Baskin (2015)

Zo ik moest er heel even van bijkomen.

Best een heerlijk filmpje voor de gore fans...film begint rustig en word langzaam steeds eigenaardiger.

En inneens"all shits hits the fan".....lekker smerig en een goed verhaal,heelijk duister ook.

Film heeft wel wat weg van de franse welbekende horrors.

De gore is uitermate sterk gemaakt en er komt geen CGI aan te pas....puntje extra hiervoor.

De turkse taal moest ik even aan wennen....niet mijn ding in film.

Deze regisseur ga ik sterk in de gaten houden en zou zomaar een favoriet van vele kunnen worden.

Ben benieuwd wat zijn volgende project gaat worden...iets in de engelse taat zou leuk zijn.

4 dikke sterren.

Baskin is een Turkse film de beste die tot nu heb gezien, ook de eerste en ook misschien wel de enigste Turkse film die ik zie. De film heeft fantastische beelden zeker aan het begin ziet het zeer goed uit. En ook de synthesizermuziek is erg spooky. We zien aan het begin een stel politieagenten aan tafel zitten die in eens soort Quetin Tarratino stijl aan praten zijn. “It’s not about f**king the chicken,” en dan “it’s about catching it” Verder hun blijven de karakters plat en kreeg ik zelfs door hun handelen totaal geen medelijden met ze als de film tenslotte losbarst in een het meer lugubere gedeelte. Ze verdiende het! Daardoor kwam ook de gore en smerigheid bij mij misschien minder aan, denk ik, maar toch zag het er goed uit! The Father, gespeeld door Mehmet Cerrahoglu was erg creepy en had wel wat weg van Michael Berryman ( uit THE HILLS HAVE EYES) Die engerd zal ik me zeker blijven herinneren uit deze film. Regisseur Can Evrenol heeft zich laten inspireren door vooral Clive Barker(Hellraiser) maar ook John Carpenter en de Italiaanse meesters. Wat ook duidelijk te zien is! En zijnstijl maakt hem wel tot een interessante regisseur. Echter weet ik niet of het nu kwam door de platte personages of door de Turkse manier van acteren maar de film pakte me niet helemaal. Wie weet dat het bij een volgende kijkbeurt wel gebeurd? Een ding is zeker bijzonder is de film wel!

Tweede helft is geniaal. Evrenol houdt het continue stijlvol en verfijnd, met veel intens lugubere beelden, passende synthesizer muziek en krachtig kleurgebruik. Een absolute mengelmoes van internationale invloeden, maar door de Turkse (exotische) achtergrond toch een welkome, authentieke toevoeging aan het genre. Veel goede sekte-films krijgen we toch al niet voorgeschoteld. In deze barre jaren met weinig hoogtepunten, zijn films als Baskin en o.a III (2015) ''redders'' van het genre. Althans, voor wie af en toe iets meer verwacht dan de zoveelste genrefilm.

Fijn, al wist ik niet alle invloeden even sterk te waarderen.

Dat Evrenol een waardevolle toevoeging is aan het horrorgenre is bewijst deze film denk ik wel, maar de film zelf is soms wat hoekig en weet maar sporadisch echt te overtuigen. Vooral in het tweede deel zitten goede scenes en momenten, maar dan moet je de eerste 45 minuten wel zien door te komen.

In het begin ligt de nadruk sterk op wat zemelige conversaties. Tarantino werd hier al genoemd, daar moest ik ook even aan denken. Jammer genoeg was het weinig boeiend en haalt het vooral het tempo uit de film. De eerste 45 minuten bevat wel al wat horror momentjes, maar dan vooral de wat klassiekere "oei, we hebben iemand aangereden" scenes. Verder ook nog wat scenes die weinig tot niks toevoegen (het liedje in de bus), misschien dat het wat meer steek houdt als je Turks bent of iets met Turkse cinema hebt, maar zulke scenes vielen bij mij een beetje dood.

Wat wel opvalt is dat het kleurgebruik van in het begin erg sterk is. Visueel is het sowieso erg verzorgd, enkel de editing vond ik minder. Iets loopt er niet altijd even lekker in de opeenvolging van bepaalde shots, ook qua timing vlot het niet altijd 100%.

Gelukkig krikt Evrenol halverwege het niveau op. Vage sekte, sterke occulte invloeden en een flinke dosis freakiness. Het tempo van de film zit nog steeds niet helemaal lekker, maar er vallen in ieder geval veel meer opvallende en memorabele zaken te noteren. Het is ook het tweede deel dat de film kleurt en finaal een gezicht geeft, jammer genoeg dat het wat verdoken zit in een film die de eerste 45 minuten niet zo goed weet wat hij nu net wil zijn.

