Short Peace (2013)

Otomo!

Onbevangen aan dit collectief aan filmpjes begonnen. Ik had er nog niets over gehoord en verwachtte daarom dat het verder wel aardige maar niet al te speciale animaties filmpjes zouden zijn. Maar wat een misvatting, dit kan zich makkelijk meten met alle anime omnibussen die zijn uitgebracht. De eerste drie zijn sterk en eigenzinnig, maar mijn hoed af voor het laatste filmpje van Otomo. Vanaf scene 1 herken je zijn stijl, en wederom wat een kracht, passie, editing, actie, detail, humor, genialiteit. Dit filmpje behoort wat wij betreft bij het beste dat anime heeft voortgebracht. Verplichte kost!

Leuk!

Na Memories, Meikyū Monogatari en Robot Carnaval een andere omnibus van shorts met Otomo als aanjager. De opening is audiovisueel haast nog het interessantst, de regisseur wordt hier niet vermeld maar het straalt van de stijl af dat dit Morimoto is, en even zoeken op internet lijkt het te bevestigen. In ieder geval zien we een torii die toegang lijkt te bieden aan een andere wereld. Toen ik in Japan was, heb ik me ook menig maal afgevraagd of ik zou teleporteren als ik onder een torii door liep, dus dat spreekt me zeker aan.

Het eerste echte filmpje, Possessions is behoorlijk aangenaam. Het hoofdpersonage is door cel shading vormgegeven, en dat is wel een beetje jammer; zijn bewegingen zien er ook nog eens behoorlijk onrealistisch uit. Voor de rest weet het filmpje wel te bekoren. Ook hier komt de hoofdpersoon in een andere wereld, die kleurrijk wordt weergegeven, en ondanks dat het niet diepgravend is weet die wereld wel behoorlijk te verwonderen. Qua verhaal uiteindelijk het meest afgerond. 4*.

Otomo's eigen bijdrage, Combustible was in mijn versie het volgende filmpje. Wat experimenteler met een tekening op een papierrol, die tot leven komt. Origineel, maar dat aan de kaders te zien is dat we nog steeds een rol bekijken gaat op een gegeven moment irriteren. De vuurzee is evenwel behoorlijk indrukwekkend, en filmpje illustreert op aardige wijze hoe rampspoedig hartstocht wel niet kan zijn als een meisje dat tegen haar zin moet trouwen een brand laat aanzwellen in de hoop dat haar geliefde die bij de brandweer werkt haar komt redden. 3,5*.

De derde bijdrage, Gambo laat zich samenvatten als een gevecht tussen ijsbeer en demon. Een apart uitgangspunt, maar daarom nog best boeiend. Het duurt kort, maar de blik in het hol van de demon is luguber. Het einde doet suggereren dat de demon met hol en al als een meteoriet op aarde is gekomen. Het hol ziet er van binnen ook uit als ruimteschip. Een grappige wending van een verhaal dat aanvankelijk als sprookje aanvoelt. 3*.

Het laatste filmpje, Farewell to Weapons, is gebaseerd op een manga van Otomo, maar is niet door hem geregisseerd. Dit segment voelt wel het meest typisch Otomo aan, wellicht omdat het onderwerp een robot betreft. Een gevechtsrobot, wel te verstaan, en die wordt door mensen bestreden. Het decor is een verwoest Tokyo, wat natuurlijk voor een post-apocalyptische sfeer zorgt. Voor een groot gedeelte een mooi geregisseerde knokpartij met de robot, waarbij het einde verrast, vanwege enerzijds het luchtige karakter, maar anderszijds omdat alle rollen compleet omgedraaid worden. De robot blijkt anti-oorlog te zijn. Is Tokyo dan wel door hem verwoest? En vormen die mensen die de robot bestrijden eigenlijk wel de "goede" partij? Inhoudelijk de sterkste bijdrage, qua animatie niet supervernieuwend, maar wel sterk. Een ruime 4,5*.

Voor het geheel geef ik graag 4*, zeker met de sterke opening in het achterhoofd.

Mooie toelichting Black Math, dank daarvoor. Grappig om te zien dat ik zo overtuigd was dat Farewell to Weapons geregisseerd was door Otomo, maar wat geeft. Mijn voor Otomo blijft staan en dan bij deze een dikke veer in de reet voor Hajime Katoki.

Beetje als bij Memories. Vooraf leek Stink Bomb door Otomo te zijn gemaakt, uiteindelijk bleek hij de regisseur van Cannon Fodder te zijn. Had jouw bericht al gelezen voor het kijken van de film en zat zodoende wél juist met het matchen van Otomo's short, maar anders was ik er ook weer ingetuimd. Beide geniale filmpjes trouwens.

Heerlijk in ieder geval.

In het verlengde van Memories, Genius Party en Neo-Tokyo. Japanse geanimeerde omnibus die de grens van het mogelijke opzoekt qua animatie technieken. Ondertussen al weer 3 jaar oud, maar mooier dan wat ik de laatste 3 jaar gezien heb.

Normaal gezien een klassiek Studio 4°C project, alleen ditmaal geen Studio 4°C. Wel regisseurs als Otomo en Morimoto, dus veel maakt het niet uit. De creatieve vrijheid hebben ze duidelijk gekregen, het resultaat is er ook naar.

Geen zwakke schakels, prachtige animatie, creatieve nieuwe tekenstijlen en alles lekker kort maar krachtig. Het steeks schrill af tegen de creatieve dip waarin de animatie industrie zich momenteel bevindt. Ouderwets genieten dit.

4.5* en een uitgebreide review

Otomo's Combustible! Alsof je een landscape van Hiroshige induikt. Vertelling en stijl sluiten prachtig op elkaar aan, meesterwerkje

Jammergenoeg kon ik opvallend minder met de andere drie shorts. A Farewell to Weapons is qua animatiestijl in ider geval nog bijzonder effectief, de andere twee lagen mij helemaal niet.

4 keer knallen en spannender dan verwacht. Heel erg gaaf!