enorm lijken te hebben opgeschroefd voor nóg imposantere beelden.

4.0* (maar met bedenkingen)

'Fish Out of Water', 'Best Thing That Ever Happened' en 'That's Too Much, Man!' zijn mijn favoriete episodes van dit seizoen. Het blijft merkwaardig hoe iets zo onzinnig, gestoord én toch zo diep overtuigend kan zijn. Sowieso is het leuk dat ze de verhoudingen tussen BoJack met Princess Carolyn en Sarah Lynn verder uitdiepen. Toch ben ik ook niet helemaal overtuigd waarom nu juist dit derde seizoen zulke waanzinnige kritieken kreeg. De animatie is dan wel van een hoger niveau, maar veel bijrollen als Todd met zijn nieuwe vriendinnetje en de datingavonturen van Princess Carolyn zijn niet zo interessant. Wat het seizoen consequent goed blijft doen is dat het volgestouwd zit met kleine grapjes en merkwaardige figuranten, dat op zichzelf maakt het al een klein kijkplezier. Helaas is dit ook mijn minst favoriete seizoen omdat het meer inzet op de willekeurige flauwigheid dan op de opbouw van dramatische confrontaties.

Er is geen groter contrast dan tussen Bojack's nuchterheid in omgang met mensen, en zijn totale onnuchterheid in zijn eigen leven. Tragikomisch tot en met, en Bojack is echt wel de droogste anti-held ooit.

4.5*

'BoJack Horseman' (seizoen 4)

****

Zo met het oog op Moederdag moet ik constateren dat de disfunctionele moeder- en zoonrelatie tussen BoJack en Beatrice Horseman het pareltje is van dit seizoen. 'The Old Sugarman Place' en 'Time's Arrow' weten sterk het intergenerationele trauma te schetsen tussen twee beschadigde zielen. Hoe zij (Beatrice) opgroeide met de zeden en gewoonten waarin gevoel onderdrukt moest worden en vrouw-zijn gekoppeld was aan rigide leefregels. Hoe hij (BoJack) opgroeide in een liefdeloos, gedesillusioneerd huwelijk tussen een 'Beatnik' vader en een rijkeluisdochter die een gearrangeerd huwelijk wist te omzeilen. Twee paardmensen tot elkaar veroordeeld door gemiste kansen, hun frustrerende levenservaringen en allebei psychologisch gevormd in een harde, cynische tijdsgeest. En allebei zijn ze hun grip op het heden kwijtgeraakt: haar geheugen takelt af door dementie en hij worstelt nog altijd met depressieve schuldgevoelens en de gevolgschade van zijn leefstijl.

Maar er komt dit seizoen een glimmertje hoop in de vorm van het nieuwe personage Hollyhock. Het paardenmeisje is op zoek naar haar moeder, terwijl ze zelf opgroeide in een polyamoreus homohuwelijk met acht vaders. Ook zij zoekt naar zichzelf in een tijd waar oude waarden niet meer vanzelfsprekend zijn. Met haar komst gebeurt het ondenkbare: BoJack moet kritisch voor zichzelf bepalen wat wezenlijk van belang is en wat niet. Neemt hij verantwoordelijkheid over zijn nieuwe dochter en aftakelende vader? Of blijft hij luisteren naar dat geniepige stemmetje wat hem naar beneden praat en hem aanzet tot impulsieve acties? 'Californication' bleek uiteindelijk een sof omdat Hank Moody (David Duchovny) in het laatste seizoen nauwelijks meer hetzelfde personage was als aan het begin. BoJack blijkt zoveel gelaagder in hoe hij nog steeds het geanimeerde paard is zoals we 'm kennen, maar zijn nieuwe momenten van introspectie voelen oprecht.

Ruthie' is ook een aangrijpende episode waarin [spoiler=ep12] poezenmeisje Ruthie uit de verre, verre toekomst reflecteert op Princess Carolyn, haar aanrommelende voorouder. Een zwangere Princess Carolyn en Ralph Stilton mogen wel dromen over liefdeskindje Philbert, maar ze heeft een miskraam en blijkt onvruchtbaar. Ruthie is maar een fantasie waarmee Carolyn haar eigen angsten probeert te sussen. Het is zo absurd en cartoonesk en toch een geniale metafoor voor het gevoel dat nalatenschap je eigen kleine leventje ten minste nog een doel geeft. En dan kom ik nog niet eens toe aan de briljante Trump-satire met Mr Peanutbutter die in de race is voor het gouverneurschap tegenover een geroutineerde politicus als Woodchuck Coodchuck-Berkowitz. Of hoe Todd weer de komische noot is met enkele hysterische visuele vondsten die ik niet eens durf te verraden.

'BoJack Horseman' is flink gerijpt als een serie waar realistische, volwassen thema's contrasteren met de mogelijkheden van animatie. Ik heb gelachen. Ik heb gehuild. Ik heb me opgewonden over hoe deze antropomorfische figuurtjes zo wezenloos rond elkaar blijven draaien. Ik heb vooral mezelf teruggezien in een serie die elk seizoen weer een loepzuivere spiegel blijkt op herkenbare mores uit onze tijd.

'BoJack Horseman' (seizoen 5)

****

Voor mij blijft BoJack Horseman de animatieserie die oldtimers (The Simpsons, South Park) overtreft in dat het veel beter doorheeft hoe satire te bedrijven in dit tijdsgewricht. Niet holle provocatie of absurdistische willekeur, maar de zachte en invoelbare dysfunctionaliteit van personages die op zoek zijn naar zichzelf. Of het Diane is die op zoek gaat naar haar Vietnamese roots of Todd's twijfels over zijn aseksualiteit, of Mister Peanutbutter die reflecteert op waarom zijn liefdesrelaties steeds stuklopen. De mooiste afleveringen zijn 'The Emalia Earheart Story' en 'Free Churro' waarin Princess Carolyn op zoek gaat adoptiekind en BoJack zijn moeder ten grave draagt. Vanuit die schrijnende, diepmenselijke pijn waar hilariteit en tragiek dicht bij elkaar liggen, terwijl niet alle verstoorde relaties opgelost worden. Dit is zonder meer ook het seizoen van Gina Cazador als de Hollywood-actrice die flink aan de weg timmert, maar opbokst tegen institutioneel seksisme in hoe ze steeds over haar eigen grenzen moet laten gaan. Haar verhaal wordt op een slimme manier verweven met BoJacks sluimerende schuldvraag over de consequenties van zijn hedonistische leefstijl.

(Een klein smetje op een anderszins puik seizoen: de grappen rond een seksrobot en internetbedrijf 'What Time Is It Right Now' zijn echt een beetje te flauw.)