Maar wel tof om een keertje te zien, al is het maar omdat Turkse horrors meestal niet zomaar voor het oprapen liggen. En wie zich het taaie begint doorworstelt, wordt beloond met een aardig twisted tweede deel.

3.0*

Merkwaardige film van Turkse bodem die heel traag op gang komt, terwijl we vier agenten over vrouwen en voetbal horen wauwelen in een afgelegen café. De zwoele, sinistere sfeer is echter meteen voelbaar en je weet dat het onheil om de hoek loert. Wanneer de agenten een oproep krijgen om wat verderop poolshoogte te gaan nemen, maken we kennis met enkele sektarische personages en occulte gebeurtenissen. Dit is slechts het tipje van de sluier, want even later barst de film los in een langgerekte, diabolische finale. Die is grafisch ontzettend interessant (deed me aan de literatuur en films van Barker denken) maar dreigt zich ook een beetje in het macabere te verliezen. Sowieso mist de ontknoping een link met al het voorgaande, waardoor je eigenlijk enkel het laatste halfuur zou kunnen zien zonder iets gemist te hebben. Dat betekent toch dat het scenario onevenwichtig – om niet te zeggen gebrekkig – is. Toch is het de moeite waard om even op de tanden te bijten en te wachten.

Mijn eerste Turkse film is me enigszins meegevallen. Al komt dat zeker niet door de Turkse taal. Er is niks van te maken waardoor het acteerwerk wat afstandelijk voelde. Dieptepunt was het liedje in de bus waardoor het geluid maar weer zachter werd gezet. Dan heb ik nog liever een toeterende Turk door de straat.

Audiovisueel is de film zeker prima. Dat maakte de voortkabbelende eerste helft nog een klein beetje verdraagzaam. Het mooie kleurgebruik en een treffende synthesizer soundtrack is een goede combinatie gebleken. Het stel agenten is echter karakterloos. Ik kon maar geen band met ze opbouwen door de nietszeggende gesprekjes. Het sleepte echt, waardoor ik door gebrek aan aandacht mogelijk zelfs dingetjes over het hoofd heb gezien.

Maar door de positieve berichten heb ik me er doorheen geworsteld en dat is het dubbel en dwars waard. Opeens wordt de film een ware hel waarin zo'n beetje alles uit de kast wordt getrokken. Enorme freaks, creature-seks inclusief bevalling en en martelhorror waarbij de special effects van zeer hoge kwaliteit zijn. Het debuut van opperleider Cerrahoglu die gecast is omdat hij daadwerkelijk een huidaandoening heeft. Veel scenes zijn ook stiekem opgenomen omdat de crew bang was betrapt te worden in de conservatieve regio. Qua horror is het niveau echt uitstekend, des te erger is steeds de terugschakeling naar het restaurant waardoor het tempo compleet weg is. Het verhaal vond ik sowieso knap waardeloos.

Een traag, onbevredigend begin dus die uitmondt in een bloedfestival waar menig horrorfan van zal smullen. Audiovisueel ook prima, evenals het creature-design. Nadelen zijn echter het tempo, de lege maincast en het onnodig verwarrende verhaal. Een dergelijke sektesfeer zou ik echter graag zo snel mogelijk in een westerse productie willen zien.

Pakkende film.

Eerste ervaring met de Turkse cinema. Gelukkig met ondertiteling anders was de film waarschijnlijk aan mijn neus voorbij gevlogen. Soms ontspoord het verhaal ook een beetje, maar dat merk je niet heel erg. Waarschijnlijk niet mijn laatste Turkse ervaring, D@bbe heeft mijn aandacht gekregen.

Begint inderdaad een beetje Tarantino achtig. Hij is pakkend aan het begin met niet heel saaie dialogen, liedje in de bus was ook wel lollig en het gebruik van kleuren kwam erg fris aan bod. Het duurt wel lang en het is wat traag maar in het tweede deel slaat de film om.

Het begin, waarin ze het huis binnengaan was het beste van de film. De freaky dingen en creepy sfeer is hier ook erg hoog. Je weet niet wat er eigenlijk gaande is maar het pakt wel. Genoeg weirde dingen en gekte. Daarna is de finale met Baba/The Father wat zwakker. Hij pakt wel maar de spanning is er een beetje af.

