Il Capitale Umano (2013)

Een film waar niet echt iets fout aan is, maar wel compleet volgens het boekje.

Stilering is degelijk, en zal bij veel mensen in de smaak vallen, maar naar mijn smaak weet het nergens te excelleren. Voor het verhaal geldt dat helemaal. Het plot is eigenlijk een whodunnit, waarbij de verwikkelingen tussen de personages uit verschillende perspectieven wordt getoond. Hierbij wordt de toeschouwer flink gemanipuleerd zodat deze flink het verkeerde bos ingestuurd wordt. Na afloop blijken de puzzelstukjes toch op een andere wijze in elkaar te klikken, wat natuurlijk een leuk trucje is, maar als het het enige is waar de film op steunt, is het voor mij wat te mager.

Acteerwerk is in orde. Niet alle personages zijn sympathiek. Met name vader Dino is iemand die ik niet graag als vriend zou hebben; hij komt me teveel over als iemand die maar aan rotzooit. Het sikje helpt ook niet. Niemand komt echt fout over, wat dat betreft is de film niet zwart-wit, maar echt memorabel is geen enkel personage.

Op alle vlakken dus aardig, maar niet excellent. Mijn waardering is er dan ook naar: 2,5*.

Letterlijk opgevat, zou je dat inderdaad als een beetje het probleem van deze film kunnen beschouwen. Ik ken het boek niet, maar dit lijkt me weer een verfilming die teveel lijnen van het oorspronkelijke verhaal wil vasthouden. Of althans, er niet helemaal in slaagt om het boek te vertalen in een evenwichtig scenario. Sommige relaties en karakters komen niet geheel uit de verf, en andere worden weer iets teveel... ‘verteld’.

Kwestie van keuzes maken, denk ik; of anders een film van pakweg drieënhalf uur fabriceren.

Niettemin, als combinatie van drama van gemankeerde onderlinge (familie-) relaties en zedenschets tegen de achtergrond van de hedendaagse morele en maatschappelijke malaise, is dit toch zeker de moeite waard.

De structuur van drie hoofdstukken (drie verschillende perspectieven op hetzelfde verhaal) werkt goed, en zet de posities van schijnbaar nauw met elkaar verbonden personages mooi neer als compleet verschillende werelden. In de finale echter wordt de boel naar mijn gevoel weer iets te veel en te snel afgehecht, met zelfs allerlei afsluitende, schriftelijke mededelingen.

Zoals zo vaak, zijn de vrouwen hier de moreel gelaagde heldinnen tegenover het platte egoïsme en materialisme van de mannen. Acteerwerk is over het algemeen ok; met name Valeria Bruni Tedeschi - als gefrustreerde, emotioneel verwaarloosde echtgenote en moeder - is hier goed bezig.

Met Fabrizio Bentivoglio als Dino heb ik wat meer moeite; die neigt naar mijn smaak iets te veel naar het karikaturale - een pias met een enorme plaat voor de kop, als een wat misplaatste grap in een verder tamelijk serieus drama.

Maar de op het eerste gezicht volkomen maffe scène met de stevige tongzoen als onderdeel van het eisenpakket van Dino’s poging tot afpersing van de familie Bernaschi, waar Carla na enige aarzeling nog op in gaat ook, is tegelijkertijd misschien tekenend voor Carla als liefhebbende ‘amateur’ vol schuldgevoelens in een wereld van koude, emotioneel debiele ‘professionals’.

Toegegeven, Valeria Bruni Tedeschi is geen Monica Vitti, en Virzi is geen Antonioni, maar deze film mag best gezien worden.

Ik vind Paolo Virzì een van de beste Italiaanse regisseurs van het huidige tijdgewricht. Ook met deze film en het door hemzelf geschreven scenario laat hij dat weer zien. Het verhaal zit knap in elkaar en geeft — tegen de achtergrond van een onderzoek naar een dramatisch ongeval— een actueel inkijkje in de rücksichtsloze zucht naar zelfverrijking in de financiële wereld tijdens de hedendaagse crisis. In dat licht bezien is de slotscène met feestende graaiers een afknapper. Dat ligt overigens niet aan de film maar meer aan mijn eigen gedachten daarover. Intrigerende, gelaagde film, uitstekend geregisseerd door Virzì en met een in het oog springende vertolking van Valeria Bruni Tedeschi, een actrice die eigenlijk nooit verzaakt.

