Bukas Na Lang Sapagkat Gabi Na (2013)

Vlak na het IFFR kreeg ik opeens een e-mail van de regisseur:

Volgens mij zou deze film zo door Raya Martin geregisseerd kunnen zijn. Maar ook Lav Diaz, John Torres en Adolfo Alix Jr. kwamen langs, oftewel zo'n beetje alle Filipijnse 'new wave' regisseurs waar ik wat van heb gezien. Jet Leyco is de jongste van het stel en hij lijkt daarom nogal beïnvloed door zijn oudere landgenoten. Niet voor niets krijgen al deze regisseurs keurig een bedankje in de credits. Elke film uit deze stroming lijkt ook over de Marcos-periode te gaan, althans er minstens aan te refereren. Ik kan me voorstellen dat je daar als Filipijnse cinefiel nogal moe van wordt, maar de filmmakers denken daar duidelijk anders over.

Deze film - met de mooie titel die Leyco als kind te horen kreeg, en meteen weer een referentie naar de Marcos-periode? - is dan ook typisch Filipijns, en daarmee niet bijster verrassend meer. Ja natuurlijk, het blijft een onconventioneel ding, maar ik verwacht tegenwoordig niet anders. Hoewel de invloeden sterk voelbaar zijn, weet Leyco er wel iets bijzonders van te maken. Zelfs in het midden van de Filipijnse new wave jungle (waar blijft Jungle Love (2012) overigens?). Met behulp van een machtig sounddesign en hallucinante beelden wordt een kader gecreëerd waarbinnen Leyco zijn jeugdherinneringen en de geschiedenis van de Filipijnen op verontrustende wijze vermengd. Vooral de humor, b-elementen en andere frivoliteiten voorkomen dat dit op een vervelende manier zwaarmoedig of pretentieus wordt, waardoor het op mij bijna overkomt als een soort van afrekening en afsluiting van het verleden, zowel persoonlijk als landelijk.

Ik vraag me trouwens wel af hoe de 'fucked up version' eruit ziet. In de trailer zien we nog het beeld gesplitst in kleur en zwart/wit, zat dat ook zo in de cut die Verhoeven heeft gezien? In de goede versie wisselt het beeld alleen op een paar momenten gradueel tussen zwart/wit en kleur.

Ook een aanrader voor liefhebbers van Post Tenebras Lux, denk ik.

Je doelt op deze comment? Moest hier oprecht aan Post Tenebras Lux denken (met name de combinatie van serieuze artsy fotografie en enkele schijnbaar willekeurige vreemde gebeurtenissen), maar aan To the Wonder echt totaal niet. Wel twee films waar jij helemaal wild van bent, terwijl je met deze Filipijn weer helemaal niks kan.

Rond de 'Oscartijd' ben ik altijd wat chagrijniger dus excuses voor de opmerking. Nee, ik vond dit niet op Post Tenebras Lux en To the Wonder lijken. Dit is echt op en top Filipijns. Past zoals je zelf ook al aangeeft helemaal in de Filipijnse New Wave waar betrekkelijk jonge regisseurs door middel van het medium film afrekenen met hun geschiedenis. Belangrijke thema's zijn vooral het koloniale verleden, de dictatorschap van Marcos en Christelijke tradities. Wat deze regisseurs eigenlijk laten zien is dat het land compleet moreel failliet zou zijn.

In principe moeten deze thema's me allemaal aanspreken maar de manier waarop het in deze film in beeld is gebracht is gewoon niet voor mij besteed. Op zo'n botte, confronterende manier dat ik het niet (meer) geloof. Onsubtiel in alles en als je 'zoveel' Filipijnse films achter elkaar ziet dan beginnen die overkoepelende thema's ook een beetje te storen. Begint dan zeg maar een beetje allemaal op elkaar te lijken.

Qua stijl en vorm altijd wel verzorgd. Maar in Leave It for Tomorrow, for Night Has Fallen is het gewoon een ratjetoe van alles. Zoals de scènes in het begin van de film dat er opeens mensen worden geïnterviewd. Ook de wisseling in kleur en zwart / wit werkt niet. Wordt op een gegeven moment puur een stijlmiddel. En de herhaling van archiefbeelden. Of de special effects. Het leidt alleen maar af van de essentie en geeft de film een heel rommelig, onevenwichtig karakter.

En om ook je eerdere vraag te beantwoorden. De 'fucked up version' had een aftiteling van ruim tien minuten waarin volgens mij drie acteurs de aftiteling oplazen. In beeld stond alleen de titel van de film in kleur te flikkeren. En in het begin van de film voor de interviewscènes zaten nog scènes van de vader van de bruid die langzaamaan doorslaat omdat de priester niet komt opdagen.

Bedankt voor je uitgebreide antwoord.

Dus de trailer die o.a. op het IFFR staat is niet representatief voor het oorspronkelijke uiterlijk van de film? Een aftiteling van 10 minuten lijkt me nogal overdreven, maar die beginscènes klinken nog wel van toegevoegde waarde.

Kan me verder wel voorstellen dat je hier niks mee kon en dat er vooral dan genoeg storende factoren aanwezig zijn. De andere twee Filipijnse films die ik zag op het IFFR vond ik ook helemaal geweldig, en daar had jij ook weinig mee. Je gebruikt woorden als naar, bot, confronterend en onsubtiel, waar zeker wel wat in zit. Zou de film zelf meer typeren als spottend en zelfreinigend. Blijft dan inderdaad wel een vrij rommelige film over, maar doordat ik er meer de spot van in zag is dat waarschijnlijk minder storend, geeft het juist nog wat extra luchtigheid. Verder is zeker niet alles geslaagd, zoals de archiefbeelden die op mij overbodig overkwamen (dat doet Lav Diaz toch beter), en de VHS-opening die aan de lange kant was. Ook vallen de type shots wat te veel in de herhaling waardoor het allemaal net te doorzichtig dreigt te worden.