Jamesy Boy (2014)

Gebaseerd op het waargebeurde verhaal over de misstappen van de tiener James Burns. Een 'fucked up kid' die gedurende zijn celstraf van een oudere mede 'convict' de wijsheid meekrijgt om niet dat te worden wat er van hem terechtgekomen is.

De meestal slaapverwekkende clichés vliegen je om de oren, en uiteraard vertelt dit verhaal niets nieuws. Om zo'n herhaling van zaken na tig keer als acteur te moeten neerzetten moet haast wel een kwelling zijn.

Lofranco en Burns trokken een jaar met elkaar op voor de opnames en Burns was iedere dag van de opnames bij de set aanwezig. Voor mijn gevoel heeft dit geen verschil kunnen maken.

Dat de verhaallijn t.a.v. oorzaak en gevolg door mekaar heen gefilmd werden, is best aardig gedaan. Helaas is dit niet genoeg geweest om de film te redden.

Trouwens de plotomschrijving is behoorlijk overtrokken van aard. De sterke vriendschap waarover wordt geschreven, heb ik niet kunnen waarnemen.

Aangenaam waargebeurd misdaad drama met een sterke cast , het ziet er allemaal erg geloofwaardig uit en je wordt al snel in het verhaal ingezogen. De film duurt bijna 2 uur maar de tijd vloog om en dat is vaak een goed teken.

Redelijk waargebeurt drama, maar ook erg cliché. Hoewel het verhaal niet hoogstaand is en min of meer ook een 13 in een dozijn verhaal is (zou het goed doen op een zender als de EO), wist het me wel te boeien en met de uitvoering zat het ook wel goed. Het was leuk gedaan dat de twee verhalen (het slechte pad van James en de omkeer van James) mooi door elkaar heen vloeide. Dat deze film net boven de middelmaat uitsteekt is mede te danken aan een aantal bekende acteurs zoals James Woods (speelde goed) en Ving Rhames.

Al met al leuk om eens gezien te hebben, maar meer ook niet en dit is ook typisch een film die je snel weer vergeten bent.

P.S. die Taissa Farmiga (als Sarah) vond ik wel een leuke en vooral lieve verschijning. Dat ze de veel jongere zus is van Vera Farmiga is goed te zien, want qua uiterlijk lijken ze veel op elkaar.

Meeslepende film. Overigens een simpel misdaad verhaal wat deels in de gevangenis plaats vindt. De flashbacks kwamen gekunsteld over. Het is net geen ruime voldoende. Het acteren is goed. Alleen een soort Justin Bieber in de hoofdrol kan toch geen voorspellende waarde hebben, hoop ik.

Overigens speelde het mannetje aardig zijn rol.

Vlak verdwalen.

De op automatische piloot acterende James Woods lijkt een beetje verdwaald in deze vlakke gevangenisfilm. Ook Rhames lijkt - zoals wel vaker - enkel voor het geld te zijn opgedraafd. Alle clichés worden uit de kast getrokken, want het is immers toch op een waargebeurd verhaal gebaseerd. Waar een hoop mensen altijd blij worden van dat gegeven, gebiedt de eerlijkheid te zeggen dat het vaak de grootste tegenvallers betreft. Gelukkig niet altijd, maar ook dit 'waargebeurde verhaal' weet weinig indruk achter te laten. Of het moet hoofdrolspeler Spencer Lofranco zijn, die hier wordt geïntroduceerd.

Redelijk.

Now you keep writing.

It don’t matter about what,

it don’t even matter if it’s good or not.

Het zoveelste moraliserende “jongen-op-slechte-pad-komt-tot-bezinning” EO verhaal. Er zijn waarschijnlijk wel meerdere zulke gevallen waarover een verhaal zou kunnen verteld worden. Ondanks het feit dat dit een op waargebeurde feiten gebaseerd verhaal is, is het een film volgepropt met cliché elementen. Het zal wel een inspiratie zijn voor sommigen, maar dat was de film “Life of a King” met Cuba Gooding Jr. ook. Alleen was deze laatste overtuigender en geloofwaardiger. James Burns leek eerder op een lid van “The Backstreet Boys” of een hedendaagse persiflage van James Dean, met zijn gladgeschoren uiterlijk en perfect zittend kapsel. Hopelijk stonden de airco’s in de filmzalen op maximum zodanig dat ze niet massaal de flauwgevallen tienermeisjes moeten evacueren.

James Burns (Spencer Lofranco) is een getroebleerde jongen die eigenlijk bijna zijn hele jeugd in instellingen heeft doorgebracht en al op 14 jarige leeftijd rondloopt met een enkelband. Zijn strafblad is dan ook al indrukwekkend lang met als hoogtepunt het bedreigen van zijn moeder haar vriend met een mes. Zijn alleenstaande moeder Tracy (Mary-Louise Parker) doet er alles aan om hem terug op een maatschappij aanvaard spoor te zetten. Alleen voelt James zich onbegrepen en het ontbreekt hem de wil om zijn leven op een andere manier aan te pakken. Hierdoor ontspoort hij algauw en is weer volop bezig met rondhangen, spijbelen, jointjes roken en uiteindelijk deelnemen aan het beroven van een lokale winkel. Hierbij ontmoet hij Crystal (Rosa Salazar), de lokale matras van de buurt, die hem introduceert bij Roc (Michael Trotter), een lokale bendeleider en drugshandelaar. Door zijn stoere en blijkbaar angstloze houding, krijgt James meer respect van Roc die hem na een bepaalde tijd als zijn rechterhand promoveert. Toch probeert James op een bepaald moment zijn leven terug op orde te brengen en ontmoet hij Sarah (Taissa Farmiga), de dochter van de eigenaar van de lokale winkel die ze voorheen hebben beroofd. Maar toch loopt het uiteindelijk mis en beland James in de gevangenis. Zijn stoere en zelfdestructieve houding brokkelt daar langzaam maar zeker af. Mede door toedoen van Conrad (Ving Rhames) die levenslang heeft gekregen en James probeert te overtuigen om niet op dezelfde manier te eindigen.

