Bukas Na Lang Sapagkat Gabi Na (2013)

Volgens mij zou deze film zo door Raya Martin geregisseerd kunnen zijn. Maar ook Lav Diaz, John Torres en Adolfo Alix Jr. kwamen langs, oftewel zo'n beetje alle Filipijnse 'new wave' regisseurs waar ik wat van heb gezien. Jet Leyco is de jongste van het stel en hij lijkt daarom nogal beïnvloed door zijn oudere landgenoten. Niet voor niets krijgen al deze regisseurs keurig een bedankje in de credits. Elke film uit deze stroming lijkt ook over de Marcos-periode te gaan, althans er minstens aan te refereren. Ik kan me voorstellen dat je daar als Filipijnse cinefiel nogal moe van wordt, maar de filmmakers denken daar duidelijk anders over.

Deze film - met de mooie titel die Leyco als kind te horen kreeg, en meteen weer een referentie naar de Marcos-periode? - is dan ook typisch Filipijns, en daarmee niet bijster verrassend meer. Ja natuurlijk, het blijft een onconventioneel ding, maar ik verwacht tegenwoordig niet anders. Hoewel de invloeden sterk voelbaar zijn, weet Leyco er wel iets bijzonders van te maken. Zelfs in het midden van de Filipijnse new wave jungle (waar blijft Jungle Love (2012) overigens?). Met behulp van een machtig sounddesign en hallucinante beelden wordt een kader gecreëerd waarbinnen Leyco zijn jeugdherinneringen en de geschiedenis van de Filipijnen op verontrustende wijze vermengd. Vooral de humor, b-elementen en andere frivoliteiten voorkomen dat dit op een vervelende manier zwaarmoedig of pretentieus wordt, waardoor het op mij bijna overkomt als een soort van afrekening en afsluiting van het verleden, zowel persoonlijk als landelijk.

Ik vraag me trouwens wel af hoe de 'fucked up version' eruit ziet. In de trailer zien we nog het beeld gesplitst in kleur en zwart/wit, zat dat ook zo in de cut die Verhoeven heeft gezien? In de goede versie wisselt het beeld alleen op een paar momenten gradueel tussen zwart/wit en kleur.

Ook een aanrader voor liefhebbers van Post Tenebras Lux, denk ik.