Sai Nam Tid Shoer (2013)

Deze documentaire met een gedramatiseerde rode draad oogstte blijkbaar heel wat lof in Locarno en elders. Het ligt ongetwijfeld weer eens aan mij, maar wat een doffe ellende. Pas op de helft komt het pure documentaire karakter boven tafel (eerst even door extreem saaie scenes ploeteren). De rest van de scenes zijn gewoon beschouwend en verre van interessant, informatief en wat al niet meer. Mensen die natte plekken krijgen in hun onderbroek van termen als 'contemplatief', 'verstillend' en 'poëtisch' zullen deze prent ongetwijfeld als mooi ondervinden. Deed ik ook wel, bij het gedramatiseerd rode draadje van de vissende man. Mooie onderwaterscenes en maan-/zaklamplicht weerspiegelend op het wateroppervlak. Snotter.

Ah, weer zo'n pakketservice pareltje ten prooi gevallen aan de MovieMeter barbaren

Toegegeven, dit is wel het type film waar ik natte plekken van in mijn onderbroek krijg. Alsnog verbaas ik me hier serieus over de lage scores. Redelijk verwant aan (Thaise meester) Weerasethakul, dat is wel duidelijk. Ook enkele dezelfde connecties op de credits te zien. Misschien zelfs nog minder plotgericht met een erg losse structuur en iets meer kunstzinnig en experimenteel camerawerk. Intellectueel minder uitdagend, maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt door de geweldige sfeerschepping. Het enige waar het een beetje aan schort is dat het nog verder uitgewerkt had kunnen worden. In enkele scènes wordt een fade-out ingezet terwijl verdere uitwerking wat meer inhoud aan het geheel zou hebben gegeven. Verder is het ook een hele diverse film met verschillende cinematografische en narratieve stijlen en groots gebruik van locaties en lokale bevolking. Zowat ieder shot is compleet raak en dan is de film eigenlijk al geslaagd. De eerste keer 'gitaarmuzak' vond ik trouwens ook misplaatst en afbreuk doen aan de sfeer, maar de tweede keer klopte het wel. Weinig mis mee overigens en gemaakt door een lokale muzikant, helemaal in lijn met de authenticiteit van de rest van de film. In het hoekje van kleine films met een documentaristische en experimentele inslag wordt het toch niet veel beter wat mij betreft.

En niet te vergeten hulde aan Verhoeven voor het (onaangekondigd) beschikbaar stellen

Ik ga grotendeels met Mochizuki Rokuro, maar ben wat milder. Veel mooie elementen, maar voor mij miste het magie die me echt over de streep trok en waren veel van de scenes inderdaad te kort. Een heel duidelijk voorbeeld is de eindscene die al afgelopen is voor ik er inzit. De film mist voor mij toch echt ritme. Ben ook niet zo weg van de vorm waarbij de achtergrond van de film in woord door het beeld komt ergens halverwege de film.

Daar staat wel wat fraais tegenover. Vooral de scenes in en om het water en de gesprekjes in het dorp.