Durante l'Estate (1971)

Er bestaan er meerdere van : films die auteur Olmi maakte voor de RAI...was opeens hip in die tijd schijnbaar, Rossellini begon er geloof ik mee. Wat niet meteen betekent dat het hier ook een pure tv film zou betreffen : ging in première in Venetië en ging braaf het festivalcircuit rond. Met weinig succes, werd en wordt door Olmi buffs afgedaan als een minor work doorgaans.

Wel is dit een typische Olmi in dier voege dat we hier weer worden vergast op de van hem gekende humanitaire snik en snotter thematiek, hier gelukkig gemitigeerd door wat- zij het clunky- humor die soms neigt naar slapstick, wat verwant aan e.g. de kluchtigheid in il post. Chaplin invloed natuurlijk, en ook wel wat Tati ( denk aan de scène in het modernistische appartement van die patser ).

Verhaal is eenvoudig zoals te verwachten valt : die grootstad is uitdrukkelijk Milaan en wel in de zomer, goeddeels uitgestorven dus en slechts bevolkt door enkele dolende zielen. 2 daarvan hebben we reeds in het associatieve begin leren kennen: de naamloze held en de al even naamloze heldin, eerder types dan personages. Tamelijke ongekenden ook, maar misschien herkennen Olmi/ doe gek buffs die Paracchi uit...Arcana ! Waar hij 1 van de groteske cliënten was van Lucia Bose. Ook heldin Callegari als de "prinses " een ongekende.

Waar de term "aftroggelaar " hierboven op slaat weet ik niet, de held ontvangt geen cent voor de adelsbrieven en vervalste stambomen waar hij mee rondstrooit. Adeldom van de ziel betreft het hier uiteraard, waarvan Olmi ons wil laten geloven dat de schlemielige held er 1 uitstekend voorbeeld van is. Wie weet is het zo, hij herkent in ieder geval een verwante fraaie ziel in Callegari, die hij gedreven door het Lot meermaals ontmoet in Milaan. Helaas is er ook een boze buitenwereld : alomtegenwoordig via de bedreigende grootstad met zijn helse flats waarvan de held er 1 bewoont en waar gouwe ouwe menselijke communicatie onmogelijk dreigt te worden . Degenen die zich er wel kiplekker lijken te voelen zijn schavuiten, zoals de patserige ouwe buddy van Paracchi, een soort Gassman uit il sorpasso kloon die altijd zijn zonnebril ophoudt.

Hoe dan ook, film ontrolt zich in een zomers tempo tot zijn opzichtige slot met duidelijke boodschap. Wat vreemde film kortom, een soort sprookje/ parabel/ allegorie of hoe je het ook noemen wil van deze tijd met bijpassende anonieme protagonisten.

Olmi buffs zullen waarschijnlijk wat teleurgesteld zijn over de associatieve montage, al is deze zeker in flarden aanwezig. Fotografie als gebruikelijk van Olmi zelf, net als die editing en het scenario dat hij schreef met Pasqualino, eerder al samenwerkend voor de RAI met Rosselini.

Niet uitgebracht met onderschriften, kan uiteraard worden gedownload met fansubs.