Uitstekende film waarin het niet duidelijk is wie een verkeersongeval veroorzaakt heeft. Een prima verhaal dat mede door zijn opzet onderhoudend en redelijk spannend is (hetzelfde verhaal wordt vanuit drie verschillende personages verteld). De personages zijn allemaal goed neergezet en weten te boeien. Alhoewel de apotheose zeker goed is, wordt niet alles even goed afgewerkt. Met gemak 3.5 sterren.

Sterke film met een aangename Italiaanse look & feel en de bijbehorende melodramatische verwikkelingen.

De opzet met opeenvolgend het verhaal vertelt vanuit het perspectief van verschillende personages geeft het geheel wel iets extra's.

Knappe film met een boeiende structuur en met een kijk op bepaalde maatschappelijke klasses.
De Fransen - toch medeproducers - hebben de titel van de film vertaald als "Les Opportunistes". Dit slaat dan in de eerste plaats op de figuur van Dino (toch typisch vertolkt door Fabrizio Bentivoglio), zeker niet op dochter Serena en niet op Carla (weer onweerstaanbaar overtuigend vertolkt door Valeria Bruni Tedeschi), alhoewel ze toch geen seconde aarzelt om van haar rijkdom gebruik te maken om een fiks bedrag aan Dino uit te betalen, om haar zoon van elke verdenking wit te wassen
"Il Capitale Umano" - een term uit het verzekeringswezen, zo blijkt - is een film die vanaf de eerste scene interesse opwekt en daarin over de gehele lengte slaagt.
Eerste film die ik zie van deze regisseur en een absolute meevaller.

De opzet waarbij het verhaal wordt verteld vanuit drie verschillende personages is interessant om te volgen.

Over heel de lengte te zien blijft het verhaal niet altijd even boeiend, maar de heerlijke Italiaanse sfeer en het uitstekende acteerwerk van Valeria Bruni Tedeschi weet de aandacht vast te houden. Heerlijk stemmetje overigens van deze dame. 6/10

Paolo Virzi leerde ik recentelijk kennen via het degelijke La Pazza Gioia (2016) en uiteraard van het innemende hartverwarmde The Leisure Seeker (2017). Ook met deze Il capitale umano levert Virzi een erg mooie kwalitatieve film af. Een film die me onbekend was, maar eentje die ik zeer wist te appreciëren.

De film koppelt een aantal verhaallijnen aan elkaar en bekijkt (herhaalt) ze vanuit verschillende personages. Geen originele verhaaltechniek, maar wel steeds boeiend om te volgen. Sommige scènes keren terug vanuit een ander perspectief, maar echt repetitief wordt het nooit omdat er steeds nieuwe nuances aan het licht komen. Dino is een wat eenvoudige goedgelovige kleine makelaar die door de relatie van zijn dochter met haar vriend in contaxt komt met diens aristocratische vader Giovanni. Dino’s naïviteit wordt mibruikt en hij investeert een grote som geld in één of ander fonds. Een andere verhaallijn gaat over een verkeersongeval dat een donkere schaduw werpt over beide gezinnen.

Het fijne aan de film is dat Virzi veel aandacht schenkt aan de uitdieping van de verschillende personages. Giovanni is iemand die over lijken gaat en zijn zaakjes liefst zo ver mogelijk weghoudt van zijn vrouw Carla. Carla daarentegen zit gevangen in haar gouden kooi en verlangt naar een eigen carrière én leven. Verder is er aandacht voor de mooie Italiaanse sfeer en de grandeur die je ook tegenkomt in La grande bellezza of La pazza gioia.

Doordat Virzi zichzelf nooit verliest in het verhaal en de acteerprestaties top zijn, heb ik erg genoten van deze film. Een kleine aanrader. Mooi!

Menselijke mozaïek

Een tijd geleden was Le Notti Magiche mijn eerste kennismaking met regisseur met Paolo Virzì en dat smaakte naar meer. Tot mijn vreugde ontdekte ik dat ik één van zijn vorige films ooit eens had opgenomen en de goede verstaander zal al wel begrijpen dat dat deze Il Capitale Umano is. Ik had absoluut geen idee over wat de film ging gaan, laat staan wie er allemaal in ging meespelen maar ik hoopte gewoon op een leuke film die Le Notti Magiche kon evenaren.

