She's Gotta Have It (1986)

Leuk inderdaad, maar wel een beetje traag hier en daar. Grappig om te zien dat er in één van Lee's eerste films al veel dingen zitten die later (en vooral beter in Do the Right Thing) terug kwamen.

Jammer ook dat de knappe Johns zeer weinig hierna gedaan heeft...

3*

Leuke en vermakelijke Low Budget film van Spike Lee, hier nog duidelijk aan het begin van zijn sterke carrière.

Het tegen de camera praten doet het voor mij altijd erg goed, je wordt als kijker meer persoonlijk betrokken bij de personages en het verhaal er om heen.

Dit is een typische no nonsens film, what you see is what you get.

Puur vermaak dus

3,5*

Best plezierig in opzet ( o.a. de introducties en het vertelwerk naar de kijker), situatie (stof voor een Franse vaudeville) en uitwerking (eenvoudige dialogen maar recht op de man af, uitstekend acteerwerk....).

Genoten van dit zwart-wit (op één happy scène na) filmpje.

Redelijke Komedie / Romantiek (met ook wat Drama erin) over de zelfstandige vrouw Nola Darling, die worstelt om haar identiteit te behouden terwijl de mannen en vrouwen om haar heen haar proberen te beheersen en definiëren.

Deze eerste echte film van regisseur Spike Lee (speelt zelf ook mee in de film met een enorme grote bril) zit, ondanks dat het geheel is opgenomen in zwart/wit (op het dans verjaardagsfeestje van Nola in het park na, wat in kleur is), visueel aardig in elkaar en de vele dialogen weten ook regelmatig de aandacht te trekken. Overigens niet altijd want bepaalde scenes en dialogen zijn saai en ietwat langdradig. Hoewel de film bestempeld staat als o.a. een Komedie (wat het ook is) heb ik eigenlijk nergens om moeten lachen (hooguit wat glimlachen), maar het geheel zit wel zeer luchtig en vrolijk in elkaar en hetzelfde geldt voor het leuke en vrolijke sfeertje omtrent het verhaal. Het einde waarbij Nola een keuze moet maken (beter gezegd "ze kiest niemand"), was wel leuk.

Hoewel ik geen voorstander ben van in de camera praten (gebeurde veelvuldig in deze film), werd het hier eigenlijk wel leuk toegepast. Wat overigens ook leuk is gedaan door Spike Lee, is de vaak aparte vrolijke muziek welke werd toegepast bij scenes. De rol van Nola Darling werd leuk ingevuld door Tracy Camilla Johns (ze ging zelfs uit de kleren, best regelmatig en de tepel zuig scene met Spike Lee zag er best artistiek uit), maar ik had liever gezien dat Raye Dowell (in de rol van Opal Gilstrap) de rol van Nola had gespeeld, want haar vond ik toch een stuk aantrekkelijker. De cast deed het in het algemeen wel leuk.

Het is zeker niet de beste film van regisseur Spike Lee, maar wel een aardige om eens gezien te hebben. Ik heb hem in dit geval gezien op de televisiezender MGM.

P.S. de scene op het einde waarbij alle acteurs en actrices die een aandeel hebben in het verhaal het director cut board gebruiken, was wel geinig en leuk gedaan.

Kon me niet zo bekoren.

Deed me wat denken aan de hipster/mumblecore filmpjes van tegenwoordig. Type Francis Ha ofzo. Maar dan uiteraard de zwarte versie. Personages waar ik niet zo heel veel mee heb, een verhaaltje dat niet zo boeit en weinig richting.

Zo'n films kunnen leuk zijn, maar dan moet je toch echt wat met de personages of setting hebben. 't Is dat Lee het af en toe wel een beetje opleukt. Sommige trucjes zijn eerder knullig (die geëdite bedscene) of een beetje saai (de verjaardagsdans), andere momenten zijn leuker en zorgen ervoor dat de film nooit helemaal stilvalt.

Lee is sowieso een hit & miss regisseur wat mij betreft. Af en toe kan ik z'n films goed pruimen, maar even vaak doet het me redelijk weinig. Echt barslecht is het gelukkig niet, daarvoor heeft de film nog wel genoeg identiteit en is de speelduur ook kort genoeg, maar een geweldige start van z'n carriere vind ik het zeker niet.

2.0*

“It's really about control, my body, my mind. Who was going to own it? Them? Or me? I'm not a one-man woman. Bottom line.”

Leuk. Aan alles is te zien dat She's Gotta Have It één van Spike Lee’s eerste films is, maar de kenmerkende energie van de man is hier al volop aanwezig. Lee weet altijd een wereld te creëren die levendig en realistisch aanvoelt, met scherpe dialogen, een heerlijk tempo en een jazzy soundtrack. De zwart-wit beelden en de goed gecaste acteurs werken daarbij ook mee. She's Gotta Have It is duidelijk voor weinig geld gemaakt, maar dat is ook de charme van de film.

Goeie film over een jonge, zwarte, vrijgevochten vrouw uit Brooklyn en de mannen in haar leven. Niet echt een verhaal, maar wel goeie scenes en dialogen. De verschillende personages worden op een mooie manier geïntroduceerd. Alhoewel redelijk fris, zorgen de zwart/wit beelden en de jazzy soundtrack soms voor een stemmig geheel. Deze eerste Spike Lee-joint is al meteen duidelijk een Spike Lee-Joint.

