Wish I Was Here (2014)

Wish I Was Here is niet zo sterk als Braff's verbluffende debuut Garden State, maar Braff weet opnieuw te emotioneren. Al is het alleen al door de fantastische scene tussen Hudson en Mandy Patinkin.

3,5*

Voor zijn tweede film als regisseur (na het prima Garden State) kiest Zach Braff voor een nogal voorspelbaar en zoetsappig familiedrama, vol moraallesjes. Na een vrij cynisch/ komisch begin, met net iets te dik aangezet grof taalgebruik, vervalt het script al snel in standaard uitgewerkte perikelen rond twee broers (Braff en Josh Gad) en hun vader (Mandy Patinkin). En toch heeft de film zo zijn kwaliteiten, vooral in de meer dramatische scenes. Kate Hudson heeft eindelijk weer eens een mooie rol te pakken en Patinkin is eersteklas. Alle scenes waar hij in voorkomt zijn eigenlijk prachtig. Dan nemen we de rest maar op de koop toe.

Het begin is veelbelovend, maar na een kwartiertje of zo begint de film al echt in te kakken. Vlak, traag, en slaapverwekkend. Kon er mijn aandacht nauwelijks bij houden. Qua komedie is er maar nauwelijks iets te lachen, en het drama is sentimenteel, zoetsappig en veel te cliché.

Jammer. Er wordt wel mooi gespeeld, maar dat is niet genoeg om er iets interessants van te maken.

Leuke drama/comedy film die niet voor iedereen is weg gelegd denk ik....mede omdat de film zo rustig is...

De comedy in deze film is gewoon leuk al vind ik het zelf...ook zo,n drama randje aan de film kan er altijd erg waarderen.Acteer werk is goed te noemen evenals het camerawerk

Terwijl Braff's debuut Garden State destijds bij mij precies de juiste snaren wist te beroeren slaat Wish I Was Here de plank helaas danig mis. Middels gezochte typetjes, flauwe grappen en over-de-top huil-of-ik-schiet momenten probeert de film de vroege midlifecrisis van een gesjeesde acteur te combineren met het verhaal over de relatie met zijn excentrieke en getroebleerde familie. Hierbij worden grote kwesties als geloof, dood en transitie niet geschuwd maar ze komen nooit echt oprecht en vooral erg bedacht over. Een onbegrijpelijke misser als je nagaat dat Braff er 10 jaar aan heeft kunnen werken...

Eerste kwartiertje is nog wel aardig, dat is ook het enige deel van de film waar komedie in zit. Daarna versukkelt Wish I was here geleidelijk in het meest clichématige drama dat je op een regenachtige dinsdagmiddag kan verzinnen (en veel langer zullen de broers Braff er vast niet over gedaan hebben om dit te schijven). Naarmate de film vordert krijgen we steeds meer slow-motion scenes met intens gelukkig lachende mensen zonder geluid (begeleid door muziek, dat wel), evenveel shots van een begrijpend knikkende Hudson, en ondertussen wordt je bekogeld met B-acteurs uit Scrubs en andere series, wat de geloofwaardigheid ook niet ten goede komt. Nee, soms wel aardig, soms behoorlijk slecht, maar als dit het is voor Braff dan kan hij er beter mee ophouden.

In het begin is deze film met zijn humor veel te 'over de top'. Gewoon te nep. Daarna wordt de film weer te 'zoetsappig'. Dus voor mij werkte de film niet echt. Het is geen slechte film. Alleen wordt die hier wel erg hoog gewaardeerd.

Aardige film over een vader die het schoolgeld voor zijn kinderen niet meer kan betalen en hierdoor thuis-scholing gaat geven. De film kijkt gemakkelijk weg, voornamelijk vanwege de prettige setting, de fijne soundtrack en cast. Een aantal leuke dialogen, maar echt scherp wordt het nergens. Sommige scenes zijn wel wat te sentimenteel.

De tweede film van Zach Braff als regisseur begint heel grappig, maar verzandt te snel in een tamelijk melancholisch verhaal, tegen het sentimentele aan. De sf-intermezzo's doen de film ook geen goed in mijn ogen. Lang niet zo leuk als Braff’s debuut Garden State.