Conagher (1991)

Een beetje klef wordt de film wel in de stukken tussen Elliott en Ross, maar verder zijn de gedeeltes met Elliott als cowpuncher toch zeer goed te pruimen.

Dat maakt de film een tikje wisselvallig.

Ook de muzek maakt de film melodramatischer dan nodig, ietwat plat zelfs.

Verder toch een zeer genietbare tv-film.

Mijn vorige 4,5* was wel in een heel erg romantische bui gegeven, wellicht.

Een magere 4* dan maar.

Vandaag deze film maar weer eens opgepakt. Ooit gekocht op advies van een kenner. Vaag wist ik me nog een oervervelende film te herinneren; dat was deze dus.

Niets op de acteerprestaties aan te merken, integendeel, (vooral het moment dat, nota bene, die dochter verneemt dat haar vader toch dood is, is best even slikken). Maar voor een acteur als Sam Elliot die de hele film alleen maar met zachte zware stem hoeft te mompelen en ondoorgrondelijk hoeft te kijken (terwijl het uiterlijk al zo erg mee heeft) is dit geen buitengewone acteerprestatie.

Het is eerder, zoals al gezegd is, een melodramatisch liefdesdrama, van een stel dat uit eenzaamheid tot elkaar aan worden getrokken... en 't schiet maar niet op! Zelfs de muziek blijft hangen de gehele film. Met poetische briefjes in de wind schiet het ook niet op natuurlijk. Eindelijk, echt pas aan 't eind, neemt ze 't initiatief... pfffff.

Gelukkig wordt er tussendoor nog wat geschoten door wat veedieven her en der. Het gaat me nog niet eens om de traagheid, vaagheid en mistroostigheid, maar meer om de humorloosheid; dat hoor óók bij de realiteit van alle dag.. Een film om nooit meer te hoeven zien. Ik doe 'm weg.

Ik heb al vele westerns gezien en de meeste daarvan zijn gemaakt voor een breed publiek. Dat gevoel had ik niet bij deze, wat minder bekende, western. Dit is een western van en voor liefhebbers, en na het zien van de film durf ik mezelf dat ook wel te noemen.

Mijn tweede western met Elliot is me goed bevallen. Tombstone (1993) is uiteraard moeilijk te overtreffen, maar Conagher is eveneens verre van slecht. Ik houd wel van down-to-earth westerns als deze die de realiteit niet vermijden.

De film doet me overigens een beetje denken aan Shane (1953), waarin eveneens een onbekende man bij een gezin/familie terecht komt en langzaam maar zeker deel uit gaat maken van dat gezin.

"That's the life of an outlaw. Tough, ain't it?"

Goeie film over een man die met zijn gezin verhuist om een eigen ranch te beginnen. Traag opgebouwd met een rustig tempo. Het heeft allemaal misschien weinig om het lijf, maar het harde leven in het wilde westen komt prima naar voren. Een aantal mooie plaatjes van de omgeving en uiteraard is Sam Elliott geknipt voor de titelrol. Een nipte 3.5 sterren voor deze tv-film.