En ja, dat heb ik gekregen. Ik vind Le Notti Magiche nog net iets beter maar dat zal waarschijnlijk zijn omdat het onderwerp me iets nauwer aan het hart ligt. In Il Capitale Umano volg je een aantal personages die onlosmakelijk met elkaar zijn verbonden en wordt langzamerhand het ongeluk van een fietser ontrafelt. Je ziet dezelfde scènes uit verschillende oogpunten en hoewel het een kunstje is dat we al wel eens eerder hebben gezien, zitten er genoeg wendingen in die het geheel fris houden. De verhaallijnen op zich (de relatie tussen twee tieners en de druk van de ouders, de vader die besluit te investeren in het fonds van zijn schoonfamilie, de zwangerschap, ...) zijn allemaal redelijk platgetreden en toch weet Virzì ervoor te zorgen dat het nooit te gekunsteld overkomt. Tikkeltje teleurgesteld in het einde weliswaar, de knieval voor er toch een soort van happy end van te maken met Luca die het uiteindelijk toch overleeft en zijn straf uitzit had niet gehoeven maar voor de rest weinig op aan te merken.

Ook wel omdat de cast dit met verve weet te brengen. Ik kan me perfect voorstellen dat mensen zich irriteren aan Fabrizio Bentivoglio maar ik vond zijn invulling van Dino net perfect. Inderdaad iemand die je zelf niet perse tot je vriendenkring zou willen rekenen maar Bentivoglio doet dit erg goed. Beetje schrijnend hoe hij zich in zijn naïviteit laat meesleuren maar het levert nog wel toffe momentjes op zoals het moment dat hij daar in zijn tennisoutfit die vergadering va Giovanni komt verstoren. Spilfiguur is echter Matilde Gioli en daar duurt het wel eventjes vooraleer die echt in haar rol van Serena lijkt te komen. Niet dat ze slecht is maar ze geraakt duidelijk meer en meer in haar sas wanneer de plotlijn op haar komt te liggen. Dit is echter het soort film waarbij alles in elkaar moet klikken en het is eigenlijk niet fair om er maar een aantal mensen uit te pikken. Guglielmo Pinelli is als Massimiliano misschien wat de zwakste schakel maar de twee gezinnen zijn op zich allemaal gewoon erg goed gecast.

Tof! Het merendeel van het oeuvre van Virzì lijkt jammer genoeg niet zo gemakkelijk te vinden zijn als hoe ik bij deze film en Le Notti Magiche ben terecht gekomen, maar misschien toch eens wat meer moeite doen. Het idee om dezelfde gebeurtenissen uit verschillende standpunten te tonen is niet nieuw maar wat maakt dat uit als de uitwerking de moeite is. Ooh ja, wat ben ik gecharmeerd door Valeria Bruni Tedeschi.. Zo'n typische Italiaanse schone die dan ook nog eens uitstekend kan acteren. Meer van dit!

4*

Best een ingewikkeld verhaal om even in een paar zinnen samen te vatten. Ga ik dus ook maar niet doen. Maar ik vond het wel een intrigerende film met een dito verhaal dat mooi opbouwt vanuit diverse gezichtsstandpunten. Ook vond ik de totaal verschillende personen en diverse milieus binnen de film aangenaam om te ervaren in dit verhaal. Het zat best knap in elkaar zonder dat ik echt gaten in het script heb kunnen ontdekken. Een fout die snel gemaakt is als je de film zo ingewikkeld maakt. Het enige wat ik niet direct kon begrijpen was het allerlaatste geschreven verhaal. Ene Fabrizio kreeg ruim 200.000 euro, het "menselijk kapitaal", van de verzekering. Maar ik kon mij helemaal geen Fabrizio herinneren. Pas toe ik hier bij moviemeter na ging lezen wie er allemaal in de cast van de film zaten, zag ik dat het de fietser was die omvergereden was. Niet zo verwonderlijk dus dat ik de naam niet onthouden heb. Die naam zal misschien in het begin van de film wel gevallen zijn, maar verder had die man ook niet echt een prominente rol in de film natuurlijk. Althans als het gaat om scherm en acteertijd. Voor het verhaal was hij uiteraard wel heel belangrijk.