Thanatomorphose (2012)

Saaie en slome drek.

Nietszeggende, langzame intro waar we eerst onze tijd mogen vullen met tegen een naakt koppel aankijken en vervolgens met nog oninteressantere beelden. Daarna belanden we in wat vervelende liefdesperikelen en de zeer slappe uitwerking van het verhaaltje. Einde was nog het beste moment van de film, deels natuurlijk ook doordat het betekende dat ik niet langer hiernaar hoefde te kijken. Wat er nou precies aan de hand is wordt ons overigens leuk onthouden..

Characters en hun handelingen gaan weer lekker nergens over, onnodige (tragisch bedoelde) muziek en een saaie uitwerking. Het grootste struikelblok is echter het budget. Had niet alleen het visuele gedeelte goed gedaan maar ook iets als de cast (zo'n film heeft geen sterrencast nodig, maar mag echt beter dan wat er nu in rondloopt).

1*

Een body-horror over een eenzame vrouw die langzaam wegrot terwijl ze nog leeft, beetje Repulsion meets Nekromantic met een vleugje Grandieux. Het heeft een luguber sfeertje maar is ook erg slepend dankzij de trage opbouw, de enkele setting van het appartement en het feit dat er amper dialogen zijn.

Zo'n minimalistische opzet hoeft niet nadelig te zijn maar deze film was denk ik beter af geweest als het was ingekort tot een uur. De enige focus is de aftakeling van de vrouw tot een totale staat van ontbinding die ranzig uitpakt in de finale met aardig geslaagde effecten. Alles lijkt te draaien om body fluids gezien ook de seks en libido in de film.

Ondanks de eentonigheid van plot, (viool)muziek en beeld - uitgezonderd een paar snel geëdite intermezzo's - keek ik wel uit naar het einde. Overigens vind ik weinig mis met het acteren, de vrouw doet het naar behoren en het lijkt me ook bepaald geen makkelijke rol om te spelen.

Thanatomorphose, vrij vertaald "vorming van de dood", of zoiets. De titel geeft alleszins exact weer waar de film om draait. Gedurende anderhalfuur zien we hoe een personage lichamelijk aftakelt, beginnend bij een klein wondje dat haar ganse lichaam infecteert tot ze helemaal wegrot. Het is een bijna filosofisch concept waar je als filmmaker behoorlijk veel diepgang aan zou kunnen geven, mocht je dat willen. Dat was duidelijk niet de betrachting van deze regisseur. Wat we zien is een kale registratie - dat mag je letterlijk nemen, want dialoog of muziek zijn bijzonder schaars - van iemand die decomposeert, naar analogie met een eigenaardige schimmelplek op de muur. Die metafoor ging compleet aan mij voorbij. De film mist hoe dan ook inhoud en het uitgangspunt is (zelfs visueel) niet interessant genoeg om anderhalfuur te boeien. Het feit dat de effecten van erbarmelijke makelij zijn helpt ook al niet. Eventjes kreeg ik flashbacks naar Nekromantik, maar Buttgereit had tenminste nog wat te vertellen. Deze regisseur lijdt overuidelijk aan ideeënarmoede. Ik vraag me ernstig af wat hiervan de bedoeling was, behalve het etaleren van enkele gore scènes die omwille van amateurisme compleet hun doel missen. Het resultaat is een langdradige film die van iemands dood een bijzonder saai gegeven maakt.

Krankzinnig goed. UnearthedFilms zorgt sowieso voor een fraaie selectie met alles wat smerig (en goedkoop ) is. Qua body decay is dit wat mij betreft het hoogst haalbare. Dat einde is subliem! Machtige gore, zelden zo goed in een bodyhorror gezien. Inhoudelijk kent het z'n plek ook. Vrouw is duidelijk een lustobject, één die wordt misbruikt als een gat om je zooi in te lozen. Een menselijke gierput. Wanneer ze daar letterlijk in verandert, ontdekt ze haar eigen lusten weer. Zorgt voor een zieke, seksuele ontbinding van het lichaam. Waar pijn in genot verandert. De paar strakke experimentele intermezzo's met een wat steviger sounddesign doorbreken het gezapige tempo een beetje.

