Traumland (2013)

Intrieste kerstperiode voor alle personages in deze film. Prostitutie en mislukte relaties vormen de achtergrond voor een verhaal dat en af en toe wel hard overkomt maar eigenlijk niet erg diepgaand is. Het blijft nochtans boeien omwille van het sociaal, menselijk aspect dat er niettemin achter steekt.

Goed acteerwerk van een niet te versmaden cast.

Een vijftal kille verhaallijnen cirkelen om elkaar heen en raken elkaar in deze prachtige film die zich afspeelt in het koude besneeuwde Zürich tijdens de kerstperiode. Het is een passend decor voor de lotgevallen van vijf hoofdpersonages die ontevreden met hun leven eenzaam worstelen om emotionele grip te houden.

De personages gedragen zich stoïcijns, hard en onderkoeld. Ze zijn gevangenen van keuzes die eens gemaakt zijn en zijn ten prooi gevallen aan verstarring. Uit hun houding, hun gedrag, hun emoties spreekt hopeloosheid. Ze zijn ongelukkig en hebben weinig perspectief op verlichting.

Erg sympathiek zijn ze niet. Erg bezig met zichzelf. Erg koud en egocentrisch. Veel scènes zijn als gevolg daarvan pijnlijk om te zien. Scènes waarin de kijker keihard wordt geconfronteerd met de hoogmoed en eigendunk. die de personages naar de wereld uitdragen. Enigszins begrijpelijk is die houding overigens wel. Ze zijn immers doodsbang om zichzelf emotioneel kwijt te raken. Hun belangrijkste houvast daarvoor is een ijzeren greep op hun vaste sombere routines.

Op de dag voor kerst moeten alle personages hun zorgvuldig geconstrueerde zelfbedrog onder ogen zien als ze met de gevolgen van gebeurtenissen worden geconfronteerd die ze zelf hebben geïnitieerd of die hun gewoonweg overkomen.

Petra Volpe heet de regisseur, die ook verantwoordelijk is voor het script. Zij construeert een boeiend geheel van al die verhaallijntjes, die allemaal raken aan één personage. Dat personage is Mia. Een prostituee uit Oost-Europa wier handel en wandel ook een kille verhaallijn volgt. Haar verhaal is op creatieve wijze verweven met de levens van de andere personages.

Een beweeglijke film is het ook. Vijf hoofdpersonages met elk hun eigen locatie en hun eigen perspectief. Fijn geïntegreerd in een film die een indrukwekkende kijk biedt in het moderne leven in een stad. Een leven met leugens, vooroordelen, somberheid en persoonlijke geheimen.

En een leven vol eenzaamheid natuurlijk. De nadruk in de film ligt vooral op dat aspect in het treurige bestaan van de personages.

En op Mia. Zij is de verbindende factor in de film en het personage dat daarom het meest lijdt onder de arrogantie, de zelfgenoegzaamheid en de machtswellust van de anderen. De laatste scène is in dat opzicht indrukwekkend en hartverscheurend en ebt nog lang na.

Fijne film.

Ik heb aan het commentaar van Collins weinig toe te voegen. Dit is letterlijk en figuurlijk een kille mozaïekfilm, waarin zeer uiteenlopende karakters tijdens een winterse kerstavond in Zürich ─al dan niet door eigen toedoen─ worstelen met zichzelf en met de mensen in hun omgeving. De enige voor wie ik gaandeweg enige empathie begon te voelen, was het Bulgaarse hoertje. Daarom kwam het aangrijpende slot bij mij extra hard aan. Ik kreeg het er koud van.

Een mooi, choquerend drama.