Brabançonne (2014)

matige muzikale komedie waarin vooral het verhaal echt langs alle kanten rammelt.

het verhaal springt van de hak op de tak. het beste voorbeeld is het liefdesverhaaltje dat plots uit het niets naar boven komt zonder enige echte opbouw. positief was de muziek. zowel de liedjes die gekozen zijn als de filmscores waren goed gemaakt en in het verhaal gestoken. ook de cast viel tegen. buiten Amaryllis Uitterlinden was elk personage ondermaats en zij was ook éen van de weinigen die echt kon zingen want jammer genoeg, voor een musical zijnde, waren de zangstukken vaak ondermaats. toch nog een 2,5 omdat de film wel vlotjes vooruitging door de aaneenschakeling van muziek en enkele geslaagde komische noten

Deze film heeft niets met politiek te maken, maar past wel in het rijtje met de vele Vlaamse series/films de we de laatste tijd krijgen. Qua drama en thriller kunnen we in Vlaanderen wel goed uit de hoek komen, maar qua humor blijft het vrij lokaal en wordt steeds gegrepen naar de perikelen uit een traditionele Man-Bijt-Hond gemeente met z'n herkenbare verzadigde gebeurtenissen. Het is verre van een Bienvenue chez les Ch'tis (Frans vs Waals) en is vrij luchtig. De liedjes zijn wel herkenbaar en als je wat van de Belgische muziek kent, zal je ook mee zijn met verschillende dialogen. In dit soort film hoeft zeker niet iedereen goed te zingen, daar gaat het niet over. De film is wat voorspelbaar en zeker niet boeiend. Jammer, want het is met momenten wel grappig, maar daar dan weer niet spitsvondig genoeg voor. Leuk om een keer te zien, maar dit zal ook niet verder rijken dan het publiek dat in de zelfde lijn ligt als de personages uit de film. Waar uiteraard niets mis mee is.

Een mix van alles waar ik persoonlijk een hekel aan heb o.a. musicals, trompetmuziek, melig Romeo en Julia verhaaltje maar was op de één of andere manier zeer aangenaam verrast door deze film.

De sterkte is de cast die zich duidelijk amuseert, de tegenstellingen tussen Vlamingen en Walen die uitvergroot worden, de leuke sfeer, onverwacht aangenaam grappige bindliedjes.

Leuke film die je met een glimlach achterlaat.

Deze eens meegebracht en 'k vond het wel een vermakelijke film. Een soort musical met redelijk wat Vlaamse liedjes. Het is niet de meeste sterke film, maar vervelen deed het evenmin. De cast deed niet slecht, maar het was vaak wel wat over the top.

'k heb het me niet beklaagd en 'k vond het wel eens leuk om gezien te hebben, maar een must- see is het niet.

Oh oh, ik heb zorgen

Brabançonne is me eigenlijk de laatste jaren wat ontgaan. De film heeft wel wat promotie gekregen, maar verdween al snel roemloos uit de zalen en ook qua DVD release bleef het nogal pover. Ik vermoed wel dat hij fysiek is uitgebracht, maar ben de film in ieder geval nog niet in de winkels tegengekomen. Gelukkig bestaat er nog altijd iets zoals het plaatselijke cultuurcentrum die de film opnieuw in roulatie bracht op het grote scherm. De timing was perfect want ik had echt zin in zo'n typische feelgood komedie.

En Brabançonne is dat over de gehele lijn geworden. Ik spreek niet graag in absolute termen, maar volgens mij is dit toch een film geworden waar je als niet-Belg niets mee kunt. De clichés vliegen je om de oren (bij het bezoek aan de Waalse fabriek wordt gevraagd hoeveel mensen er werken waarop een Vlaming antwoord: geen enkele, we zijn namelijk bij de Walen) en de typische onhebbelijkheden die ons land rijk zijn, passeren allemaal de revue. Een van de leukste momenten is dan ook het bezoek aan de VRT toren waarvan de ene kant gebruikt wordt door de Waalse televisie en de andere door de Vlaamse variant. Geen idee of het effectief zo is in het echt, maar ik kan me dit perfect voorstellen. Voor het overige is dit wel een voorspelbare film. Het Romeo & Juliette verhaal zie je van ver aankomen, maar zo af en toe weet de film nog wel te verrassen. Het leukste vond ik eigenlijk nog de Plastic Bertrand scène, al is die knokpartij aan het einde ook nog wel tof.

Brabançonne is een musical en dat zul je geweten hebben. De personages barsten willekeurig uit in zingen en de intermezzo's bestaan uit Nederlandstalige en Franstalige nummers. Dat zorgt voor een feest van herkenning, maar het is wel een stijl die je moet liggen. Ik vond het in ieder geval een leuk uitgangspunt. Best nog wat jazz invloeden trouwens, altijd wel leuk. Qua cast wel wat bekende smoelen, van die typische acteurs waar je nooit de naam van onthoudt, en Amaryllis Uitterlinden is er daar één van. De actrice is geloof ik ondertussen wel vast lid van Ozark Henry zijn groep, maar dit deed ze op zich wel goed eigenlijk. Arthur Dupont is een goede keuze voor de Waalse Hugues en in de bijrollen zijn onder andere Tom Audenaert, Koen van Impe en Fabrice Boutique goed op dreef.

Ik heb me hier in ieder geval kostelijk mee geamuseerd. Misschien ook vanwege de aanstekelijkheid in de zaal (zelden een zaal zo weten lachen), maar Vincent Bal maakt er een erg vermakelijk geheel van. Wat kennis van het land en zijn muziek (zo sakkert Hugues op een bepaald moment dat hij J'aime la vie van Sandra Kim, de Waalse inzending voor het Songfestival en tegelijk het enige nummer waar we ooit mee gewonnen hebben, echt wel beu gehoord is) is wel gewenst vermoed ik.

4*

Gelukkig wordt het wat opgefleurd met enkele populaire liedjes, want het verhaal is heel flauw.

Met de Vlaams-Waalse tegenstellingen als bijzondere achtergrond en, al wordt er niet gewichtig gedaan, één en ander klopt wel.

Gelukkig ook geen al te bekende acteurs die zich aan dit prulletje waagden

Een apart verhaal met veel zang die het geheel niet onmiddellijk naar een hoger niveau tilt; ook de lipsync zag er bij momenten zeer benard uit. Door dergelijke zaken kon de film me op geen enkel moment echt vastgrijpen en wordt het zo een vrij lange zittijd met een overbodig (en te zwak) einde.

Teleurstellende film

Een musical (als film) uit België zowaar. Dat is nieuw voor mij. Best wel een leuke insteek op die manier. Inhoudsmatig viel het misschien allemaal wat te licht uit, maar er is wel wat liefde in de film gestoken. Er zijn vele dorpen bij ons met een eigen harmonie en het zijn zeker heus niet allemaal gepensioneerden die daar lid van zijn. Die folkloristische evenementen blijven het gelukkig redelijk goed doen.

Geen grote sterrencast hier in de hoofdrollen, wel vele bekende gezichten in de bijrolletjes met Verbist, Audenaert, Peeters, Van Impe ... Ik vond het plot echter bizar waardoor een soort Vlaanderen Wallonië vete ontstaan tussen twee harmonieën. Weinig harmonie te bespeuren in elkaar geval.

Het verhaal neemt soms een loopje met zichzelf en ontdoet zich ook niet van het torenhoge filmcliché van een nakend huwelijk dat opeens op springen staat wanneer een complete nobody (vaak nog een womanizer) het pad kruist. Maar al bij al charmant, maar geen hoogvlieger.