Venice 70: Future Reloaded (2013)

Het zijn 72 regisseurs

Een record?

Wat loopt dit fout af ...

Met de opzet nochthans niks mis. Vraag 70 regisseurs om hun visie op de toekomst van film, daar moet toch wat interessants uitkomen, niet? Misschien dat de regisseursselectie van Venetië niet bepaald het juiste gezelschap was voor een project als dit, maar het valt echt compleet in het water.

Een aanzienlijk deel grijpt bewust terug naar het verleden. Onder het mom van "de toekomst is gebouwd op het verleden" (of gewoon een ander excuus, geen idee), maar het is compleet misplaatst. Zo'n Peter Chan die niet verder komt dan fotos van overleden regisseurs (een reeksje grote namen) ... wat moet je ermee? Is dat de toekomst van de cinema? Een reeks regisseurs die dood zijn?

Of neem Breillat. De vrouw zit eerst wat interessante nonsens rond film op te disselen, waarna ze afgeleid wordt door een groepje jongeren die niet naar de nieuwe Breillat film gaan, ze willen namelijk iets "luchtigs, waar ze niet bij na hoeven te denken". Wie verzint dit soort verheven bejaarde onzin? En dan heb ik het uiteraard nog niet over de honderden smartphones die de hoofdrol opeisen, want oh want hebben ze het toch moeilijk dat hun grootse meesterwerken op kleine schermpjes afgespeeld worden.

Een ander deel van de kortfilms kon ik niet eens aan het onderwerp linken. Ki-duk maakt doodleuk een film over z'n mam die een potje kookt voor hem ... mkay? Of wat met Akomfrah, die ondanks een redelijk visueel tripje het voornamelijk heeft over zijn near-miss bij de Boston bombing. Leuk, maar wat heeft dit met het onderwerp te maken?

Het is hard zoeken naar een paar positieve shorts, die het gezeik en zwartgallige gezeur over de toekomst links laten liggen. Sono viert de toekomst van de cinema, die ook zijn toekomst is. Een beetje verheven misschien, maar er straalt ten minste al wat plezier vanaf. Tsukamoto gaat dan weer op zoek met z'n kids en levert een grappig papieren Kaiju werkje af. Niet hoogstaand, maar hij gelooft in ieder geval in een toekomst.

Is er nog Placido, die vraagt om de jeugd te steunen, en er is Franco, die vreemd genoeg het meest relevante filmpje van allemaal op tafel legt. Hij begint met de ondertussen wel bekende quote van Coppolla, om daarna daad bij woord te voegen. Het is allemaal niet geweldig, maar ten minste wel relevant.

Mnee, veel plat gewauwel en magere interpretaties. Duidelijk niet het juiste volk voor een thema als dit. Over de toekomst van de cinema kom je maar weinig te weten, ze hadden het beter Venice 70: Past Revisited genoemd.

1.0*