Apenstreken (2015)

In het verleden is er bewezen dat zulke films er aardig kunnen zijn,Pietje Bell bijvoorbeeld is in de bioscoop de meest bezochte (nederlandse)kinderfilm tot nu toe....als ik het goed heb.

Maar deze film vond ik stukken minder....vooral het accent met de zachte g vond ik verschrikkelijk en doet de film geen goeds.

Ook het acteerwerk van de kinderen is gewoon onder de maat.......locaties en sfeer is leuk maar de rest zit gewoon erg tegen.

Jammerrrrr.

Ik heb deze film in de bioscoop (3D) gezien met man en kind (7jaar). Wij vonden het alle 3 een leuke/mooie film. Door de 3d effecten had het natuurlijk wel net dat extra. Erg geschikt als familiefilm.

Niet al te denderend. De feiten zijn hier ook op een incorrecte manier gebruikt. In 1874 is er een verbod op kinderarbeid in fabrieken gekomen. Het is niet geheel duidelijk of de rechter op de hoogte was van de kinderarbeid in het weeshuis, dus dat kan ik ze nog vergeven. Het is immers natuurlijk wel zo dat er in die tijd nog veelvuldig sprake was van kinderarbeid, ondanks dat dit bij wet was verboden. De leerplichtwet is echter pas in 1901 gekomen en met een beetje simpel rekenwerk, speelt de film zich ongeveer twee jaar eerder af. Ondanks dat het natuurlijk geen ramp is voor de kwaliteit, is dat wel iets dat mij stoorde. Het was een zeer kleine moeite geweest voor de makers om dit na te gaan en het ook op die manier in beeld te brengen.

Enfin, over de kwaliteit van de film, wat immers toch belangrijker is. Ook hier werd ik niet bepaald warm van. De acteerprestaties waren veelal erg matig. Kinderen vergeef ik het meestal nog wel, maar ook de volwassenen speelden vrijwel allemaal ondermaats. Het Brabantse accent was ook geen succes. Mijn zoon moest geregeld vragen wat ze zeiden en ik moest enkele keren ook antwoorden met: ik heb geen idee. Ik heb niet het gevoel gehad dat de film zich afspeelde rond 1900. Ondanks dat de aankleding en locatie soms prachtig waren, had ik toch meer het jaren ’30 idee. Dit ligt zeer waarschijnlijk aan mij en zal ik niet meenemen in mijn beoordeling.

Het verhaal kon ik mij wel goed in vinden. Juist daarom vind ik het erg jammer dat ik de uitwerking zo matig vind. Een jongen dat graag naar school wil, maar dit niet mag. Nog steeds de dagelijkse gang van zaken in derdewereldlanden, maar ook in het vroegere Nederland was dat niet ongebruikelijk. Weeshuizen waren ook zeer gebruikelijk in die tijd, evenals ‘straatschoffies’ en het grote verschil tussen arm en rijk. Wat overigens nog veel beter uitgewerkt had kunnen worden. De familie met het grote huis, tja, dat zie je nu nog steeds wel. Maar het verschil was vroeger immens groot en dat kwam nu eigenlijk niet zo heel nadrukkelijk naar voren.

Het is zeer jammer dat er zoveel minpunten te benoemen zijn, terwijl er zoveel meer was uit te halen. Met name in de details ging het mis, al waren de liedjes ook een grote ergernis. Het klonk nergens naar en mijn inziens sloegen ze meestal ook nergens op. Het zal vast en zeker met elkaar te maken hebben gehad, maar ook dit had zoveel beter gekund. Het einde was zeer rommelig. Ik begreep er werkelijk helemaal niets van. Na even nadenken trouwens nog steeds niet.

Is alles negatief? Nee, er zijn ook wel positieve dingen op te noemen, zoals het aapje. Maar helaas overheerst het negatieve, daarom ook een onvoldoende: 1.5*.

De tienjarige Wim [Tygo Bussemakers] woont in een weeshuis waar Delphine [Martine Sandifort] de kinderen dusdanig uitbuit dat ze op straat moeten bedelen om wat eten en drinken. Maar het is eind 1899 en de Nederlandse regering heeft serieuze plannen voor een leerplichtwet voor alle kinderen van 6 tot 12 jaar. Wim wil dolgraag naar school, maar Delphine heeft zijn geboortebewijs verstopt. Jet [Mees Smits] verzint een manier waarop Wim ongemerkt de lessen van Juf Maria [Yvon Jaspers] en houdt Wim verstopt in de stal op de boerderij. Samen met haar broer Gijs [Lars Heckens] leert Wim daar wat het boerenleven precies inhoudt. De openingsscènes tonen enkele schaduwkanten van het leven rond 1900, maar Nijenhuis kan de verleiding niet weerstaan om de boel te romantiseren met fraaie, romantische plaatjes. De titel verwijst naar een aapje dat er alleen maar is om de knuffelfactor van deze zwak geacteerde familiefilm te verhogen. Het helpt niet dat Nijenhuis bijna ieder volwassen personage neerzet als een karikatuur, maar voor diepgang moet je natuurlijk ook niet bij hem aankloppen.