Oké het plot was kort; een vrouw wordt op een dag wakker en merkt dat haar vlees begint te rotten ... Maar om dan de film maar onnodig lang te rekken en veel cameratijd besteden aan het focussen op alledaagse activiteiten, ontbijten, tanden poetsen, in de koelkast kijken, post verzamelen, piesen op het toilet enz ... Ook veel scenes waar de belangrijkste twee personages regelmatig bloot rondlopen. Het naakt wordt ook direct vanaf het begin van de film al voorgeschoteld. Echter die scenes; waarin de borsten en schaamhaar van deze getatoeëerde chick, te zien zijn, voegen net zoveel bij als wanneer ze spullen uit de kast haalt om een paar minuten te gaan kleien. Af en toe worden deze dagelijkse beslommeringen onderbroken door wat modern montagewerk. Maar dan...wordt het opeens wel interessant, dat is wanneer de praktische effecten zijn intrede doen en die zijn meer dan behoorlijk! Grafisch en grotesk! Het hoogtepunt van de ontbinding van de vrouw wordt gerealiseerd door gave stop-motion beelden. Het is dan ook jammer dat de verhaallijn, personages en al de rest behoorlijk eentonig waren.

De mens is het enige levende wezen dat zich bewust is van zijn sterfelijkheid. Wij weten dat we ooit eens ter ziele gaan. Dood en sterfelijkheid zijn dan ook vaak gebruikte thema‘s in de kunst. En dus ook in film.

Thanatomorphose handelt er ook over. De titel zegt al veel. Thanatos betekent dood. Morpose staat voor een verandering. In deze film volgen we een vrouw waarbij de dood al is ingetreden, maar die nog zeer beweeglijk haar dageijkse slaapverwekkende ding doet in het appartement dat zij bewoont. In de film zien we het beweeglijke maar dode personage langzaam tot ontbinding overgaan. Verrotten zogezegd. Erg plezierig is die aanblik niet.

Het grootste probleem van de film is het gebrek aan verhaal. Met een speelduur van bijna 100 minuten valt dat gebrek erg op. De film toont enkel dagelijkse bezigheden als eten, wc-bezoek, tandenpoetsen en seks. Er is weinig dialoog. De dialoog die er is, is nietszeggend. De taferelen die voorbij trekken zijn niet spannend en duren ellenlang. Ik verveelde me thematisch dood.

Er is vreugde als na ruim 30 minuten de vrouw woorden krijgt met haar vriend. Hoera. Er gebeurt iets. Het stelt niet veel voor, maar we leren iets. De man blijkt een enorme hufter en de vrouw blijkt enorm onderdanig. Aha. Juist ja. Vervolgens treedt het saaie ritme van zich herhalende bezigheden weer in.

Als de vrouw eindelijk zichtbaar afbrokkelt en de waanzin bezit van haar neemt, is er hoop op levendigheid. Maar ook dan gebeurt er weinig. Thanatomorphose is geen film die enerverend is om te bekijken. En dan heb ik het gewoon over het inhoudelijke aspect. Niet over de speciale effecten.

Die effecten zijn namelijk schitterend. Heel smerig. Heel onaangenaam. En bijna alles zonder de inmenging van CGI. De aftakeling wordt boeiend in beeld gebracht, hoewel nog steeds geldt dat er verder weinig gebeurt.

De film biedt een documentalistische blik op verrotting en bederf en brengt dat proces met een bombardement aan kunstzinnige plaatjes. De kunstzinnigheid verzacht overigens niet de smerigheid en grofheid waarmee het ontbindingsproces gepaard gaat. De effecten zijn daarvoor te overtuigend.

Maar toch. Thanatomorphose is een langdradige en vervelende film. De effecten zijn bijzonder goed en bieden verpozing, maar kunnen niet verhullen dat de film toch gewoon erg saai is.

Bijzondere horrorfilm die duidelijk zijn best doet om de grenzen op te zoeken, maar regisseur Éric Falardeau gaat nogal eigenzinnig te werk. De liefhebbers van snoeiharde bodyhorror komen gedurende de tweede helft (specifiek het laatste halfuur) voldoende aan hun trekken, maar het volledige proces daaraan vooraf is compleet oninteressant. Het helpt dan ook niet dat de hoofdpersonages slecht acteren en het tempo haast onmogelijk traag voortkabbelt, vaak om enkel wat beelden uit het dagelijkse leven te laten zien van de protagonist. Het spijtige is dat het me niet zo interesseert wat ze precies ontbijt of wat ze verder op seksueel vlak uitspookt, waardoor zeker 50 minuten van de film te verwaarlozen zijn. De experimentele interrupties waarbij Falardeau wat uitprobeert met audio en visualiteit vond ik daarnaast amper een meerwaarde, vooral omdat ze er willekeurig tussen worden gemonteerd.