Hotori no Sakuko (2013)

Deze komt hoger uit dan ik dacht. De inspiratie is duidelijk van Koreeda, maar Fukada geeft er toch een heel eigen, komische en dwarse draai aan. Leuke karakters en veel onverwachte plotelementen, Vanaf het begin eigenlijk al.

Week dit dan zo wezenlijk af van zijn eerdere Hospitalité? Die zou ik eerder vergelijken met Anatomy of a Paper Clip dan met Kore'Eda namelijk. Zoals Querelle het beschrijft lijkt het me nog het meest een Yamashita Nobuhiro-achtige film.

Van die laatste één film gezien (my back pages) en die is niet te vergelijken.

Het 'landelijke', en geen duidelijke focus op één specifiek karakter, deed me aan Koreeda denken.

Maar Koreeda is wel veel lyrischer en poëtischer. Deze film was droger en komischer.

Die andere twee titels die je noemt heb ik niet gezien.

Ik weet eigenlijk niet met welke regisseur ik dit het eerst zou vergelijken, vond het vooral typisch Japans, ergens tussen coming of age en familiedrama in. Ergens halverwege (met de komst van de leraar) deed de film zelfs even een beetje Sang-soo Hong-achtig aan, om daarna weer rustig verder te gaan op de eerdere toon. Erg fijn geschreven drama vooral.

De less is more benadering van Fukada. Probeerde een hedonistische avakantie feel te creëren en slaagt daar wonderwel in. Erg knap aangezien ze in Japan geen vakaties kennen. Vooral een niets aan de hand film, met zeer minimale orde verstorende perikelen. Komisch, eigenzinnig, en met minimale nouvelle vague invloeden (vandaar de Franse titel).

David Bradshaw van The Guardian ziet gelijkenissen met Eric Rohmer.

"Guided by the spirit of Eric Rohmer, it’s a sweet summer breeze of a film. And there’s another influence: Korean auteur Hong Sang-soo, who himself has Rohmer in his creative DNA".

Iets meer van verwacht.

Als je Japanse zomerfilmbingo wil spelen dan heb je aan dit filmpje wel een goeie. Strand & zee ontbreken uiteraard niet, het lamlendige, zonnige sfeertje in een klein kuststadje is ook volop aanwezig en wie shaved ice op z'n bingo staan heeft hoeft ook niet te vrezen. 't Is deze keer met aardbei.

Nikaido toont zich wel weer een goede actrice, maar de rest doet een beetje onder. Ze worden volgens mij ook niet echt geholpen door Fukada, die voor een eerder naturelle film als deze z'n acteurs nogal laat glimmen en ze vaak wat vreemd in shots plaatst.

Weinig respect voor de lelijke aspect ratio, voegt niets toe en geeft de film een onsmakelijke TV-afwerking mee. Bepaalde shots zijn echt wel mooi, maar vaak oogt het ook wat goedkoop, terwijl dat volgens mij zonder veel extra moeite vermeden had kunnen worden.

Deed me ook wat denken aan de films van Kore-eda (en een dozijn andere Japanse strandfilms uiteraard), maar Fukada moet het redelijk sterk afleggen. Het kabbelt wel lekker, de personages zijn wel sympathiek, maar het oogt gewoon niet erg mooi, wat toch wel een gemis is in een film die toch deels als doel heeft het zomergevoel over te brengen.

3.0*

Dit soort filmpjes waarin eigenlijk niets gebeurt staan of vallen bij mij met de hoofdrolspeler. Ligt die mij niet, dan laat ik dit soort filmpjes meestal aan mij voorbijgaan. Maar, nu is een van de hoofdrolspelers niemand minder dan Fumi Nikaido, voor mij een van de meest aantrekkelijke Japanse actrices. Ik heb ze ook zien acteren in enkele Sono films zoals Himizu en Why Don't You Play in Hell. Voor mij dus alle reden om dit filmpje te bekijken. En ja, zij stak toch echt boven de anderen uit. Verder ervoer ik Hotori no Sakuko als een leuk rustig filmpje die mij een lekker vakantiegevoel gaf. Heel iets anders dan die zeer drukke en schreeuwerige yakuza films van Sono en Mikii die ik deze week gezien heb.

3.5*

Een Japanse film met een alternatieve Franse titel. Dat klinkt verdacht. Terecht blijkt achteraf, want ik heb geen idee wat dit is. Een drama zonder drama? Een romance zonder romantiek? Een komedie zonder humor? De vraag stellen is ‘m beantwoorden, dus: ja, ja en ja.

Tamelijk duister voor mij waarom iemand een film als deze, die helemaal nergens over gaat, zou willen maken. Fraaie beelden over een nagenoeg verlaten stranddorpje kom je te kust en te keur in talloze andere Japanse films tegen. Tenzij je een fan bent van Fumi Nikaidō —de enige die nog een beetje indruk probeert te maken— kun je hier maar beter niet aan beginnen, want gewoon zonde van de tijd.