A Teacher (2013)

Wat een drama zou moeten voorstellen is eerder dramatisch te noemen. Wat een slechte film....zelfs geen B-kwaliteit. 1 Ster voor de moeite.

Onduidelijk drama zonder inzicht in de diepere kant van de zaak, zonder inzicht in de beweegredenen of verdieping van de karakters. De problemen die onvermijdelijk komen blijven daardoor wat onduidelijk, ontastbaar. Daardoor ook ontstaat op geen enkele manier een sympathie voor, een binding met een van de rollen. Onherkenbaar, dat is het woord eigenlijk.

Een inhoudloos kort drama waarin alles draait rond een lerares die een geheime relatie heeft met een van haar leerlingen.

In het begin loopt alles stuimig, maar ....

Regisseur Hannah Fidell is op zoek naar iets maar kan het niet in beeld brengen.

Noch het relatieprobleem, noch de persones komen terecht in een verhaal zonder oplosbaar einde.

Ook al leent het zich tot een prachtig drama...

Een onbegrijpelijk uitwerken van een gekend tema.

Zelfs een 1,0 is teveel.

Een matige dramafilm...

Prima verhaal...

Zou maar nooit doen over zijn lerares en relatie...

Redelijk acteerwerk...

Prima kwaliteit breedbeeld

(geen HD aanwezig)...

Prima geluid (geen Dolby Digital aanwezig)...

Een matige film.

Hannah Fidell ontwikkelde het idee voor een script toen ze nog serveerster was. Het script steekt vrij simpel in elkaar, en een groot deel werd geïmproviseerd. Actrice Lindsay Burdge werkte voor de éérste keer samen met Fidell. De samenwerking verliep zo goed, dat ze 2 jaar later zouden samenwerken in 6 Years (2015). Het verhaal is ontzettend traag, en we zien grotendeels een leerling met zijn lerares Engels rampetampen. Zonder dat hierbij ook maar sprake is van enige chemie.

Fidell won in 2013 een Emerging Woman Award. Verder werd de film 4 keer genomineerd. Vele malen slechter dan Notes on a Scandal (2006).

2,0 *

Beetje zielig dat ik met mijn 2,5* deze film nu moet gaan verdedigen maar ik voel me met zo'n gemiddelde, dat eigenlijk enkel bestemd is voor de Ernest en Problem Child films, toch wel geroepen. Ik heb het gevoel dat veel laagstemmers niet helemaal bekend zijn met het New American Independent Movement en de vaak wat sobere, gestripte manier van filmen daarvan. Dat is geen verwijt of snobistische opmerking, want het moet je maar liggen. Persoonlijk snap ik eigenlijk ook niet waarom ze dit wel redelijk groot de wereld in slingeren, terwijl we in '13 letterlijk verdronken in een zee van indietitels waar we sindsdien nooit meer wat van gehoord hebben en films als Come Down Molly, die nu al bijna 2 jaar op de plank liggen niet eens een fatsoenlijke, bescheiden release krijgen. Nu vond ik dit zelf, als je het bijvoorbeeld naast een, laten we zeggen Matthew Porterfield zet, nog redelijk conventioneel en verhalend, het gedrag van de teacher is beslist niet helemaal normaal te noemen maar wat wil je ook in zo'n conservatief stadje als Texas waar ze je al op willen hangen als je alleen nog maar naar een minderjarige kijkt, en dan was dit nog niet eens een man. Ik vond haar personage juist wel overtuigend in haar onvermogen te communiceren met haar leeftijdsgenoten en het als troost teruggrijpen naar haar eigen middelbare schoolperiode. Soms is het een aderlating maar vaker ook wel jammer dat dit soort filmmakers geen langere films durven maken of juist beperkt (?) worden tot een degelijke lengte want dit voelde voor mij te afgekapt. Vooral de laatste 20 minuten gaat alles nog even snel van hot naar her, terwijl alles daarvoor juist zo rustig uit werd gewerkt.

Te betreuren, maar wat mij betreft zeker niet nodig om kwa eindwaardering zo om afgestraft te worden. Daarbij durf ik wel vertrouwen te hebben in Fidell's volgende film...