Jobanni no Shima (2014)

zeer benieuwd!

Te zien op het Holland Animation Film Festival: Giovanni's Island - HAFF . Een Production IG op groot doek in Nederland is weer eens wat anders dan een Gibli, niet? Met de stem van Tatsuya Nakadai. Cineville geldig!

Twee scènes sprongen eruit, qua kinderlijke 'cinemagie': een kinderklas die volksliederen zingt en twee broers die spelen met treintjes en dat samen doen met hun buurmeisje. Door deze twee scènes vond ik de zware en sentimentele lading van de rest de film wat minder zwaar wegen - want er wordt behoorlijk op de traanbuizen gemikt.

Night on the Galactic Railroad speelt als boek een belangrijke rol in de film, zij die de bijbehorende anime van die boekverfilming al zagen (Ginga-tetsudo no Yoru (1985)) weten wat ze op dat vlak kunnen verwachten. Verder zijn er (niet geheel verrassend) elementen die herinneren aan Grave of the Fireflies en Barefoot Gen (broer/zus die midden in de oorlog zitten en het maar moeten uitzoeken, maar ook op kinderlijke wijze tegen de dingen aankijken) en zelfs de kampsituatie uit The Human Condition (zo je wilt).

De animatie kiest zeker niet altijd voor de hier bekendere Ghibli taal (het is dan ook geen Ghibli film), maar kiest ervoor om sommige dingen geheel abstract of via monochrome kleureffecten over te brengen. Ik kan niet echt zeggen of dit nu typisch Production IG is (ten opzichte van bijvoorbeeld MadHouse of Studio 4°C), ik zag A Letter to Momo helaas nog niet. In de trailer zit niet echt een voorbeeld van wat ik bedoel.

Mooie film, heel emotioneel en meeslepend. Een poging om een zwaar onderwerp als oorlog en ballingschap te verzoenen met kinderlijke onschuld en fantasie. Twee Japanse broertjes beleven de bezetting van de Russen op hun eiland (Shikotan, in de Koerilen) nadat ze de oorlog verloren hebben. Ik vond de episode op het eiland het beste eigenlijk; het redelijk functionerende samenleven van de twee volkeren zij aan zij, mooi geïllustreerd door de zang van de kinderen. Het tweede deel, dat zich op Russisch grondgebied afspeelt, is nogal somber en deprimerend, en kan toch enige indruk maken op kinderen. Het boek Night on the Galactic Railroad is een lichtbaken voor de kinderen en dat wordt in de film volledig uitgespeeld op het einde. Heel mooi, hoewel het toch wel vrij zware kost is, maar het blijft hoe dan ook een uitdaging om de gruwelen van de oorlog op een kindvriendelijke manier uit te beelden in anime. Giovanni's Island slaagt daar wel in.

Jobanni no Shima is een meeslepend en ontroerend anime. Hier en daar een regelrechte tearjerker zelfs.

Qua tekenstijl eigenlijk best bijzonder (gebruik makend van wilde brush strokes waardoor scenes soms iets abstracts krijgen), maar dat went hier best snel (ergo zo verbluffend vond ik het ook weer niet).

De scenes aangehaald door Rokuro hierboven behoren ook tot mijn favorieten (vooral die met het treintje, wauw!), dat kinderlijk enthousiasme als perfecte backdrop/tegenhanger voor hele zware gebeurtenissen.

Toch blijft een hele hoge waardering uit, daarvoor had ik nog iets meer van de kleine vignettes/scenetjes gewild. Of misschien kan hij gewoon niet tegen Grave of the Fireflies op..

Ik moest hier en daar denken aan de serie Windy Tales (2004). Vooral de hoekigheid van sommige wolkpartijen en sommige charactar animaties.

Edit: Op de titelrol kwam toch echt Studio 4°C voorbij.

Toch is het Production IG: Jobanni no shima (2014) - Company credits - IMDb, met ook deze credit: Studio 4°C (in-between animation)...

Op het einde van de film gaat het allemaal net iets te lang door, wil de regisseur echt alle sentimentele troeven uitspelen... Maar verder heb ik ervan genoten. Prachtige film.

Goed.

Maar ook niet meer dan dat. Het is echt onbegrijpelijk dat I.G tegenwoordig met films als deze op de proppen komt. Qua tekenstijl is het dan misschien geen Ghibli, het is toch duidelijk waar de film de mosterd haalt. En zoals de meeste naäpers komen ze nog in geen 100 jaar in de buurt.

De tekenstijl is best apart inderdaad, maar zoals danuz al zei went het erg snel. Komt vooral ook omdat er qua regie zo weinig mee gedaan wordt. Het zijn de klassieke shots, de pans en alles braafjes aan elkaar gemonteerd als was het een live-action film. Dat maakt het toch allemaal een hoop saaier. Gelukkig dat er een aantal stijlbreuken zijn, anders was het nog een halfje lager uitgevallen denk ik.

De link naar Hotaru no Haka is niet te missen, al is de setting wel duidelijk anders (en voor de meesten een stuk minder bekend denk ik). Zag laatst nog een artikel verschijnen dat Japan weer helemaal into WOII is, deze film sluit daar naadloos bij aan. Het gedweep met Night on the Galactic Railroad vond ik dan weer wat minder, maar ik heb het niet zo met de anime versie van dat verhaal (benieuwd ook wat de herziening van Spring en Chaos gaat opleveren).

Verder inderdaad een tranentrekker met een érg melig einde. Het is allemaal zo netjes en braaf geworden in die anime films van tegenwoordig (al kan je dat ook wel zeggen over vele andere recente Japanse films). Het kijkt op zich wel aardig weg en de film heeft mooie momenten, maar ik mis toch een beetje regisseurs met een eigen stijl en eigen visie. Dit soort "nee nee, 't is geen Ghibli maar eigenlijk toch wel" cinema ben ik wat moe aan het worden.

3.5*