The Other Side of the Heart Is White (2014)

Hallo robbertinho!

Absoluut de moeite waard om een keer te zien. Voor niet-Feyenoorders vermoedelijk geen bal aan, maar die zullen dit ook niet zo snel gaan kijken.

Verder vrij intens, gezien de beperkte middelen en het feit dat het een hobby-project betreft goed gemaakt. Soms zie je er visueel iets te veel aan af dat het met simpel materiaal is opgenomen (bijvoorbeeld bij de overzichts-shots), maar verder is het fraai gemaakt, dicht op de huid op beeld gevangen, en brengt het de beleving van de Feyenoord-supporter goed over, vooral tijdens de wedstrijden. Ook met de nodige Rotterdamse humor, uiteraard.

kleine 3.5*.

Hé ze deelden geen publieksscorekaartjes bij de ingang uit. Ik vroeg omdat de film er anders met de IFFR-publieksprijs vandoor zou gaan, "ja precies!" zeiden ze. Haha tja het is te begrijpen maar ook wel een beetje raar voor de makers maar goed.

De oorspronkelijke bedoeling van de makers van de docu is de beleving van de (massale en individuele) supporters te vangen en te laten zien aan de club en de spelers. Een lastige opgave omdat dat soort dingen haast ongrijpbaar zijn, maar ik denk dat het wel zal aankomen bij ze. Het geeft de identiteit van de club en supporters aardig goed weer in dat uurtje. Natuurlijk zitten er de bekende momenten in van de laatste jaren (de tweede plaats nadat de club bijna failliet was en vooral de toestand rondom Rooie Marck, het verhaaltje over de auto is geweldig), maar dan moet je het nog wel goed verbeelden en dat is gelukt.

Af en toe zijn de beelden wat onnodig schokkerig maar over het algemeen strak camerawerk, zeker voor iemand die net van het grafisch lyceum komt. Bijvoorbeeld wanneer de camera volledig vlak meerijdt met rennende supporters in een drukke menigte, of tussen juichend chaotisch publiek op de tribune doorglipt zonder rommelig over te komen. Knap gemaakt en veel overtuigender dan in films zoals El Secreto de Sus Ojos waar iedereen netjes op een rij staat te acteren. Deze docu geeft je het gevoel erbij te zijn.

Het zijn niet alleen de bekende gebeurtenissen die opvallen maar het moment dat persoonlijk het meest in het oog springt is de anonieme supporter die met de camera van achteren gevolgd wordt wanneer hij loopt door het Maasgebouw, de Kuip, over het gras richting de boarding, daar z'n gezicht afdekt tegen de rookontwikkeling, twee fakkels ontsteekt, en ondertussen nog steeds hem op de rug gezien met het publiek pal op de achtergrond, gaaf gedaan.

Wel was het veelzijdiger geweest als er meer (typen) supporters aan bod kwamen dan de stuk of vier die er nu in zitten. En vooral dan ook met relatieve buitenstaanders, bijvoorbeeld stadium hoppers uit het buitenland zoals Ben Dudley of die Engelse gast die iedere twee weken de oversteek maakt om de club te zien. Juist omdat dat personen zijn die meer 'vergelijkingsmateriaal’ hebben.

De muziek past er bij maar vind ik wel erg vaak aanwezig, op sommige momenten was alleen het geluid en geschreeuw van publiek beter was geweest in plaats van muziek eronder zetten. Maar buiten dat is deze supporters-docu leuk om te zien, herkenbaar en geslaagd in de opzet.

Dit is de beste film over ons , Behalve dat als je in de kuip zit en het echt kan mee maken.

Maar het gaat om de sfeer en het plezier , Bij ons zie je veel sfeer , Plezier en genot op de tribune's, Er was eigenlijk geen film nodig om te laten zien dat Wij Feyenoord de beste en trouwste legioen hebben.

Maar toch top gedaan. YNWA !!

FR12. V.L.010 !!

"Niet lullen, maar poetsen."

Ik volg het voetbal niet meer op de voet, maar als Rotterdammer zijnde heb ik dit onder het mom van 'verplichte kost' toch maar meegepakt. Zelf heb ik in het verleden een paar wedstrijden van Feyenoord bezocht, dus ik weet ongeveer hoe het eraan toegaat.

De docu wordt verteld vanuit een handjevol supporters, wat op zich prima is. Maar om eerlijk te zijn wordt het nergens echt interessant. Het voelt aan als een onsamenhangend geheel met wat random momenten erin verwerkt. Bijvoorbeeld de scène waarin dat kleine jochie wil gaan voetballen en opeens in De Kuip terechtkomt met al zijn helden. Ik had dan ook graag een grotere variëteit aan het woord gezien.

Gelukkig komt de sfeerimpressie van de wedstrijden wel goed over; als kijker lijkt het soms alsof je zelf in het stadion zit. Alleen jammer dat de muziek te nadrukkelijk aanwezig is. Naast het feit dat de soundtrack zowat alleen bestaat uit M83. Niets ten nadele van deze band, maar enige afwisseling zou leuk zijn.

De productie kan er mee door, al is het af en toe minder. Hierdoor zie je weleens schokkerige beelden en 'grainy' overzichtsshots. Maar over het algemeen is het geheel prima in beeld gebracht.

Al met al zal het voor de fan wel leuk zijn, maar de documentaire is te oppervlakkig en clichématig voor een buitenstaander.

Kleine 2,5 sterren.

Bedoelde bedoening.

Deze documentaire over Feyenoordsupporters is niet al te best. Een gemiddelde aflevering van 'Man Bijt Hond' is vermakelijker of interessanter. Allerlei fans passeren de revue, maar het beperkt zich allemaal tot matheid. Nergens wordt er echt iets uitgediept. Zo is het meest indrukwekkende verhaal dat van een stervende supporter die een eerbetoon krijgt tijdens een training. De kijker wordt medegedeeld dat de man de uitslag van een Feyenoordwedstrijd ten nadele van de club heeft beïnvloed door een bal op het veld te werpen. Dan hoop je als gemiddelde kijker of andere buitenstaander toch op de ontbrekende info waarom de man desondanks zo populair is. En zo blijft het telkens bij gissen, waarbij het Haanstra-achtige in beeld brengen van het publiek tijdens de wedstrijd nog wel weet te werken, maar de rest vooral een onsamenhangende bedoening is. Alle goede bedoelingen ten spijt.

Onvoldoende.

Als Feyenoorder en Rotterdammer kan ik alleen maar lof geven voor deze film.

Het is geen visueel meesterwerk, maar dat doet, in mijn optiek, weinig af van de beleving.

Feyenoord-fans worden regelmatig weggezet als een stel randdebielen, hier zie je de pure passie.

Ook dacht gedeelte over Rooie Marck is erg mooi.

4*