Ni Pour, ni Contre (Bien au Contraire) (2002)

Het ontbreekt in het laatste beeld van de film eigenlijk alleen nog aan een vette knipoog van Marie Gillain, want net als de ludieke titel duidt die afsluiting erop dat regisseur Klapisch nooit de bedoeling heeft gehad om een serieuze misdaadfilm te maken. Hij is in die opzet goed geslaagd. Deze luchtige melange van humor, misdaad en spanning is erg vermakelijk, vooral dankzij het acteerwerk van een kostelijke cast onder aanvoering van Marie Gillain, die in het laatste deel haar rol in Tavernier’s L'Appât nog eens dunnetjes overdoet. Een leuke, onderhoudende film.

Op de achterflap van de spécial 'coffret' van Ni Pour Ni Contre die ik tweedehands bij Evasions vond, las ik dat men de film 'de beste misdaadthriller sinds Melville' noemde. Ik heb een hekel aan Meville, dus liet ik die DVD mooi liggen. Had ik beter niet gedaan. Nu dat ik de film gezien heb en er erg van genoot, zou ik wel het bijgeleverde 'livret' wel eens willen lezen. Misschien staat er wel iets vermeld over het maakproces van de film. Eerlijkheid gebiedt mij om vast te stellen dat Klapisch Melville wel evoceert, o.a. door de film aan de Champs Elysées te laten starten. Maar deze knipoog is helemaal geen ergerlijk retrosymbool, verwacht dus geen Delon-klonen in muffe trenchcoats. Klapisch heeft net het scherpe inzicht (hij blijft bovenal een etnograaf) dat de onbetaalbare, übergecommercialiseerde Champs net als onweerstaanbare bling bling functioneert voor het hedendaags geboefte. De bandieten in Ni Pour Ni Contre zijn dan ook geen elegante huurmoordenaars zoals in het Melville universum, maar ordinaire parvenu's die als statussymbool om drie uur 's nachts een twintig euro kostende waardeloze margherita te zitten verorberen bij Pizza Pino. Dan weet je dat je het gemaakt hebt.