Einde was wel lollig. Film krijgt gewoon een voldoende.

Baskin beviel me, ondanks wat overduidelijke gebreken, toch best prima. Het eerste deel waarin we kennis maken met de politie-agenten in kwestie is niet zo bijzonder boeiend, en echt voeling krijgen met de personages gebeurt ook niet. Echt vervelend was het ook weer niet hoor, maar op grond daarvan was het toch wel een wat lager oordeel gevallen. Na een minuut of dertig, veertig komen de agenten dan ook daadwerkelijk bij de hoofdlocatie terecht. En dan breekt de hel los.

Wellicht lag het aan mij, maar behalve het feit dat er een hele rare satanische sekte aan het werk is kon ik niet altijd even goed volgen wat er nou waarom gebeurde - het plot was wat wazig. Maar er zit genoeg gore, psychedelische mafheid en WTF-momenten in dat ik de tweede helft met dikke lol door ben gekomen. Het rare gezicht van The Father helpt hier ook bij, en de bizarre uitdossingen, misvormingen en gebeurtenissen maakten het tot een sfeervolle, wat gestoorde freakshow. Best wel vreemd, maar wel lekker.

Turkse horror.

Op het gebied van horror - en films in het algemeen - heb ik Turkije niet hoog zitten, maar door de vele positieve berichten rondom deze titel was ik toch benieuwd geworden.

Je volgt hier vijf agenten die in een afgelegen restaurant luidruchtig praten over van alles en nog wat. Dat sommigen van hen niet echt het rechte pad bewandelen wordt duidelijk gemaakt; hetgeen mijn perceptie over de Turkse politie enkel bevestigt, maar dat terzijde. Het heeft iets weg van een Quentin Tarantino tafereel.

Dat verandert al gauw als ze opgeroepen worden om versterking te bieden in een voormalig politiebureau. Aldaar op de plek van bestemming staat je als kijker heel wat te wachten in de vorm van een rariteitenkabinet dat luguber overkomt. Can Evrenol trekt hier zowat alle registers open en levert meedogenloze scènes af, waarbij de sekteleden baden in de gore. Let vooral op Mehmet Cerrahoglu wiens voorkomen daadwerkelijk te wijten is aan een huidaandoening.

Het narratief blijft wel enigszins vaag en leidt onnodig af van de occulte taferelen. Daarbij lijkt het alsof men geen moeite doet om het gebeuren in 'Baskin' te verklaren. Nochtans kan ik de surrealistische sfeer en de onheilspellende score zeker waarderen. De manier waarop er met kleuren gespeeld wordt, versterkt dit beeld goed.

Al met al een prima debuut van Evrenol. Ik ben nu al benieuwd naar zijn volgende project.

Dikke 3,0 sterren.

Heel tof Turkse Horror werk. Beetje op z'n Italiaans style over substance (een Argento achtige droom realiteit). Is dan ook niet moeilijk te zien waar Evrenol zijn inspiratie vandaan haalt. Ik heb de Turkse dvd dus het was met Google Lens op de tv gericht even door de Turkse menus heen navigeren, maar toen ik eenmaal door had waar 'Filmi Başlat' voor stond kon het avontuur beginnen.

Openingsscène is heel tof. Kleurgebruik valt dan direct al op en dit blijft gedurende (vooral) de eerste helft van de film een ding. Prachtig kleurgebruik en belichting.

1e helft van de film vond ik sowieso meesterlijk interessant, ondanks dat er dan op horror gebied nog niet zo enorm veel gebeurd. Maar het is zo heer-lijk sfeervol geschoten allemaal. Complimenten. Leuk ook die scene in die politiebus met die Turkse muziek. Net even een scène die het herkomstland typeert en wat het anders maakt dan een pakweg Amerikaanse film. Kan daarvan genieten.

2e helft van de film is wanneer de pure horror start. Nog steeds erg sterk gedaan allemaal, maar eerlijk gezegd gaat qua sfeer en cinematografie mijn voorkeur uit naar de eerste helft. Maar geen zorgen, ook in de 2e helft valt er veel te genieten. Hele toffe creature design bijvoorbeeld, en smakelijke practical gore effects (al gaat het niet zo los als dat ik door recensies hier had verwacht). Kippenvelmomentje voor de genre fans wanneer tijdens 1 van de folteringen die Cannibal Holocaust soundtrack speelt. Geweldig!

Ongelofelijk fijn Turkse werkje. Op momenten kunstachtig mooi gefilmd. Een productie die barst van het talent.