Le Joli Mai (1963)

Niks minder dan briljant geschoten dit. Kunstwerkje.

Chris Marker is vooral bekend dankzij La Jetée en Sans Soleil, en waar ik bij de eerste alle lof wel kon begrijpen had ik met Sans Soleil de nodige moeite, ik ben de hele film ook al vergeten op wat losse beelden na en heb hem met drie sterren misschien zelfs wat ruim bedeeld. Wellicht helpt een tweede kijkbeurt, ooit.

Enfin, ik ging met de nodige scepsis naar deze Joli Mai kijken, en deze beviel een stuk beter, sterker nog ik vond het een zeer interessante docu waarin Parijs en haar inwoners van begin jaren 60 worden geportretteerd. Veel minder poëtisch misschien dan zijn latere werk, maar dat vond ik eerlijk gezegd juist wel prettig. Dat wil overigens ook niet zeggen dat dit een rechttoe rechtaan docu is of dat het aan diepgang ontbreekt.

Mensen worden geïnterviewd met de nodige ironie (een uitvinder praat over zijn werk terwijl de camera een wandelende spin op zijn jas volgt) en soms kan de interviewer zijn minachting nauwelijks verbergen zoals bij de gesprekjes bij de beurs, maar de meeste gesprekken zijn met open vizier waarbij de geïnterviewden goed en welbespraakt uit hun woorden komen. Van alles passeert de revue: de Algerijnse onafhankelijkheidsoorlog, armoede, toekomstdromen, politiek, het weer...mijn favoriete scène was de vroege introductie van "bullshit jobs" en het mijmeren over een 20-urige werkweek. Ook aan het woord komen een jonge Beniner en een Algerijnse atheïst die het multiculturele Parijs vertegenwoordigen, en die hun ervaringen met racisme delen. De sporadisch gebruikte muziek van Michel Legrand is fraai maar het meest in het oor springend is als Yves Montand halverwege het lied Le Joli Mai inzet.

Aanrader.