San Domingo (1970)

Low budget guerrilla filmmaking. Het wordt af en toe ook gewoon in het Duits ondertiteld, omdat de geluidsopname zo matig waren. Door de combi van simpel zwart wit met karakters die (waarschijnlijk) zichzelf spelen en tot rode cellen of "nazi" bikers (hier 'rockers' genoemd) gerekend worden, lijkt het bijna op een Japanse underground film. Wat het daar dan weer van onderscheid is de didactische insteek dmv kringgesprekken en wat onnatuurlijke interviews die de maatschappij en de juiste weg naar de revolutie bespreken, wat juist weer heel Europees is en de film nu lekker dateert. Opvallend is ook dat de meeste karakters, ondanks hun interesse in de revolutie, zich meer bezig lijken te houden met interessant doen over (en onder de invloed van) drugs, geld verdienen in de pornografie en/of lekker rondtoeren op motoren (wat overigens wel de mooiste beelden van de film oplevert, vooral als ze begeleid worden door de geweldige muziek van Amon Düül II).

Daar zit voor mij wel ergens de point van de film, al vind ik het lastig inschatten vanuit deze tijd hoe underground/aanstootgevend dit soort beelden/praktijken destijds waren. De film heeft een duidelijke 'cool' factor die je niet snel verwacht bij iemand als Syberberg, die ik meer associeer met toneel en in film misschien met het duo Straub-Huillet (hoewel dit pas de eerste Syberberg film is die ik zie). Dus er zal toch ook een zekere mate van kritiek en/of puur 'antropologische' interesse in zitten. Alles bij elkaar maakt dit San Domingo wel een onverwachte uitschieter, buitenbeentje in zowel vorm als inhoud, binnen de nieuwe Duitse cinema van zijn tijd.