La Machine à Découdre (1986)

Er bestaan er meerdere van : road/ crime movies van Mocky...l'albatros is de gekendste wellicht, net als deze paste gene in een bepaalde tijdsgeest. Gene haakte in op de amour fou mystiek en de anti- establishment salonretoriek van de jaren 70, deze koketteert vrolijk met de trashcultus van de eighties. Het jaren 70 vehikel wordt door de meeste Mocky buffs dan ook hoger aangeslagen dan deze wat hysterische en zeker vulgaire - gelukkig - prent.

Mocky verfilmde een serie noire pulpromannetje van ene Brewer hier, en had er naar eigen zeggen een opbouwende boodschap mee op het oog : het onder de aandacht brengen van zielige oorlogsslachtoffertjes, met name die in Libanon. De uitwerking ervan is echter dermate mallotig en grotesk dat die boodschap eerder omslaat in het tegendeel ervan.

Wat beter gebracht is de obligate anti- bourgeoisboodschap: deze zwijnen aan de cote d'azur zijn slechts geinteresseerd in hun villa, zwembad en voitures, niet in oorlogsweesjes of het ziekenhuis dat artsen zonder grenzen medewerker Ralhp- Mocky voor deze stakkers wil bouwen tussen de villa's en daartoe flyert en bedelt in de omgeving.

Met weinig succes : de anti- held draait door en begint aan een killing spree in de omgeving, mensen at random afknallend met een grotesk- zie poster- pistool. Dat doet hij niet alleen : hij heeft 2 gijzelaars bij zich die een soort Stockholm syndroom ontwikkelen. Meer bepaald Semmler als de werkloze pauper Steff wiens vrouw moet bevallen, en ex miss France 1980 Barzyk . Die laatste nu waarschijnlijk het gekendste onderdeel van de film : in het eerste half uur geheel naakt te bewonderen, helaas wist ze daarna- hoe eigenlijk ? - ergens wat passende kleding te vinden.

Dat die naakte Barzyk nu het eerste is waar de meesten bij deze film aan denken zegt ook wel genoeg : het is in de eerste plaats een trashfestijn vol - koddig - geweld en naakt ( de enige sex trouwens een rape ) met zowel in beeld en geluid een onbedoelde ode aan een tijdperk waarin smakeloosheid een teken van goede smaak was. Geluid zei ik: behalve verkrachtingen van Brahms ook afschuwelijke disco uit die tijd, echt vreselijk.

Als de bedoelingen van Mocky met deze film oprecht waren dan is zijn opzet mislukt, als hij stiekem eerder een groteske wilde vervaardigen die dankzij de trashfactor en de bescheiden speelduur nog te genieten is, dan is die opzet beter geslaagd.

Kan worden bekeken dankzij de afzonderlijke DVD of als onderdeel van de Mockybox, beiden zonder subs, of als rip met fansubs.

Wie heeft dit gezien ?

JLG heeft de verkrachtingsscène uit deze film in zijn Histoire(s) du cinéma verwerkt .

Verder heb ik een paar dagen geleden het volgende gelezen :

" Did the passing of Jean-Pierre Mocky affect you?

JLG: He was nice. I liked him a lot, not his films. I can find them nice because he's the one that made them. There's one that I liked a lot, but he didn't. La machine à découdre. " kinoslang.blogspot.com

Ik heb deze film gezien en wat mij betreft is deze film niet geheel terecht in de vergetelheid geraakt . Audiovisueel gezien ziet deze film met prachtige zomerse locaties en een kleurrijk palet er fantastisch uit , maar voor de rest is het allemaal wel erg vaag en bizar . Doet me denken aan vooral vroege films van Claude Faraldo zoals Themroc (1973) .