Vrouwelijke seksualiteit in een machowereld. Spike Lee mag in 'She's Gotta Have It' (1986) nog niet het budget of de filmervaring hebben van later werk, maar toont in zijn eerste langspeelfilm al diens zelfbewuste eigen stijl. Neurotisch en intellectualistisch met een vleugje New Yorkse straathumor. Of zoals Nola Darling (Tracy Camilla Johns) wordt neergezet als een vrouwelijk archetype in de traditie van overspelromans als Madame Bovary of Anna Karenina. Vrouwen die uiting willen geven aan hun eigen seksualiteit en daarmee de hypocrisie blootleggen van een heersende zedenmoraal. Maar anders dan die tragische anti-heldinnen is Nola meesteres over haar eigen verlangens. Ze bepaalt zelf wie ze wel of niet toelaat tot haar lichaam, maar loopt nog altijd tegen dubbele standaarden aan.

Nola's partnerkeuze wordt in 'She's Gotta Have it' (1986) een luchtige ingang tot zwaardere thema's met maatschappelijke relevantie. Haar aanbidders nemen allemaal een positie in vanwaaruit ze kijken naar die vrije, losbandige vrouw die ze begeren. Kiest Nola voor de brave burgerman Jamie Overstreet (Tommy Redmond Hicks) die haar wil veroordelen tot een monogaam leven? Of voor de narcistische Greer Childs (John Canada Terrell) als de man met het geld en de middelen voor een goed bestaan, maar die nooit helemaal voor haar zal kiezen. Of gaat ze toch voor volksjongen Mars Blackmon (Spike Lee) met zijn scherpe observaties en opvliegende karakter? Even lijkt Nola al die mannen helemaal beu en broeit er zelfs iets met haar beste vriendin Opal Gilstrap (Raye Dowell). Tussen de regels koppelt Spike Lee Nola's ménage à trois aan bredere thema's als inkomensverschillen, marginalisering, een gemeenschappelijke Afro-Amerikaanse identiteit en natuurlijk specifiek de positie van de zwarte vrouw.

Soms zie je in een debuutfilm al de contouren van het soort oeuvre wat de cineast gaat krijgen. Zo werkt 'She's Gotta Have It' (1986) aanstekelijk omdat het een onvervalste Spike Lee-film is waar z'n belangrijkste thema's in samenkomen. Nog wat ongepolijst en low-budget, maar 'streetwise' op dezelfde innemende manier waarop Lee zijn typetje Mars Blackmon neerzet. Als een relativerende knipoog waar Kunst en populaire cultuur bij elkaar komen.

Een van Spike Lee's leukste films, nog altijd. De New York -sfeer van veel van zijn films is er al. Nola Darling is een leuk personage dat door haarzelf en haar die vriendjes wordt belicht. Veel speelsheid die Lee niet altijd meer had in zijn latere films. En vol met observaties maar dan lang niet zo nadrukkelijk en meer tussen de regels dan in sommige van zijn andere films. Het ruwe randje van deze kan ik erg waarderen. Flinke meevaller dit.

Uh.

Vermoeiender dan deze film worden ze tegenwoordig bijna niet meer gemaakt. Ik schrok er ook behoorlijk van dat dit van Spike Lee is. Als regisseur stelt hij toch best wat voor en enkel drie jaar na deze film leverde hij zelfs een favoriet van me af. Hier en daar herken je zijn regie-experimenten dan ook wel, maar She's Gotta Have It is vooral een onschatbaar saaie zit.

Met name het acteerwerk is te bedroevend voor woorden. Voor een film die zwaar op dialoog en verbinding leunt is dat een groot probleem. De meningen dat Johns de film op sleeptouw neemt kan ik dan ook niet ondersteunen, ik vond haar enorm belabberd spelen. Lee doet erg zijn best om van ieder personage een geheel ander en eigenzinnig typetje te maken, maar zelfs Lee himself acteert dusdanig slecht dat het totaal niet overkomt. Enige vorm van komedie valt er ook direct mee in het water.

Grootste troef is misschien de finale zelf, waar men het plots nodig vond om ook nog een moraal aan de film te breien. Dan heb ik het vooral over Johns die de heren even de les komt lezen. Met stomme verbazing zitten kijken naar deze afloop van de film. Als iemand geen recht van spreken heeft, is het Johns. Soms nog wel leuke editing, toegegeven. Het leukste stuk vond ik de aftiteling, waar mensen gewoon zichzelf zijn in plaats van deze kartonnen en oersaaie personages. Met afstand een aantal van de slechtste acteerprestaties die ik ooit heb gezien. Ben blij dat de film na 84 minuten weer kon worden afgesloten.

Goh.

Niet geheel onorigineel en Spike Lee kan effectief wel een aantal ideetjes leuk uitwerken. De film ziet er behoorlijk sfeervol uit in zwat-wit. Enige manco, en dat is nogal een groot manco wat mij betreft, is dat het hoofdpersonage strontvervelend is - en op de koop toe nogal matig vertolkt wordt. Een misser, anders konden neurotische kantjes van de andere personages mogelijk een Woody Allen-light opleveren (in een heel andere setting, welteverstaan).

2