Buiten het cliché gehalte is ook de ongeloofwaardige prestatie van Lofranco een tegenvaller. Hij komt geen seconde over als een zelfdestructief en dreigend bendelid. Meermaals vond ik het eigenlijk een beetje lachwekkend als dit goedogend tieneridool met een zwaar pistool ligt te zwaaien naar een redelijk zwaar uitgevallen gangster. Direct associeerde ik dit met de arrestatiefoto’s van "Justin Bieber". Ook zo’n engelengezicht. Over het algemeen is de acteerprestatie van Lofranco wel behoorlijk, alleen zijn uiterlijk paste er niet bij. Vanzelfsprekend hebben we de nimmer opgevende moeder die nog altijd een beetje hoop heeft dat haar zoon toch nog tot inkeer zal komen, maar uiteindelijk het onderspit delft en een onverschillige houding aanneemt. Er verschijnt een vriendinnetje op het toneel dat natuurlijk zorgt voor de verkeerde vrienden en hem meesleurt in zijn ondergang. Het gevangenisleven is natuurlijk weer een strijdperk met verschillende rivaliserende bendes en een nogal imposant overkomende bendeleider (Taboo van The Black Eyed Peas) die, hoe hadden we het kunnen weten, totaal geen indruk maakt op James waardoor ze meermaals elkaar in de haren vliegen. Het zielig nieuwkomertje hoort er ook nog bij. Weeral zo iemand die eruit ziet alsof hij nog niet eens een vlieg zou kwaad doen, en waar direct de stoere jongens op afgaan om hem te treiteren, waarna James weeral in de bres springt voor deze zwakkeling. En dan is er nog de reddende engel in de vorm van Ving Rhames. Een figuur die eruit ziet als een pletwals en je moeiteloos zou platdrukken om te dienen als beleg tussen zijn boterham, maar die tot inkeer is gekomen in de gevangenis en droomt over Rio de Janeiro en het enorme beeld dat op de top van een berg staat met gespreide armen ... zucht. Uiteindelijk weet hij James te overtuigen om het ook over een andere boeg te gooien, waarna deze zich naderhand ontpopt als toekomstige poëet en diepmenselijke rijmpjes begint neer te pennen. Het overbekende beeld van iemand die ijverig iets neerschrijft, peinzend enkele seconden in het oneindige voor zich uitkijkt en dan enthousiast verder begint te schrijven, mag dan ook niet ontbreken.

“Jamesy Boy” is een doorsnee verhaal waarover je je afvraagt of hierover wel een film gemaakt moest worden. Er zijn nog zoveel andere als James in de wereld. De enigste mooie momenten waren de stille en fragiele met James en Sarah. Morgen ben ik deze al vergeten en in de toekomst als het nog eens ergens op één of ander televisiekanaal wordt uitgezonden, zal ik diep nadenken of ik deze al eens gezien heb of niet.

2,5*

Draak van een film. Het hangt van clichés aan elkaar, aan de loser van een hoofdpersoon erger ik me de hele film lang waardoor ik nooit met hem kan meeleven (dus boeit me het ook nergens) en nooit is er ook maar iets te vinden dat dat deze film rechtvaardigt. Niets dat ook maar enig nieuws onder de zon legt. Dan op het eind nog die wansmakelijke speech (uiteraard, zo een film is het) en dan ben je me echt kwijt. Blijven over in de eerste helft een aantal lekkere stukjes met hiphop en één fantastische scène op muziek en een wat dromerige sfeer, maar ook van dat is in deel twee niets meer te vinden. 1,0*.

Meeslepend gevangenisdrama gebaseerd op een waar verhaal. Film met goede acteerprestaties vooral van Woods en Rhames. Alleen de talrijke flashbacks vond ik iets teveel van het goede. Toch een film die het herbekijken waard is

voor dat ik mijn mening ga geven over deze film wil ik een aantal dingen een punt achter zetten of iets recht zetten wat andere mensen hier zeggen...

sommigen mensen hier vinden deze film cliché oke daar kan ik me in vinden maar vele van jullie zeggen ook waarom dit verhaal van james verfilmd moet worden er zijn veel jongere die zo leven en die dit mee maken! << en die mensen die dit zeggen snappen het niet! james heeft zijn verhaal laten verfilmen omdat hij wil laten zien dat het zo niet kan en in de hoop dat vele jongere op tijd inzien dat james gelijk heeft en dat vind ik goed! en daarom is deze film op aarde gekomen. en het verhaal kan zeker cliché zijn maar niet met dit inhoud vele films met zo'n verhaal zitten altijd wel dingen in wat zo'n klets is en ongeloofwaardig is en bij deze film is dat niet zo! dit is een film hoe een film hoort te zijn! zo puur zo realistisch zo zijn er weinig van daarom geef ik een 5 en ik geef niet gauw een 5 maar deze film verdiend het!