Ingeborg Holm (1913)

De oudste speelfilm die ik ooit zag is behoorlijk saai. Het verhaal is zeer eenvoudig en de camera (uiteraard) erg statisch, de trage editing helpt ook niet mee. Ik zag overigens een versie van 72 minuten.

Hooguit interessant als tijdsdocument en uit filmhistorisch perspectief.

Films die 5-10 jaar later gemaakt werden zijn flitsend vergeleken met Ingeborg Holm.

Best oké.

Stokoud - één van de oudste die ik ooit zag. Wellicht daardoor nogal ver van hetgeen ik doorgaans zie en ook gewoon ben. De tijdsgeest van 1913 zorgt natuurlijk voor wat hordes die genomen moeten worden, maar de restauratie lijkt mij goed gelukt. Sowieso mooi als tijdsbeeld en kennelijk - als ik het hier zo lees - ook belangrijk geweest voor het leven van de Zweed anno 1913. Verhalend nogal dramatisch, maar daardoor niet per se slecht gebracht. Ook opvallend dat men vandaag de dag nog discussies heeft over het tekort aan interessante vrouwenrollen terwijl deze film meer dan een eeuw geleden 'gewoon' gemaakt werd. De grootste charme zit 'm in het tot leven brengen van figuren die doorgaans enkel op foto terug te vinden zijn - in een fotostudio poserend in schoonste kostuum, de lach weggemoffeld onder een dikke snor.

3

Die gerestaureerde oude stomme films hebben wel wat. Netflix heeft er blijkbaar een aantal in zijn aanbod zitten. Nu niet dat die het grote mainstream publiek gaan trekken. Met het stemmige rustige pianomuziekje heeft de film wel iets sereen. Het is eens iets anders dan de bombastische orkestmuziek dat soms nogal overweldigend is.

Een sociaal drama hier waarbij een vrouw haar hebben en houwen verliest door schulden en armoede. Eerst overlijdt haar man door een ziekte en nadien verliest ze ook nog eens haar kinderen door plaatsing. Niet omdat ze in se geen goede moeder is, wel omdat de opvatting destijds was dat armen minder goed konden zorgen voor hun kinderen. Treurig.

Erg weinig pancartes met tekst. Het zijn vooral de beelden die voor zich spreken. Fijn om meegepikt te hebben.