Pueblito (1962)

Won de Prijs van de Beste Spaanstalige film op het Internationaal Film Festival van San Sebastián in 1962.

Bedankt voor de info .

Die prijs is misschien vreemd aangezien Fernandez in 62 al tamelijk passé was, maar in Spanje liepen ze een beetje achter. De hoogtijdagen van Fernandez lagen natuurlijk in de jaren 40 en 50 met grote internationale erkenning, maar met dat soort melodrama's moest je onderhand niet meer aankomen op de grote festivals. Deze film had in feite ook uit 52 of zelfs 42 kunnen komen . Zoals die gozer op IMDB zegt : de wereld veranderde maar Fernandez ( die jullie ook kennen uit night of the iguana...) bleef vrolijk doorgaan met het maken van steeds dezelfde films.

Al zien we toch al wat veranderingen hier : de stemming is wat goeiiger, het verhaal bescheidener en het hysterische melodrama verdwijnt hier wat meer op de achtergrond, het wordt gebracht met humor zelfs en door deze wat kleinschaliger aanpak- noodgedwongen ook door de crisis in de Mexicaanse filmindustrie- is de film misschien wel beter te genieten dan vele van zijn gekendere melodrama's. Bovendien : Figueroa deed dit keer niet mee. Niet meteen goed nieuws natuurlijk, maar Fernandez gaf Draper de opdracht hem zoveel als mogelijk na te apen. Wat resulteert in de gekende Sovjet stijl in de montage en close- ups. Wel weer van de partij vaste scenarist Magdaleno en componist Diaz Conde.

Inhoudelijk is dit in feite een vervolg op rio escondido, gesteld dat Felix in dat gat was gebleven. Alleen is ze nu vervangen door Marquez als dorpsonderwijzeresje . Bad guy van dienst is Soler als de cacique , maar deze op het oog trademark Fernandez schurk blijkt hier niet zo heel kwaadaardig te zijn en uiteindelijk eerder komisch. Als held hebben we Cano de stoere architect op een heuse Harley, en er is gelukkig ook een femme fatale: Prado die met haar gekende dikke latinareet wiegt. Maar deze rol blijft uiteindelijk te vlak en te veel op de achtergrond, ondanks wat- ohlala- naakt en een verleidingsact in tropische setting aan de rivier. Ook deze nieuwe Eva echter krijgt in deze feel good film gelegenheid tot redemption.

Het is een film waar de scherpe kantjes af zijn duidelijk, zelfs de verplichte Grote Gedoemde Liefde blijft nogal flauw en bescheiden, ingetogener dan de voorgangers uit de Fernandez canon. Getuigend van optimisme omtrent de maatschappelijke ontwikkelingen ook en een lofzang op de zegeningen van de vooruitgang en onderwijs, geen spoor van een revolutionair vuur en schijnbaar tevreden met de langzame gang der dingen.

Kortom : een wat gezapige, maar wel sympathieke epigoon van Fernandez'hoofdwerken die door de bescheiden opzet nog wel te genieten is voor liefhebbers van oldschool cinema Latino style.

Wie heeft dit gezien ?