Conspirator (1949)

Twee Taylors in 1 film zorgt voor een best aardige film met een redelijk meeslepend einde. 3 sterren

Een vergeten pareltje. Ik heb me geen seconde verveeld. Weliswaar zijn de communisten stereotiep slecht, maar het dilemma van Liz Taylor - trouw aan echtgenoot of vaderland - maakten het boeiend tot het einde.

De jaren '40: waar de Communisten nog heerlijk slecht zijn en de Amerikanen nooit iets verkeerd doen

Eigenlijk is het erg maar ik ben me pas ten volle beginnen interesseren voor de films van Elizabeth Taylor toen ze dood was. Ik heb toen indertijd een magazine (een tribute editie van People) over haar gekocht in de luchthaven van New York en haar levensverhaal sprak me wel aan. Niet lang daarna een biografie op de kop kunnen tikken in de Slegte maar wat me daar opviel is dat het best wel handig is als je weet over welke films ze het hebben want anders gaat er nogal veel aan je voorbij. Ik begon dus aan een queeste om meer van La Taylor te gaan zien en met de hulp van TCM ben ik daar al redelijk in gevorderd.

Met Conspirator ben ik aangekomen bij de op één na oudste film die ik van haar heb gezien (het oudste tot nu toe is haar debuut, Lassie Come Home) en Taylor is hier nog maar net 17 à 18 jaar. Nog redelijk jong dus maar toch valt het op dat ze de rol van Melinda, die tussen de liefde voor haar vaderland en haar kersverse echtgenoot gevangen zit, met verve weet te spelen. Hier en daar een tikkeltje over the top (al is dat een vrij veel voorkomend euvel met dit soort oude films) maar over het algemeen is ze goed op dreef. Het interessantste was het einde waar ze toestemt om de waarheid betreffende de zelfmoord van haar man te verbloemen want juist in deze scène krijgen we een Taylor te zien die mij jaren later zou bekomen via films als Cat on a Hot Thin Roof en Who's Afraid of Virginia Woolf. Conspirator bevat trouwens niet één maar twee Taylors doordat Elizabeth haar tegenspeler Robert Taylor is, die volgens mij geen familie van haar is maar ik zou dat eerlijk gezegd nogal raar vinden doordat ze regelmatig een koppel hebben gespeeld. De chemie tussen beide is in ieder geval aanwezig maar de mannelijke Taylor lijkt soms nogal houterig te spelen en mist soms enige finesse om de scène naar zich toe te werken, iets wat hij met Knights of the Round Table en Ride Vaquero! wel wist te doen.

Klinkt allemaal erg leuk dus maar jammer genoeg stelt Conspirator plotgewijs een tikkeltje teleur. Dit soort verhalen van Amerika tegen de Russen is veelvuldig verfilmd in de jaren dat er in Tinseltown films worden gemaakt maar waar bijvoorbeeld een Above Suspicion (al ging het daar wel om Duitsers) de spanning wist vast te houden, slaagt Victor Saville daar niet in de gehele lijn in. Hier en daar een geslaagd moment (zeker het einde behoort in deze categorie) maar voor de rest lijkt de film maar wat voort te kabbelen. Wat me echter wel wist te bekoren is de evolutie die Saville zijn Melinda laat doormaken. De opmerking op het einde dat Melinda eindelijk volwassen is kon ik gisteravond nog niet plaatsen maar nu valt me op dat dat natuurlijk het perfecte contrast met de speelse Melinda die haar eerste bal bijwoont is.

Uiteindelijk is Conspirator een film geworden die vooral dankzij de aanwezigheid van Elizabeth en Robert Taylor nog enige bekendheid heeft verworven. Terecht want het zijn twee sterke rollen (al is er nergens iets mis met de cast) maar qua verhaal heb ik al boeiendere films geweten.

3*